Móvete por Barro, o 14 de maio, elixe a túa ruta: A pé, a cabalo, en vespa. en bici ou 4 x 4.
Retirada de tickets:
Concello de Barro, Bar Breixo, Bar A Rula, Bocateria Alba, Bar Lourdes, Bar O Peñón, Bar Don Pincho.
Autor/a: Barro
Poucos alumnos, pero unha infinidade de actividades culturais
“O IES de Barro sitúase no máis alto do núcleo de San Antoniño. Alí, os futuros adultos do municipio pasan os primeiros anos da súa adolescencia. Trátase dun edificio relativamente novo, erixido en 1999, que a día de hoxe alberga un total de 107 alumnos, repartidos en catro curtos e cinco clases diferentes.
O centro presume de proximidade e proximidade cos seus rapaces, e é que ao contar cun persoal de 18 profesores, o cociente de alumnos por profesor permite unha atención que, no caso dos centros urbanos, é difícil que suceda habitualmente. A súa directora, Consuelo Vázquez, aínda que prefire que a chamen Kika, di que o instituto pode atender aos alumnos dunha forma privilexiada, o que mellora a súa sociabilidad e educación.
Dentro das súas paredes, os seus profesores e directivos optaron pola realización de incontables actividades ao longo de todo o ano que axuden aos alumnos a aprender non só con libros e exames, senón con conferencias, obras de teatro, charlas e exposicións. Un achegamento paulatino á cultura, que fai que non só teñan que memorizar cifras e datos, facendo que, en moitas ocasións, sexan os propios rapaces os que tomen as rendas e xoguen ou participen dentro destas actividades. Unha exposición no vestíbulo do centro ou un xogo de preguntas sobre o Quixote, son só algúns exemplos.
Onte mesmo, algúns alumnos do IES de Barro foron ata o colexio Amor Ruibal, situado nas proximidades do centro, para contar contos aos seus alumnos, creando así sinerxías entre as dúas escolas e apoiando o poder da lectura.
Son poucos os puntos negativos cos que conta o edificio. A súa dirección está á espera da reparación da cuberta do seu pavillón. A humidade e o paso do tempo fixo certos estragos, e aínda que o proxecto se atopa tramitado pola Xunta, as obras non dan chegado aínda ao lugar. Doutra banda, o edificio non conta con auditorio ou salón de actos, o que obrigou aos seus profesores a tirar de imaxinación e empeño á hora de programar actividades que requiran espazos. O vestíbulo, movendo bancos e habilitándoo un pouco fai desta función, e si non se pode, no patio cuberto do instituto, móntase un escenario provisional. Que non ter un espazo adecuado non sexa un impedimento.
No ámbito deportivo, o fútbol sempre será o deporte rei, pero trátanse de fomentar outros deportes como o voleibol ou o tenis. No seu patio, unha gran rede permanece no alto sobre a que os rapaces van pasando o balón. Recentemente instalaron tamén uns altofalantes polos que soa música cos éxitos máis actuais nas portas da cafetería, onde tamén se sitúa o tenis de mesa. ¿Aburrimento? Nin se atisba.
Poucos alumnos, pero moitas ganas de aprender e crecer. Non hai mellor filosofía á hora de entrar nunha aula.”
Os carteiristas do Lerez
LOS CARTERISTAS se dedicaban, como ahora, al “robo de carteras de bolsillo y otros 
objetos que se suelen portar en bolsillos o bolsos” sin violencia, un robo al descuido. A orillas del río Lérez hace cien años existió un lugar en el que ser carterista estaba al orden del día. Eran conocidos de la policía los nombres de Marcial Pérez, ‘El rana’, Laureano García, ‘El rubio’, ‘El valenciano’, Dalmiro, Víctor Torres, ‘Catro ollos’, ‘Largas tierras’, Darío García, Ramón Magdalena, José Salgueiro y Constantino Ferreira.
Pero el decano, Venerando Fernández González, que nació a finales de mil ochocientos en Nogueira de Ramuín, se conocía por los apodos de ‘Robin Hood’ o ‘El Padrino’. Era hijo de Francisco Fernández Lafuente y Rosa González y se casó en Barro. Venerando fue un personaje muy singular en Lérez y Barro “porque no actuaba en la zona y solía ayudar a la gente”. Era muy educado, vestía de traje, conducía un Pacard y tenía un criado llamado Adonis.
Se dice que creó una escuela de carteristas en Lérez donde instruía a los nuevos aspirantes en técnicas que requerían mucha habilidad y trabajo en equipo. La única persona que se atrevió a robar al propio Venerando fue ‘Largas tierras’, otro carterista que un buen día accedió a su casa y sustrajo cuatro mil pesetas y otras tantas en alhajas. Hubo disparos y ‘Largas tierras’ resultó “ligeramente contusionado” en el vientre por herida de bala. Venerando, según dicen, hábilmente se arrimó al poder, tanto es así, que se asoció con el cura Don Leandro del Río en negocios un tanto turbios y durante los primeros años del franquismo se convirtió en confidente de la policía de Pontevedra.
Los carteristas de Lérez entraban con frecuencia en la cárcel, cuando los detenía cumplían la «quincena», que eran quince días de arresto. Se desplazaban por toda Galicia, en especial Santiago cuando estaba en fiestas. También frecuentaban los trenes Vigo-Santiago y si eran descubiertos llegaban a tirarse a la vía con el tren en marcha para salvar el botín.
Conocido de la policía también era Manuel Couto que con solo 18 años ya se hacía con buenos botines de paisanos distraídos. Compartía fechorías y detenciones con Delmiro y ‘Catro ollos’. Robaban en equipo y cada uno cumplía su función: el que distraía, el que robaba y al que se lo pasaban. Hoy en día en los autobuses y el Metro de Madrid, en hora punta, usan los mismos métodos. La primera mujer carterista de Lérez, que aparece en prensa en 1911, es María Pérez Rodeiro a la que detienen en el Cine Fraga y tiene un papel destacado Rosalía Solla, tabernera del Lérez, a la que se multa con 500 pesetas por ocultar carteristas en su bar.
Las batidas en la parroquia del Lérez estaban al orden del día, en la de 1916 los carteristas se enfrentaron a las fuerzas del orden abriendo fuego, al ‘Rana’ lo detienen escondido en un regato y a los demás se les pierde la pista río arriba. También eran frecuentes las peleas entre ellos como la ocurrida la Nochebuena de 1917, en la que surgió una discusión en una taberna mientras oían música de gramófono, entre Adolfo Lorenzo, ‘Adolfito’, y Antonio Vázquez a causa de la hija de este. Vázquez “largó dos puñaladas al Adolfito, cayendo este bañado en sangre, por lo que en estado grave fue trasladado al Hospital”, mientras el agresor se dio a la fuga. A Adolfo Lorenzo le dan el alta después de veinte días hospitalizado por dos puñaladas en el pecho y el agresor Antonio Vázquez, que había sido detenido, fue puesto en libertad.
Durante los años veinte el negocio del robo se había extendido y ya se habla de carteristas, ladrones, paqueteros y mecheros (ladrones de tiendas). Aparecen nuevos nombres y apodos en el Burgo-Lérez como los de José Otero Romero, Francisco Sánchez Lora, ‘Cuatro ojos’, Severino Gómez Pacheco, ‘Cameron’ , Pedro Lafuente y mujeres como Carmen García, Hortensia Vázquez, ‘Furona’ o Carmen Carballeda, ‘Chabiqueira’ . El cerco policial mediante batidas se estrecha tanto que los cacos tienen que esconderse fuera del Lérez pero terminan volviendo de manera discreta a sus casas.
Preme para continuart lendo…….
http://diariodepontevedra.galiciae.com/blog/536731/los-carteristas-de-lerez
Mais información:
Viu morrer as feiras e vende gando por Internet
Roberto di que hai unha alta demanda de cabalos, tanto «para a vida» como para consumo humano.
A Roberto Magariños, de Barro -ten o seu negocio en Curro – nacéronlle os dentes entre vacas, cabalos ou mulas. É o herdeiro dunha estirpe de tratantes de gando; de homes curtidos en centos de feiras e mercados que saben taxar o que vale un animal só observándolle uns segundos. Pero, ao contrario que aos seus antepasados, a el tocoulle reinventar o negocio. Viu como as feiras ían morrendo aos poucos, cunha agonía lenta pero imparable. E sentiu a necesidade de buscar outras fórmulas para vender. Atopou un aliado en Internet, onde adoita promocionar os seus exemplares. Afortunadamente, tras media vida no negocio, tamén lle avala o boca a boca. E o ollo a ollo. Si. Porque Roberto, ata hai pouco, tiña moitos dos seus animais nunha leira pegada á estrada de Pontevedra a Vilagarcía. A pé do viario podíanse ver poldros, póneis ou mulas. E o espectáculo estaba servido: «Había días que paraban quince coches xuntos, sobre todo de pais con nenos, para ver os animais», recorda el.
Pero vaiamos aos seus inicios. Roberto aprendeu o oficio do seu bisavó, o seu avó, e o seu pai. Moi novo, empezou xa a vender e a comprar gañado. Valeuse pronto en por si. En parte, porque facía boa provisión de consellos. Aínda ten algún fresco na memoria: «Sempre me acordo do que me dixo un tratante de Lalín unha vez. Eu estáballe vendendo un animal por poucos cartos e queixeime, díxenlle que así non ganaba nada. E el díxome que estivera tranquilo, que eu sempre ganaba. Aínda o estou oíndo dicíndome ?ti tranquilo rapaz, que se nun trato perdes cartos ganas habilidades, porque para a próxima xa non che volve pasar o mesmo, en canto ves que perdes xa aprendes? e a verdade é que tiña toda a razón».
Preme para continuart lendo…….
Un caro castillo que ha acabado convertido en Ayuntamiento
II TORNEO INTERPARROQUIAL FEMENINO
I TORNEO SOLIDARIO FUTBOL SALA
Curro celebra a IV Gala Solidaria Música por Alimentos
DÍA DO LIBRO
IV GALA SOLIDARIA CURRO 2016
XORNADAS DE MEMORIA HISTORICA
Este sábado dia 23 ás 12 da mañá, dentro das Xornadas de Memoria Histórica, vaise celebrar un Pleno en homenaxe a Castor Castro, alcalde de Barro no 1936.
TEXTO DE Xosé Collazo Castro
“CASTOR CASTRO CANCELA (meu avó materno)
Pequeno resumo biográfico baseado no que publiquei en 18 de Xulho de 2012 nesta rede social.
Castor foi o derradeiro alcalde republicano de Barro-Pontevedra, no período efémero da Frente Popular en 1936.
Naceu na parroquia de Portela-Barro. Filho de Jose Castro e Manuela Cancela Bua.
Casou con Jesusa Nieto Mourente, minha avoa materna.
No ano 1918 participa na constitución dunha sociedade de oficios varios en Barro.
Seria vocal da Xunta directiva. Achégase ao movemento agrarista, no que foi moi activo.
O 16 de maio do mesmo ano preside un grande mitin agrarista para as comarcas do Salnés e Caldas, celebrado na parroquia de Curro-Barro, con uns 3.000 asistentes, no que falan tamén Ramón Abal, de Barro, Salvador Novo de Moraña, Samuel Blanco de Paradela, Marcelino Fernandez de Vilaxoán e Manuel Alvarez de Vilagarcía, entre outros.
Mantivo contacto e diversa correspondencia con importantes cargos desa época republicana (Guiance Pampin, Laureano Poza, Osorio Tafall..) e co Partido Comunista, do que recibía propaganda, circulares e convocatorias.
Foi precisamente esta correspondencia e relación co Partido Comunista, sendo Alcalde, un dos argumentos principais utilizados contra el no Consello de Guerra.
No libro do cura fascista Manuel Silva Ferreiro “Galicia y el Movimiento Nacional”, fálase das “propagandas disolventes”…que prendieron (na comarca) “en los incondicionales del Alcalde de Barro, Castor Castro Cancela, que recibía para su labor revolucionaria, orientaciones y mandatos de los dirigentes del Partido Comunista”.
Estivo fuxido por mor das contínuas ameazas e acoso falanxista que ían continuamente á súa casa, e a todas horas.
Detido finalmente pola Garda Civil e os falanxistas a mediados de Setembro do 36, foi xulgado en Conselho de Guerra-causa 209/37- en marzo de 1937 en Pontevedra, no que foi condenado a pena de prisión de 15 anos (tivo moita sorte).
Estivo breve tempo no cárcere de Pontevedra e no presidio de figueirido. Despois do ingreso na penitenciaria da illa de San Simón sería trasladado a cadea de Astorga.
Home de integridade persoal e talante amable, fiel aos seus principios democráticos, ateos e de esquerdas foi firme nestas posicións ideolóxicas até o final dos seus días en 1974.”
X.C.C
Xosé Collazo Castro
Esta mañá presentouse aos medios en rolda de prensa as Xornadas de Memoria Histórica de Barro organizadas pola AC Barosa en colaboración co Concello de Barro.
O Colexio de Barro mobilízase para axudar ás vítimas do terremoto de Ecuador
XORNADAS SOBRE A MEMORIA HISTÓRICA NO NOSO CONCELLO
Barosa AC
Comprácenos anunciar que o o venres 22 e o sábado 23 de abril realizaremos unhas 
xornadas sobre a memoria histórica. Queremos pór nomes e apelidos ás nosas veciños e veciños, avós e avoas, pais e nais, que sufriron na súa pel o levantamento fascista do ano 1936. Agora, 80 anos despois, queremos ter as súas historias e o seu sufrimento presentes para non esquecer nunca máis.
-VENRES 22 na biblioteca de Barro ás 20:00h:
-20:00h. Proxección do documental “Barro 1936” elaborado polo alumnado do I.E.S de Barro e presentado polo profesor do I.E.S Miro Tourís.
-Presentación do libro “Un cesto de mazás” a cargo de Luís Bará Torres e a súa autora, Montse Fajardo.
-SÁBADO 23 no salón de plenos ás 20h.:
-Homenaxe a Castor Castro -alcalde Barro no 1936- e ao resto de veciñ@s de Barro que foron perseguidos física e moralmente por defender a liberdade e a xustiza. Conferencias a cargo de Pepe Álvarez, profesor e experto na represión franquista na comarca de Pontevedra e de Xosé Collazo Castro, natural de Barro e experto na represión no Concello de Barro.
-Actuación musical do cantautor Tino Baz.
Organiza: AC Barosa
Colabora: Deputación de Pontevedra e Concello de Barro.
XORNADAS DEPORTIVAS BARRO 25 ANIVERSARIO
NOTICIAS DE BARRO 