´A arte ten moito de tolemia, eu teño moita tolemia e contáxioa´

faro de vigo

En boa lóxica Ibsen consideraba imperdonable que, habendo xornalistas ou MANUEL RUIBALpolíticos, os científicos fixesen experimentos con animais. Cousa distinta diría dos experimentos de Manuel Ruibal, cuxos peixes, aves, insectos, serpes ou gatos cobran vida nas máis de cen obras recollidas no libro que presentará esta tarde no Sexto Edificio do Museo. “A fauna na obra de Ruibal” é un luxo, unha viaxe desde alta mar onde se mergulla a ballena á sabana que dá acubillo á jirafa, no que o espectador (que non lector, apenas un visitante) aprende, como Montapert, que os animais son fiables, moitos cheos de amor, veraces nos afectos, predecibles nas accións, agradecidos e leais. Do que non se ve, imos.

-Estamos ante o mellor Ruibal?

-Bo, non diría tanto, pero si podo dicir da miña última obra é que é algo que tiña pendente desde neno, eu debuxaba moito galiñas, cabras, precisamente na primeira páxina hai un debuxo que se titula Ao Curro, que é cando reuniamos as cabras e ovellas para metelas nas cuadras, eu debuxaba moito esas cosas pero funo deixando aínda que algunhas me quedaron na cabeza. E fai ao redor de 5 anos retomei esa idea da fauna, comecei a facer debuxos e logo xa pintura, despois escultura, por iso a obra é de debuxo, pintura e escultura A fauna na obra de Ruibal, e estamos falando de obra moi recente, que non se coñece salvo algúns debuxos que presentei en Ourense.

-É un reencontro coa niñez?

-Si, un reencontro coa niñez, dábame por esas cousas. E despois está o feito de que vexo moitos documentales de animais en televisión, é o que máis me gusta da televisión, vexo tantos animais que cando fago cousas eu traballo no meu estudo, sen mirar para nada, o que ocorre é que cando creo que estou facendo algo fantástico a miña muller ponme algo na tele e dime “mira a túa liebre” ou “mira a túa serpe”, son serpes que non vin nunca, á hora da verdade penso que estou facendo natureza viva.

-Por que un libro?

-Foi un proxecto con Rafael Silva, de Follas Novas, que de pintura fai moi poucas cousas, o que fai é de literatura, poesía, novela, contos, pero de pintura fixo moi pouco. El tiña ganas de facer unha cousa miña e eu tamén, entón cando vimos todos os orzamentos démonos/démosnos conta de que o que queriamos facer estaba por encima de todas as posibilidades, así que lle propuxen facer serigrafías e tranquilizar a economía, facer cen serigrafías (que case todo está vendido), asinadas polo meu e numeradas ante notario. E o libro tamén vai asinado, son únicos, unha única proba de autor. A maiores decidimos facer 400 libros normais que son igual que as outras salvo por eses aspectos como que é unha edición non limitada, un pouco diferente, dese modo o que saquemos da serigrafía dá para a edición, que foi carísima, carísima e só posible grazas a Gráficas Anduriña, que se prestaron de tal xeito que chegou un momento en que non lles compensaba comercialmente, o que pasa é que os cabrones (risas) envorcáronse no libro, puxéronse igual que eu de tolos, traballaron muchísimo, cinco semanas facendo probas de cada cor, de cada lámina, para que chegasen ao momento exacto, iso non adoita facerse, é dificilísimo. Iso si, fixemos un ramo e todo, recorda os ramos que se facían cando se acababa unha casa antiguamente? Pois tamén o fixemos, estoulles agradecidísimo, grazas a eles este libro foi posible.

-A arte ten moito de tolemia?

-Moito, a arte ten moito de tolemia, eu teño moita tolemia e contáxioa, por exemplo a Anduriña contaxieille a miña tolemia, por iso colaboraron así.

-O de mañá (por hoxe) será presentar un libro ou unha exposición?

-Presento un libro o que sucede é que se expón no Museo, haberá unha pantalla na que se irá vendo páxina por páxina, e tamén se expoñerán as dúas edicións e as serigrafías. O traballo que fixo o Museo tamén é moi bo e estoulle moi agradecido ao seu director polo esforzo e a todo o seu persoal.

-Dentro de todos nós hai un animal?

-É posible, no libro hai moitos: hai ballenas, hai hienas, cans, gatos, galos, galiñas de curral, patos… De todo, e logo serpes.

-viu moitas?

-Non, salvo unha todas as serpes que vin foron en reportaxes, nunca cheguei a velas personalmente, na miña terra non hai iso e non tiven ocasión, todas son de documentales.

-Está traballando con novas liñas, por exemplo con cocciones…

-Si, no libro aparece debuxo, pintura e escultura, hai cadros que son en lenzo, outros en papel e logo obras en bronce e arcilla auto cocción, que se coce soa ao cabo duns días, e logo vai policromada coa cor da serpe, de xeito moi fantástico e despois doume conta de que as hai na realidade.

-Son fantásticas e con todo semejan hiperrealistas

-Si, é curioso, algunhas parecen hiperrealistas claro.

-deixou atrás os grandes formatos?

-Non que vai, hai algún dos debuxos que ten 44 metros, o máis grande, está enrollado e non se pode expoñer, despois hainos de dez metros, de quince, de sete, de tres ou catro. No libro o máis grande creo que pon sete metros ou dez, pero hainos moito máis grande, o de 44 metros debe de ser o récord de debuxo en papel, digo eu imos, tería que comprobalo, e saír redondo, de vez, segundo ía secando unha parte ía desenvolvendo a outra, porque o estudo non me daba para os 44 metros de longo, tiña que ir enrollando e facendo, e quedou redondo, algún día será exposto.

TODA A INFORMACIÓN PREME NO ENLACE:

https://noticiasbarro.wordpress.com/wp-admin/post-new.php?post_type=post

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s