“No es país para coños”presentación en Barro

fb_img_1483972912973

Diana López Varela (Pontevedra, 1986) es guionista, bloguera y columnista. Ha escrito y dirigido la exitosa obra de teatro breve No es país para coños, ha coescrito el largometraje de animación Memorias de un hombre en pijama(adaptación de la novela gráfica superventas de Paco Roca, autor de Arrugas), el largometraje El alcalde, el documental de Canal + La Burbuja Catódica, la adaptación en lectura teatral de Pulp Fiction (dirigida por Carlos Vermut), el documental para TVG 25 anos de cinema galego, la segunda temporada de la webserie Clases de lo social, el corto musical Superpunky y dos largometrajes rodados en República Dominicana. Además, trabaja habitualmente como guionista en programas de televisión y estrenará pronto su primer corto como directora, Feminazi. Escribe una columna semanal en El Nacional.cat y en Diario de Pontevedra y colabora ocasionalmente con Jot Down Cultural Magazine. Su blog, Suspenso en religión, es uno de los referentes más importantes del feminismo de nuevo cuño en España.

http://m.todoliteratura.es/noticia/10995/pensamiento/la-bloguera-diana-lopez-varela-publica-el-ensayo-no-es-pais-para-conos.html

Adolfo Caamaño recibe o premio de narrativa breve Manuel Murguía de Arteixo

O escritor Adolfo Caamaño é o gañador da vixésimo terceira edición do premio de narrativa Manuel Murguía, que organiza o Concello de Arteixo.
A obra galardoada é a narración titulada “A gueixa no bosque de bambú” e por ela o gañador recibirá un premio de 3.700 euros e tamén a súa publicación.
O xurado, formado por expertos en literatura, tamén elixiron Pedro Larrañaga e Antón Vázquez como finalistas. Ambos os dous recibirán un pergameo manuscrito realizado artesanalmente, nun acto que se celebrou onte e co que se conmemorou o Día dás Letras Galegas.

creación
É unha satisfación para ou Concello de Arteixo organizar un premio que ten como elemento central ás creacións dous escritores dopaís. Creo que Murguía, ou ilustre veciño de Arteixo, estaría moi contento do uso que se lle dá ou seu nome“, dixo o alcalde, Carlos Calvelo.
O acto de entrega de galardóns completouse con música coral que interpretou unha formación da empresa Alcoa.

OUTRAS NOTICIAS SOBRE ADOLFO CAAMAÑO:

‘Santiago Mariño puido ser o Libertador en vez de Bolívar’ 

Pontevedra histórica e literaria

Presentación da novela ‘Cris Canalla’

I Ciclo Multidisciplinar Barosa Líquida

Traballo sobre a historia de Barosa feito por Adolfo Caamaño

adolfo caamaño escritor galego

O libro co que Ruibal quixo facer unha obra de arte

la voz

Toda a fauna creativa de Manuel Ruibal, (Porráns, 1942), figura transcrita nas páxinas do libro que esta tarde presenta no Sexto Edificio e que constitúe en si mesmo unha peza de museo. «Quixemos facer unha obra de arte -afirma- Non é fácil ver un libro de arte desta categoría en Galicia e menos nestes tempos de crises».

Ruibal reúne nas páxinas deste volume, que edita desde a empresa Bricmas, en colaboración con Follas Novas e a axuda de Gráficas Anduriña, ao redor de 170 imaxes de toda a súa produción faunística, xa sexa en pintura, debuxo ou escultura. A gran maioría das pezas, excepto debuxos que foran expostos en Ourense, son inéditos para o público.

O artista destaca que á fauna está dedicada a súa última etapa creativa. «Tiña un cartafol -indica Ruibal- de debuxos gardados, pero o lanzarme exclusivamente á fauna foi desde hai uns anos para aquí. E agora estou exclusivamente facendo isto e entusiasmado». Aínda que recorda que a súa paixón polos animais vén de neno, de cando vivía en Barro e a súa avoa mandáballe a buscar as ovellas e cabras ao monte. Precisamente un dos seus primeiros debuxos, Ao curro, que evoca aquela situación, é o que abre o libro. Da obra que presenta no Museo (20.30 horas) editáronse 500 exemplares, e 100 deles inclúen serigrafías e están numerados e asinados polo autor ante notario. «Estivemos cinco meses seguidos comprobando a cor, para que fose exactamente fiel», indica. O artista prevé que algunhas das obras sexan expostas o próximo ano fóra de España, «aínda que é custoso e nestes momentos teñen que pórse varios organismos de acordo». Por exemplo, as súas esculturas de serpes requiren «a súa propia contorna, que se vexa que están no seu hábitat».

TODA A INFORMACION PREME NO ENLACE:

http://www.lavozdegalicia.es/noticia/pontevedra/2013/03/13/libro-ruibal-quiso-obra-arte/0003_201303P13C5993.htm?idioma=galego

MANUEL RUIBAL

´A arte ten moito de tolemia, eu teño moita tolemia e contáxioa´

faro de vigo

En boa lóxica Ibsen consideraba imperdonable que, habendo xornalistas ou MANUEL RUIBALpolíticos, os científicos fixesen experimentos con animais. Cousa distinta diría dos experimentos de Manuel Ruibal, cuxos peixes, aves, insectos, serpes ou gatos cobran vida nas máis de cen obras recollidas no libro que presentará esta tarde no Sexto Edificio do Museo. “A fauna na obra de Ruibal” é un luxo, unha viaxe desde alta mar onde se mergulla a ballena á sabana que dá acubillo á jirafa, no que o espectador (que non lector, apenas un visitante) aprende, como Montapert, que os animais son fiables, moitos cheos de amor, veraces nos afectos, predecibles nas accións, agradecidos e leais. Do que non se ve, imos.

-Estamos ante o mellor Ruibal?

-Bo, non diría tanto, pero si podo dicir da miña última obra é que é algo que tiña pendente desde neno, eu debuxaba moito galiñas, cabras, precisamente na primeira páxina hai un debuxo que se titula Ao Curro, que é cando reuniamos as cabras e ovellas para metelas nas cuadras, eu debuxaba moito esas cosas pero funo deixando aínda que algunhas me quedaron na cabeza. E fai ao redor de 5 anos retomei esa idea da fauna, comecei a facer debuxos e logo xa pintura, despois escultura, por iso a obra é de debuxo, pintura e escultura A fauna na obra de Ruibal, e estamos falando de obra moi recente, que non se coñece salvo algúns debuxos que presentei en Ourense.

-É un reencontro coa niñez?

-Si, un reencontro coa niñez, dábame por esas cousas. E despois está o feito de que vexo moitos documentales de animais en televisión, é o que máis me gusta da televisión, vexo tantos animais que cando fago cousas eu traballo no meu estudo, sen mirar para nada, o que ocorre é que cando creo que estou facendo algo fantástico a miña muller ponme algo na tele e dime “mira a túa liebre” ou “mira a túa serpe”, son serpes que non vin nunca, á hora da verdade penso que estou facendo natureza viva.

-Por que un libro?

-Foi un proxecto con Rafael Silva, de Follas Novas, que de pintura fai moi poucas cousas, o que fai é de literatura, poesía, novela, contos, pero de pintura fixo moi pouco. El tiña ganas de facer unha cousa miña e eu tamén, entón cando vimos todos os orzamentos démonos/démosnos conta de que o que queriamos facer estaba por encima de todas as posibilidades, así que lle propuxen facer serigrafías e tranquilizar a economía, facer cen serigrafías (que case todo está vendido), asinadas polo meu e numeradas ante notario. E o libro tamén vai asinado, son únicos, unha única proba de autor. A maiores decidimos facer 400 libros normais que son igual que as outras salvo por eses aspectos como que é unha edición non limitada, un pouco diferente, dese modo o que saquemos da serigrafía dá para a edición, que foi carísima, carísima e só posible grazas a Gráficas Anduriña, que se prestaron de tal xeito que chegou un momento en que non lles compensaba comercialmente, o que pasa é que os cabrones (risas) envorcáronse no libro, puxéronse igual que eu de tolos, traballaron muchísimo, cinco semanas facendo probas de cada cor, de cada lámina, para que chegasen ao momento exacto, iso non adoita facerse, é dificilísimo. Iso si, fixemos un ramo e todo, recorda os ramos que se facían cando se acababa unha casa antiguamente? Pois tamén o fixemos, estoulles agradecidísimo, grazas a eles este libro foi posible.

-A arte ten moito de tolemia?

-Moito, a arte ten moito de tolemia, eu teño moita tolemia e contáxioa, por exemplo a Anduriña contaxieille a miña tolemia, por iso colaboraron así.

-O de mañá (por hoxe) será presentar un libro ou unha exposición?

-Presento un libro o que sucede é que se expón no Museo, haberá unha pantalla na que se irá vendo páxina por páxina, e tamén se expoñerán as dúas edicións e as serigrafías. O traballo que fixo o Museo tamén é moi bo e estoulle moi agradecido ao seu director polo esforzo e a todo o seu persoal.

-Dentro de todos nós hai un animal?

-É posible, no libro hai moitos: hai ballenas, hai hienas, cans, gatos, galos, galiñas de curral, patos… De todo, e logo serpes.

-viu moitas?

-Non, salvo unha todas as serpes que vin foron en reportaxes, nunca cheguei a velas personalmente, na miña terra non hai iso e non tiven ocasión, todas son de documentales.

-Está traballando con novas liñas, por exemplo con cocciones…

-Si, no libro aparece debuxo, pintura e escultura, hai cadros que son en lenzo, outros en papel e logo obras en bronce e arcilla auto cocción, que se coce soa ao cabo duns días, e logo vai policromada coa cor da serpe, de xeito moi fantástico e despois doume conta de que as hai na realidade.

-Son fantásticas e con todo semejan hiperrealistas

-Si, é curioso, algunhas parecen hiperrealistas claro.

-deixou atrás os grandes formatos?

-Non que vai, hai algún dos debuxos que ten 44 metros, o máis grande, está enrollado e non se pode expoñer, despois hainos de dez metros, de quince, de sete, de tres ou catro. No libro o máis grande creo que pon sete metros ou dez, pero hainos moito máis grande, o de 44 metros debe de ser o récord de debuxo en papel, digo eu imos, tería que comprobalo, e saír redondo, de vez, segundo ía secando unha parte ía desenvolvendo a outra, porque o estudo non me daba para os 44 metros de longo, tiña que ir enrollando e facendo, e quedou redondo, algún día será exposto.

TODA A INFORMACIÓN PREME NO ENLACE:

https://noticiasbarro.wordpress.com/wp-admin/post-new.php?post_type=post

‘Santiago Mariño puido ser o Libertador en vez de Bolívar’

É en Pontevedra onde comeza ‘Cris Canalla’ (Edicións A Nosa Terra, 2009) e é tamén este lugar o que une, desde a cb13e03ef193443d25797ee828595901bdf74550distancia, os destinos dos dous aventureiros cuxas vidas esboza a última novela de Adolfo Caamaño (Barro, 1959). O autor vive na cidade do Lerez, no barrio de Monteporreiro, onde nos recibe para afirmar que ‘quizais o único que nos queda aos que queremos un mundo mellor é a defensa da Revolución Francesa e dos seus valores, que comezan a verse cuestionados pola relixión e a ideoloxía’.

Como xorde a idea dunha novela que conecta a Guerra de Independencia española e a americana?

O século XIX gústame moito. A miña anterior novela [O paxaro do mel] ambiéntase tamén nesa época, e sempre tiven ganas de tratar eses momentos de cambio profundo. Comezaba a fundarse o mundo contemporáneo mediante as ideas ilustradas, e a guerra de independencia non está moi novelada, nin en Galicia nin en España. Tamén quería tratar a aventura duns rapaces que mandaron a América para facer unhas vacinacións brazo a brazo contra a varíola. Sacáronos do hospicio da Coruña e, concluída a misión, nunca máis se soubo deles. Sempre me atraeu a idea de facer unha novela que tivese un destes rapaces como protagonistas, por resucitalos dalgunha maneira. A verdade é que foron uns pobres diaños que fixeron, obrigados, un gran labor.

Que canles de documentación empregou?

Houbo un bicentenario no 2003 sobre a expedición vacinaria. Eu sobre todo fixen procuras en internet, e conseguín moita información, suficiente para a miña intención. Non obstante formulo o tema desde unha perspectiva un pouco diferente. Non me centro en que a expedición foi unha marabilla da ciencia española senón no aspecto humano de que uns rapaciños que estaban nun orfanato fosen obrigados a facer iso.

Vostede é profesor de historia na secundaria. Dáme a impresión de que o libro ten certo afán didáctico…

Evidentemente, moitas das cousas que fago teñen a intención de atraer os rapaces a ler e que se interesen por saber. O paxaro do mel responde moito máis a isto. De todos os xeitos, trátase dunha novela de ambientación histórica, non dunha novela histórica.

Non obstante, Cris Canalla non se formula como unha novela xuvenil como a anterior, aínda que pode ser lida por públicos de diferentes idades…

Hai unha confusión bastante grande coa novela xuvenil. Agora está encadrada nunha especie de subxénero literario, pero non foi concebida así desde un principio. Por exemplo, as novelas de Verne non estaban pensadas para un público xuvenil. Tratábase dunha novela de aventuras á que se podía achegar todo o mundo. Nos últimos anos foise encadrando a novela de aventuras para o público xuvenil, pero este é un tipo de obra á que se pode achegar calquera.

Na novela aparecen bastantes galegos en momentos importantes.

A Guerra da Independencia en Galiza e a súa achega á loita contra os exércitos napoleónicos foi dunha magnitude moi importante. Moitos galegos combateron tamén noutras partes de España, mesmo logo de levas de emigrados en Portugal. A inmensa maioría dos datos que aparecen na novela son históricos, como os batallóns de franceses desertores ao servizo de España. Mesmo o deputado galego nas Cortes de Cádiz Agustín Vaamonde existiu, eu teño un documento del, que atopei nun moble, e onde fala dos galegos como os “Brigans do Poñente” ou “Rusos de Occidente”, expresións que recollo na novela. Tamén está documentado que é el quen defende ao “Batallón dos Bispos”, formado por galegos e que se rebelan cando os mandos non cumpren o pactado, que tiñan que ter un xefe tamén galego. As discusións sobre este tema alongáronse varios días de 1812 en Cádiz.

Segundo a novela, os galegos tamén xogaron un papel importante na independencia das colonias españolas en América, en especial unha familia chamada Mariño. Iso tamén é histórico?

Aquí é un feito bastante descoñecido, non así nos países latinoamericanos. Na rede pódense atopar páxinas arxentinas, venezuelanas ou colombianas con moitos datos. Temos que aprender moito destes países sobre os bos resultados que pode dar internet á hora de internacionalizarnos. É unha carencia importante de Galicia. Non deixa de ser curioso que non coñezamos o caso de Concepción Mariño e da súa familia, xa que toda a épica da independencia venezuelana está reflectida na web de xeito exhaustiva. Santiago Mariño foi o outro gran líder da independencia venezuelana, que puido ter sido o libertador en vez de Bolívar.

Que tipo de influencia recibe do xénero da novela histórica?

A novela histórica ten uns esquemas bastante simples en moitos sentidos, pero eu trato de romper algunhas tendencias ao poñer o pasado na boca dos seus protagonistas, que o conten en primeira persoa, en presente, indicando o que pensaban e o que sentían. O meu interese pola historia vén pola miña dedicación como profesor desta materia, pero tamén porque se lle presta moi pouca atención.

Pontevedra histórica e literaria

A relación de Pontevedra coa literatura foi obxecto de máis dun debate na Feria do Libro e ata de estudos de Caamaño, flanqueado por Miguel A. Fernández y el editor Acuña, en la presentación de su novelainvestigación no ámbito universitario. Son moitos os escritores que desenvolven a súa actividade nesta cidade e inspíranse nela. Onte foi día de presentacións de novas obras, ambas de carácter histórico. Unha é a última novela de Adolfo Caamaño, titulada Cris Canalla (Ou instinto dá liberdade), da editorial A Nosa Terra. Segundo explicou o propio autor no acto celebrado no Teatro Principal, nela recrea aqueles anos de principios do século XIX nos que Galicia e Pontevedra foron invadidas polas tropas napoleónicas. Está ambientada xa que logo na Guerra da Independencia contra os franceses na comarca pontevedresa, máis concretamente en lugares crave como Ponche Sampaio, e tamén na loita da emancipación das colonias españolas en América, sobre todo no Caribe venezolano.

Os protagonistas son un mozo francés, chamado Cristian, que atraído polos ideais da Revolución Francesa alístase no exército de Napoleón e cando chega aquí decide desertar. O outro personaxe é un mozo que o autor identifica como pontevedrés, pero en realidade é, segundo o propio Caamaño, un dos dos vinte e seis nenos dun orfanato da Coruña escollidos para estender a vacina contra as vexigas polo Imperio Español e por todo o mundo coa expedición do doutor Balmis, en 1803. Ambos acaban coñecéndose nun navío da flota do xeral Trasfogueiro (heroe de Ponche Sampaio) que se dirixe a Venezuela para abortar a loita independentista do xeneral Bolívar. «Esta a historia dunha amizade en tempos complexos e de cambio, nos que se fala da liberdade, da igualdade e das primeiras democracias, nunha etapa fundamental para entender o futuro tal como é hoxe», explica Adolfo Caamaño, profesor de Historia do Colexio San Narciso de Marín, quen recoñece tamén como escritor a súa debilidade polo tema histórico.voz-de-galicia5

Pontevedra ten un protagonismo especial en Cris Canalla, onde aparecen moitas personalidades históricas . Ademais do propio Trasfogueiro e Simón Bolívar, na novela destaca como personaxe crave un deputado galego nas Cortes de Cádiz, «ao que eu lle teño moito agarimo», comenta o autor. Trátase de Agustín Baamonde, «de quen atopei un documento dirixido precisamente ás Cortes de Cádiz falando dos problemas da guerra en Galicia», engade. Pero non son só os personaxes, aclara. «No relato hai moitos feitos curiosos que non coñece a xente». Por exemplo, que en 1810 creouse en Galicia un rexemento de cazadores estranxeiros composto de 1.700 desertores franceses e recrutados pola Junta de Defensa contra Napoleón, que andaban polos montes adiante para vixiar do bandidaje. E fálase tamén doutro batallón galego no que había 13 pontevedreses, chamado Batallón dos Bispos polas marcas de cor morada nos seus uniformes. Formouse en Cádiz en 1812 con mil persoas e rebeláronse porque o pacto era que o seu xefe tiña que ser un galego e ao que nomearon non o era. Caamaño asegura que é unha novela áxil, contada en primeira persoa polos seus protagonistas. Os interesados xa a poden adquirir desde fai un mes nas librerías. Para este escritor pontevedrés é a súa terceira novela, logo de Soberano e O Paxaro de mel. Foi premiado en en diversas ocasións pola súa actividade literaria e, entre outros, recibiu o premio Xohán Carballeira de poesía polo seu Poemario irlandés.

Outra publicación presentada onte na Galería Sargadelos foi Apuntamentos para a historia do asociacionismo pontevedrés 1882-1936, obra da historiadora Natalia Fraguas Fernández, editada pola Fundación Luis Tilve e prologada por Roxelio Pérez Poza. O libro é unha recompilación documental a través da prensa local e material de arquivo dos movementos asociacionistas de Pontevedra e a súa comarca desde 1882 ata o comezo da Guerra Civil Española.

Presentación da novela ‘Cris Canalla’

cb13e03ef193443d25797ee828595901bdf74550Preséntase a novela de Adolfo Caamaño ‘Cris Canalla’ (Edicións A Nosa Terra) no Teatro Principal. O acto contará coa participación do propio autor, de Enrique Acuña, director literario de Edicións A Nosa Terra e do escritor Miguel Anxo Fernández.