Os socialistas de Barro organizan unha viaxe a Vigo para asistir ao mitin de Rubalcaba, os interesados en asistir teñen que porse en contacto con Sanmartin 605479388, Rocio 600503540 ou Silvia 645778708.
O autobús sairá ás 18:00 desde Porrans pasando por Santo Antoniño, Estación de Portela e a igrexa de Curro.
Os nenos e nenas dá escola infantil de Barro celebran o Simaín e un concurso de cabazas, se queres decatarte de todo preme aqui e visita ou seu blogue.
http://escolasinfantis.net/blogue_centro/de_barro/
A destrución de emprego suma e segue. Os datos do paro coñecidos onte, e
correspondentes ao mes de outubro, sitúan en 18.143 o número de desempregados rexistrados nas oficinas do Servizo Galego de Colocación-Inem da comarca de Pontevedra, 857 máis que o
pasado mes e 1.736 máis se se toma como referencia o final do verán (o 1 de setembro). Trátase dun ámbito comarcal integrado por catorce municipios: Pontevedra, Sanxenxo, Poio, Marín, Barro, Campo Lameiro, Cotobade, A Lama, Ponte Caldelas, Vilaboa, Caldas de Reis, Cuntis, Moraña e Portas.
Estas cifras absolutas supoñen un incremento porcentual do paro dun 4,9% respecto de hai un mes (sete décimas por encima da media da provincia) e do 10,5% respecto de fai dous.
Sindicatos (como UXT, CIG e CC OO) e organizacións empresariais (como Aempe ou a Cámara de Comercio) coinciden en cualificar de “moi malos” os datos e destacan que a destrución de emprego “non tocou fondo” e que “afecta a todos os sectores”. Un panorama sombrío que, en opinión duns e outros, non ten visos de despexarse a curto nin medio prazo.
Os axentes sociais consideran que o seu pesimismo está máis que xustificado xa que, tal como destacan, a perda de emprego afecta a todos os sectores económicos, incluído a construción que parecía tocar fondo de maneira definitiva.
Só na capital, a día de hoxe, están inscritos como demandantes de traballo 7.794 pontevedreses, fronte aos 7.201 que había o 1 de setembro. En dous meses, por tanto, Pontevedra incrementou en 593 o seu número de desempregados ou o que é o mesmo un 12%.
A finalización dos contratos estivais vinculados á hostalería e as campañas comerciais, a redución do emprego nas administracións, o uso abusivo dos ERE, a caída da obra pública e a grave crise que atravesan sectores como o naval, o téxtil e os servizos industriais explican as dificultades que ten Pontevedra para reintegrar aos seus desempregados ao mundo do traballo e pór freo á sangría do paro.
A cidade do Lérez é xunto con Sanxenxo, Marín e Poio os municipios máis castigados polo paro, o que é indisociable do feito de que son os máis populosos e os que xeran unha maior actividade económica. Aínda así cada un deles ten as súas propias especifidades.
Distintos
Sanxenxo exemplifica mellor que ningún outro concello da comarca os vaivéns laborais do emprego estacional. A súa condición de referente turístico das Rías Baixas e de Galicia está detrás da contratación masiva de traballadores para establecementos hoteleiros e hostaleiros, servizos turísticos en xeral e comercios nos meses de xullo e agosto e, en consecuencia, explica tamén que finalizado o verán o paro dispárese.
Sanxenxo inicia o mes de novembro con 1.507 demandantes de emprego rexistrados no Servizo Galego de Colocación-Inem, 213 máis que hai un mes e 483 máis que se se toma como referencia o 1 de setembro. Estas cifras implican que o paro se incrementou no municipio un 47,15% en apenas dous meses.
Un dos seus municipios limítrofes, Poio, acusa tamén un forte incremento do paro vinculado ao emprego estival, tanto pola súa propia condición de receptor de visitantes e turistas que usan este concello como base para percorrer a zona como pola súa proximidade a Sanxenxo. O Inem rexistra en Poio 1.467 desempregados, 175 máis (o 13,5%) que hai dous meses.
Nas últimas semanas, polo menos tres sociedades de cazadores de Pontevedra
ou as compañías aseguradoras foron condenadas a responder dos danos causados por xabari ou outras especies cinexéticas. Estas resolucións agravan, máis se cabe, unha situación que foi denunciada por estes colectivos e que, a longo prazo, podería chegar a supor a desaparición dalgún tecor da provincia.
Deste xeito, a Audiencia acaba de revogar a sentenza que exoneró en primeira instancia á Sociedade de Caza de Barro polos danos causados nun vehículo ao chocar cun corzo. O accidente
produciuse meses atrás, cando o herbívoro invadiu a calzada e un condutor non puido evitar arroialo.
Se nun primeiro momento o xuíz de Caldas sostivo que non existía vinculación entre a conservación do coto e o sinistro, os maxistrados da capital manteñen que non hai probas de que se adoptaron as debidas precaucións de conservación». Así mesmo, engaden que tampouco se descartou que o corzo procedese» dos terreos xestionados polo colectivo.
A estes últimos de nada valeulles alegar que cando ocorreu o accidente «non era día hábil de caza» ou que carecesen de autorización para a captura de cervos.
Un corzo non é un cervo
Con respecto a isto último, desde a Audiencia recoñécese que esta circunstancia «si podería ter relevancia a efectos exculpatorios». No entanto, desestimouse, xa que non consta que «aínda sendo o corzo un cervo pequeno, a efectos cinexéticos e de permiso de caza sexa o mesmo».
No caso dun segundo accidente de circulación -ocorrido en maio do 2009 na PO-313 e protagonizado por un xabaril-, considerouse que a responsabilidade última debería recaer sobre a Sociedade Deportiva de Caza e Pesca de Marín. Con todo, finalmente só foi condenada unha compañía aseguradora, xa que, nun primeiro momento, sinalouse erroneamente á comunidade de montes de San Tomé de Piñeiro como titular dos terreos. A realidade é que os comuneiros lle cederon anos atrás o uso aos cazadores.
Cada vez é máis habitual que este tipo de incidentes resólvanse nos xulgados, como tamén o é o feito de que se estean xa dirimindo pola vía xudicial bastantes casos relacionados con danos en terreos agrícolas. Unha das primeiras sociedades de caza en ser condenada na provincia de Pontevedra polos danos causados por un xabaril nun cultivo de millo é o tecor Pestica.
Asentado en Ponteareas, os maxistrados acreditaron que a leira se atopa dentro dos terreos xestionados por esta sociedade, así como que resultou danado o 100 % do cultivo existindo «vestixios claros de que foran causados por un xabaril».
O tradicional mercado de flores de defuntos, coas que hoxe aparecerán
adornados os cemiterios nunha xornada festiva (Día de Todos os Santos) na que se rende homenaxe aos seres queridos falecidos, está a morrer. Os floristas que onte
instalaron os seus postos na Praza da Ferrería non podían ocultar o seu desánimo ao comprobar a considerable diminución de compradores respecto de edicións anteriores. Aínda por riba de males, a aparición da choiva ao mediodía e á primeira hora da tarde tampouco animou á clientela.
”Á primeira hora da mañá saíu o sol e houbo bastante movemento, pero agora que empeza a chover as vendas van máis lentas do que nós desexariamos”, explica Milagres Carballo desde o seu posto, especializado en centros florais. ”Mantemos os prezos doutros anos: os máis baratos pódense adquirir a 20 euros e os máis caros non pasan dos 35 euros”, explica esta florista da parroquia de Curro (Barro).
A rosa vermella consolídase como a raíña dos centros florais que se adquiren na Ferrería durante a véspera do Día de Todos os Santos e nesta propia xornada (hoxe mantéñense os postos, aos que poderán acudir os máis atrasados, que deixaron para última hora o adorno floral dos nichos e panteóns familiares). ”Moitas persoas compran as flores nos postos que xa coñecen de anos anteriores. Pódese dicir que xa son clientes fixos”, precisa Milagres, que desde fai 15 anos atende un dos estands do mercado floral.
A redución do número de postos de venda en relación a edicións anteriores tamén delata a crise que afecta a este mercado. Contabilizáronse 55 estands, fronte aos 70 que houbo en 2010 e os 68 dos anos 2008 e 2009. Esta circunstancia provocou que unha ampla zona da Ferrería , a máis próxima aos soportais, estivese baleira, sen a aglomeración de floricultores que se rexistraba en anos precedentes.
A Escola de música de Barro oferta cada ano prazas de todos os instrumentos presentes nunha Banda de Música, como son: frauta, óboe, fagot, clarinete, saxofón, trompa, trompeta, trombón de varas, bombardino, tuba e percusión. Ademais doutros como piano, guitarra ou acordeón. Pero ademais a oferta inclúe grupos de Linguaxe musical, Harmonía e Análise. A EMBA conta con un eqwuipo de 12 mestres titulados para impartir cada unha das materias, o que axuda a que cada ano os nosos alumnos entren nos distintos niveis dos conservatorios, así como nar orquestas xoves de Galicia.As últimas prazas vacantes que agora se ofertan son as seguintes:
– 1 prazas de óboe – 1 prazas de fagot -1 prazas de trombón de varas – 1 praza de trompeta – 1 praza de bombardino/tuba – 1 praza de trompa Se queres tocar un instrumento, ou queres que o teu fillo ou filla aprenda unha profesión con moito futuro como é a música chama sen compromiso ao teléfono da Escola: 647. 769. 008 e resolveremosche todas as dúbidas que se che plantexen. |
Un ano e 11 meses de prisión por un delito de coaccións e outros 8 meses por
ameazas leves de xénero é a condena imposta polo Xulgado do Penal número 4 da Coruña a un veciño do municipio pontevedrés de Barro polas continuas chamadas telefónicas que efectuou á muller que fora a súa parella, que sumaron 890 no período de 55 días e que alcanzaron mesmo as 134 en menos de 9 horas.
A sentenza considera probado que o condenado, de 62 anos, non asumiu o final da relación sentimental que mantivera entre agosto de 2008 e febreiro de 2010 cunha muller, polo que buscou o pretexto de solicitarlle a devolución dunha cantidade de diñeiro para despregar unha actitude persistente e obstinada co fin de molestar á súa antiga parella.
A partir do 4 de marzo de 2010, o home comezou a chamar de forma persistente ao teléfono móbil da muller, primeiro cunhas cantas veces ao día, pero a medida que transcorría o tempo, o número de chamadas incrementouse, de forma que nos dous meses que mantivo esta actitude houbo cinco xornadas nas que efectuou máis dun centenar. O fallo xudicial aclara que a maioría destas chamadas non foron atendidas pola destinataria, coa que o 13 de abril conseguiu contactar para insultala e ameazala con mandala matar por medio doutra persoa a cambio de pouco diñeiro por negarse a pagarlle unha suposta débeda de 600 euros.
Centro de traballo
Outro dos feitos que se atribúen ao condenado foi a súa visita ao centro de traballo da muller, unha fábrica téxtil do polígono de Sabón, onde se entrevistou coa xefa da vítima e solicitou que a despedisen da empresa porque era unha mentireira e unha ladroa, así como que el quería foderlle a vida e deixala sen traballo.
A denuncia interposta por mor desta actuación conseguiu que o 4 de maio de 2010 o Xulgado de Violencia sobre a Muller ditase unha orde de afastamento contra o home, ao que se prohibiu aproximarse a menos de 200 metros da vítima, do seu domicilio ou do seu posto de traballo, así como establecer comunicación con ela mediante calquera medio.
Na sentenza recóllese que durante o proceso o acusado admitiu realizar numerosas chamadas co fin de reclamar o pago da débeda. O fallo tacha ademais de categórico a listaxe das chamadas efectuadas polo home e manifesta que o seu contido ía máis aló de pedir que se lle devolvese unha cantidade de diñeiro, dada a intensidade das mesmas.
Para o xuíz, as chamadas buscaban que a relación sentimental renovásese e o seu efecto xerou na muller un estado de acoso e control que non a permitía sentirse segura. Ademais das condenas de prisión, o fallo impón ao home unha pena de 2 anos de afastamento da muller.
O tribunal absolve no entanto ao condenado dos delitos de violencia de xénero de carácter psíquico e trato degradante, así como do de ameazas graves, polos que a acusación particular solicitaba senllas condenas de 2 anos de prisión.
INAUGURACION DA SEDE E MITIN DE CAMPAÑA.
ADEMAIS DE CONTAR COA PRESENCIA DO PORTAVOZ JOSE SANMARTIN, CARMEN CAJIDE (DEPUTADA AUTONOMICA) , JUAN MANUEL REY (ALCALDE DE CALDAS), E UN DIRIXENTE DO PARTIDO AINDA POR DECIDIR.
O LOCAL ATÓPASE ENFRONTE Ao CONCELLO Á BEIRA DO COPY-LINE E A INAGURACIÓN SERA O VENRES 4 DE NOVEMBRO Ás 20:00 HORAS.
As novas rutas guiadas pola canle do Lérez recuperaron para as novas xeracións a «lenda» de Venerando Fernández González, quizais o máis famoso dunha longa lista de carteiristas que tan mala fama déronlle á citada parroquia pontevedresa e cuxa historia é unha das que máis sorprende agora nas citadas travesías polo río.
Como di a escritora Fina Casalderrey, veciña tamén de Lérez, o tempo acaba «literaturizando» e «convertendo en lenda
aquelo que non deixou probas físicas». No caso do maleante, todo un personaxe especialmente durante a Segunda República, é posible seguir un rastro en certo xeito fiable a través das múltiples crónicas xornalísticas que reflectiron as súas andanzas, non só en Galicia, senón tamén noutros xornais nacionais. E sen dúbida é ese rastro, ademais dos testemuños de quen lle chegaron a coñecer en vida, os que fan perdurar e alimentan o mito deste personaxe tan singular.
Venerando naceu en 1896 na localidade ourensá de Nogueira de Ramuín, como sinala un requirimento publicado no Boletín Oficial en 1932, pero case toda a súa vida viviu en Barro, e os seus restos repousan en Agudelo. Esa citación mencionaba que a súa profesión era a de chofer e apercibíalle de que se non se presentaba no prazo indicado ante o xuíz, sería declarado en rebeldía. Desde algúns anos antes, o seu nome xa era coñecido nas crónicas de sucesos, xa sexa como carteirista ou como xefe dunha banda de ladróns que actuaba por toda Galicia.
Por toda Galicia
O profesor de Historia e presidente da Asociación Cedofeita, Xosé Álvarez Castro, destaca que os seus campos de actuación centrábanse nas feiras e festas por toda a comunidade e ata fose «roubando carteiras e reloxos», pero a súa presenza e a dos seus colegas era tamén habitual nos trens que cubrían a ruta tanto a Vigo como a Santiago. Manuel Ogando conta que precisamente o seu pai atopouse a Venerando cando ía de lúa de mel á cidade da Coruña. «Preguntoulle se necesitaba diñeiro, e o meu pai dixo que non -narra-. Despois baixouse do tren en Vilagarcía e ao pouco intre un señor que ía diante del no vagón notou que lle roubaron o reloxo».
E é que don Venerando era case un «Don Vito ao bó» para a xente de Barro e Lérez. «Se conta que cando algún coñecido lle roubaban a carteira ía falar co e este encargábase de que lla devolvesen, non sen antes advertirlle que tiña que ter máis coidado con ela», engade.
Famosa é tamén outra anécdota que protagonizou, ao parecer, co párroco don Leandro. Un veciño de Lérez apunta que de neno recorda ver a ambos nos faladoiros que se formaban no atrio do Mosteiro. «Unha vez estaban a falar e don Leandro dicíalle: ??¡como demos fas para quitar as cousas!??. Entón, Venerando contestoulle, ??don Leandro, teño que marcharme. ¿Que hora é??? E cando o cura foi a mirar, faltáballe o reloxo de peto. ??Xa me amolaches, díxolle??. Pero despois de que llo devolvese, seguiron falando e ao pouco intre volveulle a sacar o reloxo e a carteira. ??Está visto que es un artista??, acabou dicindo don Leandro».
En Barro, quen lle coñeceron destacan que era unha persoa «moi respectada, porque non actuaba na zona e adoitaba axudar á xente». «Sempre vestía gravata -sinala un parente-. Era moi educado, bo cociñeiro… Recordo a súa casa, unha casa de perpiaño, boa para a época. E tiña un Pacard, tamén un bo coche. Ou seu criado chamábase Adonis, e cando Venerando ía ao xastre a facerse un traxe, sempre encargaba outro para o».
En Pasarón
Aínda que a maior información sobre Venerando corresponde aos anos trinta e corenta, o seu ronsel seguiu latente
pasados os cincuenta. Xosé Fortes conta por exemplo no seu libro Cando as derrotas outorgan as vitorias que nunha ocasión, durante a súa etapa como responsable da Policia Armada e en pleno Hai que roelo!, cando o Real Madrid visitou Pasarón, recibíronse varias denuncias por subtraccións de carteiras, unha do propio delegado do equipo branco. «O sarxento conta que chamou ao que exercía como xefe dos carteiristas de Lérez, un gremio moi organizado, e deulle un ultimato. Antes de terminar o partido aparecera a carteira intacta», narra.
E A Vangarda Española tamén se refire á «destreza no escamoteo de billeteros» que tiña o veciño de Barro na súa edición do 27 de xuño de 1974. Un artigo asinado por Ero fala da súa boa posición económica. «Moraba nunha quinta rodeada de maizales e tiña un Marmont, coche que en opinión dos entendidos era parello ao Dodge ou Chevrolet. Venerando, na solana, fumaba susines». Trinta e sete anos despois, o seu mito continúa vivo.
«Era unha persoa respectada en Barro, porque non actuaba na zona»
«Cando a algún coñecido lle roubaban, falaban co e facía que lla devolvesen»
Empecei a oír falar de don Venerando e as súas historias ao músico César Dívos, Diosiño. Describíamo como unha especie de Robin Hood galego da época, que cometía fundamentalmente os seus asaltos fóra. E que ata o repartía aquí coa súa xente. Chamoume moitísimo a atención e decidín incluír a súa historia como unha das que se contan nas visitas guiadas polo Lérez que se presentaron na feira de turismo Ferpalia. Quería recuperar a súa memoria e tamén a tradición de «moinantes e carteiristas» de Lérez, porque ao parecer el fundou unha escola. Din que tiñan un maniquí cuns cascabeis para ensaiar, e claro, cando soaban era que o estaban facendo mal. Chanceaba tamén moito co cura, ao que lle roubaba o reloxo ou a carteira. Nesas visitas, que se celebrarán a partir de agora os primeiros fins de semana de cada mes, recordaremos a Venerando, un personaxe con aventuras dignas dunha novela.
En 1958, cando xa contaba 65 anos de idade, Venerando foi achado ferido no Bierzo tras sufrir un atropelo por un vehículo que se deu á fuga. Foi trasladado a unha clínica de Ponferrada. Un veciño de Barro que lle coñeceu cre que ese atropelo o sufriu logo de saltar dun tren cando o sorprenderon noutro roubo.
O seguinte cambio ( ao horario de Inverno ) producirase:
Oxe 30 de outubro de 2011
Ás 3:00 da mañá o reloxo cambiarase ás 2:00 da mañá
O anterior cambio produciuse:
O día 27 de marzo de 2011
Ás 2:00 da mañá o reloxo cambiouse 3:00 da mañá
forzas para crear un novo produto turístico: Terras de Pontevedra. A capital, máis Vilaboa, Campo Lameiro, Poio, Ponte Caldelas, Cotobade e Marín investiron 4 millóns de euros en promocionar os seus atractivos. Este plan chegou onte ao seu fin, pendente do seu futuro.
O Parque Arqueolóxico de Campo Lameiro, buque insignia dun dos principais referentes da comarca, os petróglifos, foi onte o escenario da despedida oficial a máis de catro anos de traballo para converter á comarca de Pontevedra nun foco turístico. Tras dispor neste tempo de catro millóns de euros achegados polos propios concellos, o Estado e a Xunta, clausúraa de onte deixa no aire a continuidade deste labor. Polo momento, só se conta con pequenas achegas municipais para manter temporalmente ao persoal e un compromiso verbal da Secretaría Xeral para Ou Turismo para colaborar no futuro. Pero esta axuda -fálase duns 200.000- non se achegarían nin de lonxe aos orzamentos que permitiron crear unha ampla oferta de paquetes turísticos, participar en numerosas feiras, editar innumerables folletos e mesmo sinalizar boa parte das “xoias turísticas” da comarca, desde a arte rupestre, á ruta dúas Arrieiros, pasando polo turismo rural ou o mariñeiro.
No acto de onte, coa presenza dos alcaldes, o subdelegado do Goberno e a propia secretaria xeral, Carmen pardo cualificou o proxecto Terras de Pontevedra como un “referente de innovación e competitividade turística” e os seus obxectivos “foron plenamente alcanzados”.
Pero neste punto, a iniciativa enfróntase a unha encrucillada para resolver o seu futuro. Respecto diso, Pardo quixo deixar claro que “non é un punto e final” porque os concellos están decididos a seguir adiante, mentres que o seu departamento “seguirá apoiando economicamente as actuacións innovadoras” que, neste caso, “han servizo para aumentar a calidade dos servizos turísticos, do medio urbano e natural dos municipios, a ampliación de espazos de uso público, a posta en valor dos recursos naturais e a creación de novos produtos”.
O alcalde de Pontevedra, Miguel Fernández Lores, presidente da Mancomunidade, foi o encargado de clausurar este catro anos de traballo, acompañado dos rexedores dos demais municipios implicados, e confía en manter este “vínculo” no futuro. De feito, lembra que un das máis exitosas iniciativas pervivirá no tempo. Trátase da creación de medio centenar de paquetes turísticos que se poden contratar “en liña” ou en axencias e que inclúen unha noite nunha casa de turismo rural e percorrer a ría de Vigo, ou pasar unha xornada compartindo o traballo das mariscadoras do fondo da ría de Pontevedra, por exemplo.
NOTICIAS DE BARRO 