Giovanna Frieiro Maquieira, nacida en Outeiro, parroquia de Carracedo (Caldas de Reis) hai 18 anos, faleceu onte de madrugada como consecuencia dun
aparatoso accidente de tráfico rexistrado no municipio pontevedrés de Valga, onde as súas dúas amigas e compañeiras de viaxe, da mesma idade, resultaron feridas de diversa consideración.
A falecida estaba no asento traseiro do turismo, un Mercedes Clase A 150 de matrícula 1898-GCZ que se saíu da calzada e chocou contra un farol.
Ocorreu cando estaba a ser conducido por Norma V.B., natural de Romai (Portas), que quedou atrapada entre os ferros e tivo que ser excarcerada. Resultou ferida de gravidade e foi trasladada ao Hospital Clínico Universitario de Santiago de Compostela, onde permaneceu no servizo de Urxencias durante horas, aínda que ao longo da tarde o seu pai indicou que a súa vida non corría perigo.
No asento do copiloto atopábase Rocío V.P., veciña de Vilar (Barro), que sufriu
feridas leves e que, segundo os equipos de emerxencias, saíu do turismo polo seu propio pé. En calquera caso foi trasladada ao centro hospitalario compostelán, afectada de contusións e diversos traumatismos. Pola tarde recibiu a alta médica, tal e como confirmou o seu pai a FARO.
O tráxico suceso produciuse ao fío do catro da madrugada no quilómetro 91 da estrada Nacional 550, cando as mozas regresaban a casa tras asistir a unha noite de festa na discoteca Chanteclair, situada nos límites entre Valga e Pontecesures.
Cando apenas transcorreran uns minutos de viaxe, e xa moi preto do domicilio da vítima –en Carracedo (Caldas)–, á que ían deixar en casa para seguir viaxe cara a Portas e Barro, o coche no que viaxaban saíuse da calzada, crese que debido ao mal estado do viario –pola choiva– e, supostamente, a unha velocidade inadecuada.
Ao lugar do suceso desprazáronse inmediatamente efectivos da Garda Civil de
Tráfico, de Protección Civil de Valga e dos servizos médicos, que certificaron a morte da moza de Caldas e atenderon ás feridas antes de evacualas.
No lugar de Outeiro e en toda a parroquia de Carracedo a noticia sobre a morte de Giovanna Frieiro estendeuse rapidamente, e parece que dúas amigas da vítima, ao decatarse do ocorrido, tiveron que ser atendidas por senllas crises de ansiedade. Alí todos se coñecen, e calquera veciño ao que se lle preguntase estaba desconsolado. “Saíran á movida e cando regresaban de Chanteclair tiveron o accidente”, comentaban unha e outra vez os clientes dun bar próximo á casa natal. As mesmas fontes aclaraban que a condutora do turismo “sacara o carné fai apenas catro meses”.
Valentín Pazos Recamán aínda se acorda de cando alá polo ano 1949 había na
cidade catorce castañeros traballando e de como este froito «matou moita fame» en Pontevedra. Durante moito tempo el personificó este tradicional oficio e a
aparición do seu carriño (que xa ten 115 anos) era o sinal de que o outono chegara á Herrería. Hoxe segue aos seus 77 anos a pé de locomotora, pero tamén están os seus fillos Agustín, Tín, que se incorporou este ano, e Paco, con outros dous postos na Peregrina e a praza de Compostela. Ademais, uniuse ao gremio unha castañera de Barro, María Giovanna Fernández, que se fixo xunto ao seu marido unha praza na rúa Sagasta, e cuxo irmán José María atende outro carro en Gutiérrez Mellado.
Pero ¿De onde chegan tantos quilos de castañas aos quentes cucuruchos que serven todos eles? Pois hai ata cinco liñas regulares que fornecen os seus trens. María Giovanna, que di que esta ocupación «vai no sangue» -os seus avós xa eran castañeros- cruza a fronteira ata a cidade lusa do Porto. Cada quince días viaxan ou ela ou o seu irmán para traerse 400 quilos de castañas. «Sobre todo as primeiras castañas saíron moi malas este ano en Galicia, e se queremos facer clientela temos que ofrecer algo bo, por iso ímonos/ímosnos a Portugal».
Valentín, pola súa banda, é fiel «á terra da faísca», Ourense, e máis en concreto de Celanova ou Verín. Tamén vai ata alí para traerse entre 2.000 e 3.000 quilos, que logo garda nunha cámara frigorífica a 0 ou 2 graos e dos que vai dispondo para repor día a día.
Os seus fillos, Paco e Tín, tampouco coinciden á hora de buscarse as castañas. O primeiro, autodenominado O príncipe das castañas (casou o mesmo día que Felipe e Letizia), adoitaba encargar a súa primeira mercancía do outono na Ribeira Sacra.
Con bicho
«Pero cando fomos a buscala co remolque o 50 % tiñan bicho -sinala Paco-. Non
choveu moito e o ourizo non abriu, así que o bicho criou dentro». Así que se foi ata o Bierzo, como fixo o ano pasado no seu debut, aconsellado por un amigo de Valladolid. «Desde alí tráenmas, pero teño que encargar 1.000 quilos e por iso sáeme un pouco máis cara -conta-. Pero foi tal o éxito que tiven que me decidín a seguir». Eses mil quilos dan para dúas semanas no seu caso, sobre todo a principio de tempada, porque acode coa súa locomotora a moitos magostos nos colexios. «A xente estuda e vai ao colexio, pero cando acabas aos teus amigos ás veces non os ves máis. Pois para min vir cada ano (levo 33 desde que viña co meu pai) é como a volta ao cole. Todos os anos volvo ver aos meus compañeiros, que é a cidade de Pontevedra, e é moi bonito». Adóitase quedar ata Reyes, «porque despois, aínda que hai castaña, a xente xa está un pouco saturada», e o resto do ano traballa nuns estaleiros. «Só quédanme os avións, teño tren e barcos…», chancea.
Competencia
Paco e o seu pai cren que a competencia neste gremio tan familiar é boa, aínda que ambos critican o uso de gas para asar as castañas por parte doutros compañeiros de oficio. «Hai que mancharse as mans», sinala o príncipe, mentres comenta que as locomotoras da súa familia utilizan carbón vexetal.
Para o seu irmán Agustín é o primeiro ano en solitario, aínda que do mesmo xeito que Paco acompañaba ao seu pai desde neno e aínda hoxe, hai días en que lle axuda. «Teño a quince familias de Parada do Sil que de toda a castaña que collen quítanme a pequena e a mala e selecciónanme a que vou buscar», asegura. Cada dúas semanas vaise a por 700 quilos, que duran vinte días, e aínda que afirma que este ano «é o peor» da castaña, a el non lle afectou «porque estas familias elíxenma». «Para min estar aquí é pura felicidade, non o cambiaría por nada do mundo», afirma.
O mesmo di o seu pai, que non se pensa xubilar «porque son unha persoa querida non mundo enteiro». E deixa unha frase para a reflexión dos pontevedreses acerca do seu tren: «Merece un monumento; fanllo a un paxaro e non a esta máquina que matou tanta fame».
«Para facer clientela temos que ofrecer algo bo, e por iso imos ao Porto»
«Para min vir cada ano é como a volta ao cole e os compañeiros son a cidade»
«Fanlle un monumento a un paxaro e non a esta máquina que matou a fame»
As variedades galegas de castaña foron multiplicadas por inxerto e cultivadas nos soutos durante séculos, co obxectivo de producir castaña destinada á manutención dás persoas e do gando. En cada souto se inxertaban de tres a cinco variedades, ca finalidade de obter produtos óptimos para as diferentes formas de consumo (asada, cocida ou seca); para realizar a colleita durante un período ou mais amplo posible (entre outubro e novembro); e para asegurar as produccións, pois hai variedades aneiras e outras que se manteñen produtivas todos vos anos. Como consecuencia dá diversidade varietal, vos lotes de castaña que se recollen nos vellos soutos son mixturas de variedades con características tecnolóxicas moi variables. Sen embargo, nalgunhas zonas, como en Valdeorras e non suroeste de Ourense, houbo unha certa evolución dá estrutura varietal propagando as variedades locais máis valoradas non mercado.
Aínda que algunhas variedades como a parede, a rapada, a amarelante e a luguesa cultívanse en varias comarcas, en xeral, a súa distribución xeográfica é de rango limitado, variando a composición varietal dúas soutos de comarca en comarca. A variedade de presa se atopa só na montaña lucense, a variedade garrida na meseta lucense, a negral en Valdeorras, a amarelante en Trives, as famosa, ventura e longal non extremo Suroeste dá provincia de Ourense.
Un dous obxectivos dá Indicación Xeográfica Protexida Castaña de Galicia é promover a creación de novos soutos destinados a producir cantidades importantes uniformes, de variedades adaptadas aos principais usos actuais, que son fundamentalmente ou pelado en industria e a venda en fresco. As variedades consideradas de maior interese son a amarelante, a famosa, a garrida, a longal, a negral, a de Parede, a ventura e a xudía.
A produción deste ano caracterizar póla súa abundancia, quizais debida ao ambiente seco na polinización. E tamén póla gran cantidade de castaña podrecida a causa dás altas temperaturas en setembro e outubro.
Naceu como unha boa idea e consolidouse. Terras de Pontevedra xurdiu no
2007 en virtude dun convenio entre o Estado, a Xunta, oito municipios da comarca e o sector privado. O obxectivo non era outro que promocionar de forma moi
activa paquetes turísticos para todos os petos de modo que se puxese en valor algúns dos lugares máis atractivos para o visitante destas terras.
Pontevedra, Poio, Vilaboa, Campo Lameiro, Marín, Cotobade e Ponte Caldelas, ademais de Barro (que estivo na xénese do proxecto, aínda que posteriormente retiraríase), deron vida a unha iniciativa na que se investiron máis de catro millóns de euros desde o seu nacemento e que agora precisa doutro impulso extra en materia de financiamento para seguir con vida.
Basicamente, Terras de Pontevedra serviu durante todo este tempo para consolidar paquetes de turismo tras chegar a acordos con axencias de viaxes e páxinas webs especializadas, que son as que se dedican a comercializar as estancias nos que ven implicadas empresas do sector da hostalería, tempo libre… Rutas dacabalo, en piragua, en barco, en lancha rápida e ata en avións biplaza forman parte da oferta de aventura que se impulsou ao longo deste tempo.
Rutas gastronómicas
Pero non só quedouse aí a cousa. Rutas gastronómicas, programas de talla de madeira e pintura, visitas guiadas polo centros histórico de Pontevedra ou polo Camiño Portugués formaron parte do abanico de propostas que se incluíron no programa ao longo deste tempo.
¿E a quen ían dirixidas estas ofertas? O resto de España, o norte de Portugal e o Reino Unido han focalizado boa parte dos esforzos dun programa de acción turística para o que agora, e tendo en conta dos problemas financeiros do momento, a Mancomunidade pide a implicación privada.
Os resultados non acompañan ao Barro na categoría de 3ª REXIONAL, cando imos na 6ª xornada segue sen gañar un partido situándose nos últimos postos da clasificación.
Non sabemos a que se debe “directiva, adestrador, xogadores, o que está claro é que algúns xogadores non están contentos coa directiva xa que foi un deles o que se puxo en contacto connosco para polo no noso coñecemento.
Devandito xogador non quere revelar a súa identidade e respectarémolo, esperando que nos siga mandado información do que vai sucedendo no equipo.
Aquí quédavos uns comentarios que hai nun foro de futbol de terceira rexional para así teñades máis datos e punto de vista dos seguidores do BarroCF.
Os seguintes comentarios atópanse no foro: http://terceraregional.foroactivo.com/
“SEÑORES LA BANDA DEL BARRO CF NO CMPARECE A JUGAR CONTRA EL MARIN B, PENA DE LA ANTIGUA DIRECTIVA,NUNCA FUIMOS A JUGAR CON MENOS DE 15 JUGADORES ,EL CULPABLE DE TODO ESO LA TIENE PASTRAN DEL PRESI ,SR VICENTE CONS,Y COMPANI NO LE LLEGAN A LAS SUELAS DE LA ANTIGUA DIRESTIVA,PENA PODIAN TENER UN GRAN EQUIPO SI NO FUESE LA CACICADA QUE MONTARON,EL PUEBLO SE LO MERECE ,UN EQUIPOQUE PUEDA IR CON LA CABEZA BIEN ALTA A JUGAR ,FUERA ESA MIERDA DE DIRECTIVA,QUE ENTRE LA SALIENTE,CON FELIX A LA CABEZA QUE SIEMPRE TUBO EL EQUIPO UNIDO ERAMOS TODOS UNA FAMILIA ,Y SIEMPRE LUCHANDO CON LOS MEJORES,NOAHORA CACIQUE AMARICONAO”
http://terceraregional.foroactivo.com/t373-barro-y-su-banda
“señor vicente estas apunto de desacer un equipo con un gran nombre,fuera ya ,dunde esta el dinero de las socios,socios proctetores ,conceyo y otras firmas es una verguenza que digas que no hai dinero para comprar material ,ni ropa para los jugadoers te hace falta para tus mariconadas, la ultima direstiva eran dos componentes solos y siempre hubo de todo en el equipo,medias pantalones,clandals,balones, y demas ,incluso sobra, para alguna cena,tu contucara de tonto te lo comes todo,fuera ya que no sabes lo que es este mundo chupon de mierda ,los que te apollan son peor que tu,el año pasao nos comprastes pera votar a tu favor ,estamos arepentidos echamos de menos aqella directiva fuera de aqui burro”
Tras manexar unha media dun millón de euros ao ano para promocionar o
turismo mariñeiro, os petróglifos ou as casas rurais, a mancomunidade Terras de Pontevedra conformaríase con algo máis de 100.000 euros para sobrevivir un ano máis. Con todo, esgotado o maná dos fondos europeos, non hai garantías de obter esa cantidade para continuar esta promoción. O pleno da mancomunidade celebrou onte a que puxo ser a súa última reunión e a asistencia xa demostra que o futuro non parece moi prometedor. Presidida polo alcalde de Pontevedra, Miguel Fernández Lores, á cita acudiron outro tres rexedores (todos eles do PP): Perfecto Rodríguez de Ponte Caldelas, Xullo Sayáns, de Campo Lameiro, e Jorge Cubela, de Cotobade, ademais da concelleira de Turismo da capital, Carlota Román. Botouse de menos aos alcaldes de Poio, Vilaboa e Marín, tendo en conta que o de Barro xa se desligó hai tempo desta iniciativa.
O acordo oficial dos presentes foi “seguir adiante”, co fin de rendibilizar todo o tempo posible o forte investimento realizado neste catro anos últimos, pero a condición de que a Secretaría Xeral de Turismo achegue eses 100.000 euros necesarios. Aínda que hai uns días, a responsable dese departamento autonómico, Carmen Pardo, apuntaba que o peche de Terras de Pontevedra non era un punto final, senón un “punto e seguido”, os alcaldes da comarca xa admiten que calquera axuda que poida chegar non permitiría manter a actividade máis aló dun ano, e de momento, adoptáronse acordos para reducir ao mínimo os gastos, en especial os que se refiren ao persoal e funcionamento xeral. Para iso, optouse por “optimizar recursos” coa empresa pública municipal Turismo de Pontevedra, en especial co obxectivo de manter a última das ofertas lanzadas por esta iniciativa: os paquetes turísticos con propostas tan rechamantes como facer piragüismo na ría de Vigo, percorrer dacabalo a ruta dúas Arrieiros ou o Camiño Portugués, ou realizar unha “despedida de solteiro/a ou casado/á a carta”.
1Ebúrneo. Segundo o dicionario da Real Academia significa de marfil ou
parecido ao marfil. José Manuel Busto Leis, xamais se esquecerá desa palabra. Este alumno de segundo de Bacharelato do IES Aquis Celenis de Caldas de Reis representou onte a Galicia no duodécimo Concurso Hispanoamericano de Ortografía e quedou nun magnífico segundo posto a nivel nacional. A gañadora foi Magdalena Rodríguez Delhi, de Asturias, que será quen represente a España na fase internacional do certame a celebrar en Cidade de México do 5 ao 8 de decembro. As probas celebráronse en Madrid, no Consello Escolar de Estado, e participaron 17 estudantes das diferentes comunidades autónomas. Os concursantes tiveron que escribir e puntuar correctamente unha serie de palabras e frases que lle foron ditando cun nivel progresivo de dificultade ao longo de catro roldas eliminatorias, ata que quedaron só dous finalista.
Entón foi cando escoitou a palabra «ebúrneo». «Escribina con uve e, ademais,
polo contexto da oración debía ir entre comiñas, pero me esquecín de polas e computáronme dous fallos», explicou o propio José Manuel ao finalizar o concurso. Co resto dos termos non tivo problemas. Dubidou algo con «revogue» e «alvina», máis que nada polos nervios, aínda que as escribiu ben. O seu correcto uso da normativa ortográfica ten moito que ver coa súa gran afección á lectura desde moi pequeno e cando le ten sempre un dicionario cerca. «Se non coñezo unha palabra búscoa e así vou ampliando vocabulario», explica. O último libro que leu é Un mundo sen fin, de Ken Follet, a segunda parte dos Alicerces da Terra. Con todo, a súa vocación non ten nada que ver co dominio da lingua e a ortografía. Dánselle igual de ben as letras que as ciencias. É máis, gústanlle máis as ciencias e quere estudar Medicina .
Profesores
2Os especialistas quéixanse das patadas que os mozos dan á ortografía nas redes sociais. «A verdade é que ás veces ves cousas que danan un pouco a vista», recoñece José Manuel. El procura escribir ben cando se pon diante do computador «para non perder o costume», chancea. Vive en Barro, aínda que estuda no Instituto de Caldas. En primeiro de Bacharelato sacou matricula de honra e no seu dominio da Lingua tamén influíron os seus profesores, José Escudero e María José Pereira. Esta última acompañoulle a Madrid para participar na fase nacional do Concurso Hispanoamericano de Ortografía e está superorgullosa do seu alumno. «É xenial», dixo. A José Manuel Busto dálle un pouco de pena non ir a México, pero se dá por satisfeito coa fazaña de ser campión galego e quedar segundo na competición nacional. Viviu unha gran experiencia, gozou dunha visita guiada polo Madrid literario e dunha recepción co ministro de Educación, Ángel Gabilondo.
O Portavoz municipal do BNG no concello de Barro, Xosé Manuel Fernández
Abraldes vén de calificar como unha burla aos veciños e veciñas a nova presentación do proxecto da PO-531 por parte dos responsábeis da Xunta e do concello de Barro.
Compre lembrar que cando se producíu o cambio de goberno na Xunta, xa se chegara a un acordo sobre o trazado do proxecto de reforma da
PO-531 entre a anterior consellaría e a Plataforma de Afectados.
Desde que o PP accedeu á Xunta o único que se fixo foi dilatar no tempo a presentación do proxecto modificado para, desa maneira, non ter que investir cartos no inicio das obras.
Nos dous anos e medio que leva o PP gobernando na Xunta, levamos escoitado periodicamente anuncios de que xa ía estar o proxecto e de que ían comezar as obras. Lembremos, por poñer só uns exemplos, que en xaneiro de 2010 a Xunta se comprometeu a licitar a obra no prazo dun ano, que en xuño dese mesmo ano o sr. Tourís presentou o proxecto aos veciños, e que en xuño de 2011 anunciou que as obras comezarán ese mesmo ano.
Despois da reunión mantida no día de onte, onde os representantes da Xunta e o concello lle presentaron á Plafaforma de afectados o mesmo proxecto de fai ano e medio, segundo declaracións do Presidente da Plataforma, sen compremeterse a ningunha data para o inicio das obras, só se pode considerar dita reunión unha tomadura de pelo á cidadanía unha foto electoralista e dunha falta total de seriedade.
O BNG esixe a inmediata execución das obras, tanto da PO-531 como a urbanización do treito entre a Igrexa e a entrada ao polígono, xa que o que máis nos preocupa, ao igual que aos veciños e veciñas, é a inseguridade que representa o estado de ditas estradas tanto para a circulación de vehículos como para o tránsito de peóns.
A plataforma de afectados pola reforma da PO-531 recibiu onte de mans da Xunta o proxecto de reforma da estrada que une Pontevedra con Vilagarcía. Os veciños achegaron varios detalles para incluír no documento, como a inclusión dalgún paso de peóns a maiores, segundo o delegado territorial da Xunta na provincia, José Manuel Cores Tourís. «Lestes detalles xa foron recollidos polos responsables de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas», explicou.
A reforma afectará a dous tramos da PO-531 desde a glorieta dos bombeiros de Pontevedra ata a de San Caetano, en Alba, así como desde esta ata o nó de Curro . En total, serán oito quilómetros que se verán moi mellorados cunha mediana de seguridade, tramos urbanos e semiurbanos, pasos de peóns, carrís de dobre vía e amplas beirarúas», indicou o delegado territorial, que onte tamén fixo entrega do proxecto ao alcalde de Barro, José Antonio Landín.
Está previsto que a mediados de decembro a empresa adxudicataria entregue á Xunta o proxecto construtivo no que se incluirán as expropiacións para levar a cabo a reforma. Mentres, a plataforma explicará aos veciños o alcance da obra.
NOTICIAS DE BARRO 