Medios da Xunta actuan nun incendio forestal en Barro

CESAR ALBERTO NOS HONRA CON SU VISITA, BIENVENIDO A TU CASA

CARTA ENVIADA  POR CESAR ALBERTO EN JUNIO DEL 2011

Así de este modo comenzaba el documento notarial manuscrito en muy bonita letra que llegó a mis manos por el año 1963 , cuando yo tenía solo 18 años.

Nací en 1945 en Bahía Blanca , Provincia de Buenos Aires en la República Argentina y en el 1951 falleció mi padre, Fernando.
La suerte quiso que una tía, soltera ella ,viviera varios años más en nuestra casa y se encargara de relatarme algo de la historia de mis abuelos gallegos.

Mi abuelo , José Monteagudo Fariña, nació en Barro, provincia de Pontevedra, el 30 de Noviembre de 1862.
Mi abuela , Esperanza Rivademar Romero , también Gallega, era de la Coruña, de Porto do Son, lugar donde vino al mundo en 1867.
Aparentemente, el abuelo José era labrador, o por lo menos ese era el oficio que declaró cuando en 1881 fue llamado para, por ocho años, cumplir con la patria en el 2º Regimiento del Cuerpo de Infantería de Marina en Ferrol, (estos datos constan en una libreta de enrolamiento donde, además de sus señas particulares, ej. Altura 1668 milímetros, también le debitaban de sus magros haberes, las raciones de pan que le correspondían , la vestimenta provista, y hasta los días ocupando cama en el hospital por alguna dolencia de aquellos tiempos) .

No debe haber sido buena la experiencia militar, ya que a poco de retornar a la vida civil y siguiendo los pasos de otros compatriotas, emprende el quimérico éxodo hacia América, donde presagiaba que su suerte cambiaría. Tal vez en aquellos años la calidad de vida fuera algo mejor en Argentina que en su tierra gallega, pero lo cierto es que debió trabajar muy duro para ganarse el sustento.

En medio de su aventura y para combatir el desarraigo, se enamora de su compatriota y, el 25 de agosto de 1898, se casan en Buenos Aires iniciando una nueva familia como se estilaba por entonces , numerosa. Así, vinieron al mundo Cesáreo, Julia, Manuel , José, Evangelina , y Fernando , mi padre.
Todos ellos lucharon junto a sus padres para ganarse el pan de cada día , y varios crudos inviernos del Patagónico sur de la provincia de Buenos Aires, los encontraron cuidando las majadas de ovejas que luego en verano esquilaban para vender la lana a fuertes acopiadores, quienes generalmente pagaban menos de lo que correspondía .

Luego, en 1914, la añoranza de su terruño gallego lo incita a volver a España, por lo cual y ya fortalecido económicamente junto a su esposa, los tres hijos menores y dos sobrinos (que declara como hijos en el pasaporte) y a los que también crían, vuelven a Barro, donde mi padre, de escasos diez años, oficiaría de monaguillo en San Verísimo. El abuelo alentado por sus hermanos , monta un pequeño almacén sobre lo que es hoy la ruta 550, a la vera del Rio Barosa. Este emprendimiento no dio buen resultado y, sumado a noticias de problemas en su hogar de Argentina, hacen que el 1º de febrero de 1918, a bordo del vapor Santa Isabel zarpen, para ya no volver, desde Vigo rumbo a Buenos Aires.
Poco tiempo después , en 1920, el abuelo fallece en su patria adoptiva , quizá dedicando sus últimos pensamientos a la tierra que lo vio nacer y donde algunos de sus hermanos descansan eternamente en el pequeño cementerio , al amparo de San Verísimo.

Mi viaje:
Mi obsesión por conocer España me acompañó desde pequeño, y ese documento manuscrito redactado en una iglesia ; donde aparecían nombres desconocidos y lugares extraños , certificando compromisos , que sin duda perduraban a pesar del tiempo, me transportaba a lugares ignotos donde intuía que algo o alguien  me permitiría reconstruir parte de la historia desdibujada ya por los años.

Por el 2001, hacía muy poco que había dejado mi trabajo en una gran Empresa de productos alimenticios y con algunos ahorros , (ya con 55 años a cuesta), y el apoyo de mi familia, (especialmente mi esposa Alicia, quien sabía muy bien que mi sueño era viajar a España), programamos junto a José, un querido primo, el tan ansiado viaje.
Debo aclarar aquí, que la mayoría de los argentinos tenemos ancestros europeos, comunmente españoles e italianos, aunque también los hay y en cantidad quienes descienden de sirios, libaneses , alemanes, rusos etc. Por eso es que nunca perdemos el deseo de indagar en busca de nuestros orígenes.

Partimos en marzo desde Buenos Aires, llegamos a Barajas , y un día después , ansiosamente, en tren rumbo a Pontevedra.
Luego de tomar Hotel y amparado en mi real ignorancia y desconocimiento pregunté si ese lugar donde habría vivido mi abuelo aun existía , la respuesta me sorprendió ya que según me informaban, Barro era San Antonino y si tomaba un autobús allí cerca , en poco tiempo se llegaba.
No todo es como uno quiere; era un domingo, lluvioso, el camino bonito y serpenteante y un chófer que me pregunta: – Dónde quiere bajar? , obviamente , yo imaginaba otro lugar, y me preocupó ver que estábamos en la carretera y rodeados de algunas casas desperdigadas. Tomamos coraje , bajamos y caminamos en el mismo sentido , bajo la lluvia.  Alguien a quien consultamos nos indicó que fuéramos al Concello, un bonito edificio que al llegar encontramos cerrado. Un vecino solícito comentó: “ hombre, como se les ocurre venir un domingo”.
Algo mojados y muy decepcionados cruzamos la carretera para esperar el autobús y volver a Pontevedra, pero en un último intento se me ocurre preguntar en un bar, (donde aprovechamos a desayunar).  Aquí en este viejo documento figura un paraje , La Seca, ¿sabe si aún existe?. – Amablemente me informan que si, que siga subiendo la cuesta que por allí está. El corazón a esa altura ya me latía desordenadamente, y más aún cuando más adelante vuelta a preguntar me informan , allá es La Seca y creo que vive alguien con su mismo apellido.

La Familia:
Un paisaje de ensueño, río, cascada, montaña, y allá en la cima el campanario de una capilla.
Una casa de dos plantas, escalera hacia la entrada y un gato nada receloso permitiéndome acercar.
Nadie sale al llamar , y al bajar una vecina me interroga : ¿A quién busca?, yo digo; no lo tengo muy claro… a la gente de aquí. Ella me responde , están en misa. Y ante mi sorpresa mirando hacia la montaña a sus espaldas dice: allí arriba en San Verísimo.

Mi emoción iba en aumento, había viajado más de 10.000 kilómetros…, pero estaba pisando ya tierras de mis ancestros.
Minutos después se acerca una señora mayor y tras ella, su esposo. Yo con respeto pido permiso para mostrarle los viejos papeles que llevaba, y ella sin desconfiar me escucha mientras mira el antiguo pasaporte con la foto de mi abuelo; luego llama a su esposo, me toma del brazo y evidentemente emocionada dice : mira Manuel , este señor y yo somos primos , nuestros abuelos eran hermanos.
Se me escaparon algunas lágrimas, y no era para menos, por fin , había encontrado a mi familia gallega.
Más tarde pude conocer la casa de mi abuelo que aún permanecía en pie, casi derruida frente a la carretera; hacía muchos años que estaba sujeta a expropiación y al poco tiempo fue demolida.
Volví en el 2006 , y ya no me sentía un extraño, Galicia se había instalado para siempre en mi corazón.

Con todo mi cariño para Amparo, Manuel, María Teresa , Manolo y toda la querida familia de Paraje La Seca (8) , Barro.

César Alberto Monteagudo, Bahía Blanca .

Argentina , 31 de Mayo de 2011

Grazas Alberto, por esta historia tan fermosa. 

LA PINTURA ES EL EJE DE MI VIDA

 

1.100 grupos súmanse ao Plan Cultural provincial

“Por primeira vez pásase o listón dos 1.000 grupos, o que fala do profundamente enraizado que está na vida cultural da provincia o plan”. Son palabras dun orgulloso Rafael Louzán durante a presentación do Plan Cultural-2012 (Tes plan?) da Deputación de Pontevedra, no que a institución investirá algo máis dun millón de euros.
Ao seu lado estaba a deputada coordinadora do plan, Ana Isabel Vázquez, que destacou outras dúas cifras: os 1.100 grupos participantes implican directamente a 30.000 persoas e posibilitará máis de 2.000 actuacións por toda a provincia.
O Plan Cultural dá cabida a todo tipo de agrupacións que teñan algo que achegar á dinamización cultural e social dos concellos da provincia: masas corais (168), grupos folclóricos (127), grupos de gaitas (120), “pandereiteiras” (108), grupos de teatro (104), bandas de música (79), agrupacións de música clásica (66), de folk (41), grupos de animación infantil (34), de baile moderno (24), rondallas (12), cantautores (7), maxia (16), etc.
Todos os municipios da provincia teñen grupos adheridos a “Tes plan?”, sendo os de maior poboación os que contan con máis exemplos. Así Vigo ten 278 inscritos e Pontevedra 69 e, por exemplo, na comarca: Marín (24), Sanxenxo (18), Poio (9), Barro (7), Cotobade (6) ou Caldas (9).

Acto Público en Barro contra a reforma laboral

O Venres 16, acto contra a reforma laboral as 21 h. na Biblioteca Pública.

AMPLIACIÓN PLAZO EXPOSICIÓN PLANOS PARCELARIA CURRO-PORTELA

O paro sobe un 0.92 % durante Febreiro en Barro

BOLETÍN SEMANAL DE EMPREGO.PONTEEMPREGO Nº 84

Boletín de ofertas de emprego-Santiago

BANDO CAMPAMENTOS VERAN A LANZADA

A Xunta apraza ao horizonte de 2015 a obra da autovía Curro-Baión por mor dos recortes

Os recortes que tivo que aplicar a Administración autonómica como consecuencia da crise económica obrigaron a cambiar o calendario do Plan Move (Mobilidade e ordenación viaria estratéxica) que incluía a execución de autovía Curro-Baión, para unir Vilagarcía con Pontevedra. A Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas prolongou en dous anos o horizonte desta nova autovía, polo que agora o obxectivo é finalizala no ano 2015.
De todos os xeitos, no orzamento da Xunta de Galicia para este ano consignouse unha partida de 13.212.957,96 euros con destino ao primeiro tramo da autovía.
Esta fase, que sae do macronudo de Curro, para penetrarse en terras da parroquia de San Lourenzo, en Meis, aproximadamente dous quilómetros ata a ligazón de Costa, xa foi adxudicada o 7 de febreiro de 2011 pola Sociedade Pública de Investimentos de Galicia á unión temporal de empresas, UTE, Fomento de Construcións e Contratas, FCC e Covsa, cun prazo de execución de 21 meses. Estas obras xa levan atraso.
A actuación está a expensas da finalización do macronudo de Curro, aínda que xa se perfilan os futuros carrís da nova autovía que axudará a desconxestionar a estrada PO-531, entre Vilagarcía e Pontevedra, que é a infraestrutura de comunicación de titularidade autonómica con maior densidade de tráfico.
A autovía Curro-Baión, con 8,8 quilómetros de lonxitude, ten un orzamento global de 122.700.000 euros.
A maior partida orzamentaria está na segunda fase do proxecto que partirá desde a ligazón de Costa para acabar na parroquia vilanovesa de Baión, onde enlazará co nó de comunicacións de Godos. Esta importante glorieta reúne agora as estradas N-640, PO-531, a circunvalación norte de Vilagarcía e o acceso directo do Porto de Vilagarcía á autoestrada, que tamén enlaza cunha armazón de viarias de alta capacidade pola comarca do Salnés.
A Consellería freou este segundo tramo da autovía que aínda estaba en fase de redacción do proxecto. A previsión de posibles novos recortes orzamentarios na Administración autonómica para axustarse ás novas directrices do Goberno Central fan temer que esta demandada infraestrutura de comunicación entre Vilagarcía e a capital da provincia aínda teña que esperar máis tempo. En situación similar atópase o desdobramento da vía de alta capacidade entre Sanxenxo e A Lanzada, ata O Grove.

Tren de proximidade entre Vilagarcía, Pontevedra e Vigo
É un medio de transporte cómodo, rápido e económico para o usuario, especialmente cando falamos de traxectos curtos, respectuoso co medio ambiente e en proceso de revalorización en toda Europa. Sábeo o alcalde de Pontevedra, Miguel Fernández Lores, que aproveitará a próxima (e primeira) visita institucional á cidade da ministra de Fomento, Ana Pastor, para exporlle a idoneidade de comunicar con trens de proximidade a capital con Vigo e con Vilagarcía.
A infraestrutura da AVE libera a vía convencional da alta velocidade o que posibilitaría, en opinión do alcalde pontevedrés, a implantación de ambas as liñas de proximidade interconectando o tres principais núcleos de poboación da provincia, entre os cales os intercambios laborais, empresariais, académicos, de prestación de servizos están á orde do día e en aumento.
As distancias entre Pontevedra, Vigo e Vilagarcía acúrtanse por momentos e un servizo ferroviario de proximidade contribuiría a reducilas aínda máis. Por definición estariamos a falar duns trens de proximidade, de gran capacidade e frecuencia, orientados a traxectos de ida e volta no mesmo día e con horarios axustados ao mundo laboral.

Lores aposta por potenciar as proximidades en paralelo co AVE

O alcalde de Pontevedra ten claro que chegou o momento de potenciar os trens de proximidade, sobre todo nos traxectos que comunican a capital provincial coas localidades de Vigo e Vilagarcía. Miguel Anxo Fernández Lores defendeu onte a necesidade de contar con este servizo, sobre todo polas correntes económicas que se xeran entre as tres poboacións do sur de Galicia.

Neste sentido, o rexedor municipal indicou que os proximidades poderían incrementar o seu número de conexións en paralelo co servizo que vai prestar o AVE. Así, destacou que habería que aproveitar «que estarán dúas vías en funcionamento».

Fernández Lores resaltou que esta será unha das propostas que lle trasladará á ministra de Fomento, a pontevedresa Ana Pastor, na reunión que ambos manterán en breve. Polo momento, non hai unha data concreta para a mesma, xa que deben coordinarse as axendas de ambos. No entanto, o alcalde de Pontevedra puido adiantar que a mesma se celebrará ao longo deste mes de marzo e será un venres pola tarde, xa que pola mañá se desenvolve o Consello de Ministros.

Non é o AVE a única infraestrutura que ten intención de abordar o alcalde da capital no marco deste encontro. Así, intimamente ligada coa alta velocidade, atópase a necesidade de adecuar e adaptar as estacións de autobuses e de trens para que poidan operar como un único ente, como un gran nó de comunicacións.

Así mesmo, e xa no marco da rede viaria pontevedresa, Fernández Lores enumerou un gran número de proxectos, algúns xa empezados -é o caso do remate das obras do nó do Pino- e outros que deberían comezar nun futuro, como é o caso do desdobramento da avenida de Vigo ou a propia circunvalación. Tamén aludiu á conexión da ponte dás Correntes coa a autoestrada de Barro, así como, xa no que se refire ao porto Marín-Pontevedra, impulsar a súa presenza na autoestrada do mar.

Mención aparte merece a construción en Cerponzóns dun porto seco. Con respecto a esta infraestrutura, o alcalde de Pontevedra asumiu que debía quedar aparcada momentaneamente ata que non manteña un encontro co conselleiro Agustín Hernández.

Barro destaca sobre os demais concellos da comarca pola alta taxa de desemprego

O paro golpea con dureza na provincia de Pontevedra, que rexistra a maior taxa de desemprego da comunidade. Tanto é así que só na provincia reúnense case a metade dos parados galegos, un total de 108.877 dos 274.675 que existen a nivel autonómico. Isto supón un incremento do 1,55 % respecto ao mes de xaneiro e 11.441 empregados que perderon o seu traballo no último ano, tal e como indica a taxa interanual.

A cifra non é senón máis que un reflexo dos devastadores datos comarcais, que alcanzan os case 21.000 desempregados nesta circunscrición. Destaca entre estes datos a de persoas desocupadas no sector servizos, que experimentou un aumento do 11,3 % en relación ao 2011. Mentres que na capital de provincia xa son 8.816 os afectados, 168 máis que uníronse no mes de febreiro a unha lista que suma e segue. Isto representa 1.103 máis sen emprego se se compara con febreiro do ano pasado.

Aínda que se algún municipio destaca polo número de persoas que se sumaron no último ano ás listas de desemprego son Barro e Campo Lameiro, cuxa taxas interanuais superan o 30 %. No primeiro son 438 os afectados (159 máis desde febreiro do 2011) e no segundo 249 (86 respecto da mesma data).

Seguindo os baremos da área de Pontevedra por municipios, o primeiro posto encabezaríao a capital comarcal, cuxa poboación supera amplamente ao resto de concellos. A ela séguenlle Marín, onde existen 2.744 persoas anotadas no Servizo Público de Emprego; Moaña (2.632), Sanxenxo con (1.858), Poio (1.680), Bueu (1.264), Caldas de Reis (1.258), Vilaboa (741), Ponte Caldelas (734), Cuntis (603), Cotobade (475), Portas (318) e A Lama (297).

UGT-Pontevedra referíase onte aos datos facendo unha mención ao desemprego no sector que afecta ás «bases fundamentais dá nosa comarca», en referencia ás Administracións, hostalería e comercio. Nas dúas oficinas do INEM da cidade onte reuníanse preto de medio centenar de persoas.

Calendario de actividades.Montañeiros

Usuarios e familiares do Centro Ocupacional O Saiar recollen firmas contra o copago

«Non podemos quedarnos parados. Hai que seguir facendo cousas para que se nos escoite e as nosas demandas non caian no esquecemento». As palabras de Fátima Fernández, presidenta da ANPA do Centro Ocupacional O Saiar, de Caldas, resumo o sentir de usuarios e familiares tras a concentración celebrada onte pola mañá diante da praza de abastos da rúa Real.

A resposta de veciños e comerciantes foi cualificada como «moi boa» pola asociación de pais, que leu un comunicado reivindicativo contra o copago. Tanto é así, que o colectivo estuda estender a recollida de firmas iniciada onte a outros municipios que teñen usuarios no Saiar como Vilagarcía, A Illa, Moraña, Barro ou Pontecesures. Esas rúbricas entregaranse despois na Consellería de Traballo e Benestar, departamento da Xunta do que dependen as instalacións.

Os afectados oponse á instauración do copago no centro, inaugurado en 1988 e ata agora de carácter gratuíto para os seus corenta usuarios, discapacitados psíquicos con distintos graos de minusvalía. Fátima Fernández agradeceu o respaldo brindado onte por cidadáns e políticos. Entre outros cargos, acudiron á concentración o alcalde da localidade, o socialista Juan Manuel Rei, o concelleiro Fernando Pérez (Independentes de Caldas) e o futuro edil Iñaqui Fernández (BNG). Tamén participou o rexedor da Illa, Manuel Vázquez.

A ANPA segue á espera de que Traballo e Benestar dea marcha atrás na implantación do copago, tendo en conta as singulares características do centro ocupacional. «Esperamos que alguén da consellería déanos unha explicación», sinalou Fátima Fernández. A concentración de onte é a segunda que convoca a asociación. A primeira foi o 24 de febreiro ante o centro situado en Saiar.