CONCURSO DE CONTOS

BASES CONCURSO DE CONTOS 2012.
PRIMEIRA: O presente concurso denominase: “OS CONTOS QUE CONTAN”
SEGUNDA:
Poderán concorrer a este certame, calquera afeccionado que non sexa profesional
nin teña publicado individualmente ningún traballo literario, e que estea
empadroado no Concello de Barro.
TERCEIRA:
Os traballos compre que sexan orixinais e inéditos, en lingua galega e terán
unha extensión mínima de:
• Para @s rapaces/as de entre 3 e 5 anos, imprescindible que realicen alomenos 5
ilustracións que conten unha historia.
• Para @s mozos/as de primaria o extensión será libre, tendo en conta que deberá
ter estructura de conto, sendo requisito imprescindible que se acompañen de
ilustracións e se presenten no formato facilitado pola organización.
• Para @s mozos/as de secundaria, a extensión e formato serán libres sendo
requisito imprescindible que presenten os traballos a dobre espacio e con letra de
imprenta.
• Para @s persoas a partir de 17, os traballos terán unha extensión e formato
libres sendo requisito imprescindible que presenten os traballos a dobre espacio e
con letra de imprenta.
CUARTA:
Estes agasallos deberán recollelos o día da entrega de premios que se publicitará
cos gañadores o día seguinte a reunión do xurado.
1. Infantil: Pequeno agasallo a tódolos participantes
2. 1 Ciclo de primaria: Material escolar ou deportivo.
3. 2 Ciclo de Primaria: Material escolar ou deportivo.
4. 3 Ciclo de primaria: Material escolar ou deportivo.
5. 1 Ciclo de secundaria: Material escolar ou deportivo.
6. 2 Ciclo de secundaria: Material escolar ou deportivo.
7. Mais de 17 : Material escolar ou deportivo.
QUINTA:
O prazo de presentación dos traballos rematará as 14 horas do xoves 10 de
maio de 2012.
SEXTA:
Os orixinais presentaranse na OMIX do Concello de Barro.
Terán que remitirse nun sobre, no que se indique na súa parte exterior a idade.
Consignarase o nome do autor, o seu enderezo postal e o teléfono na parte
posterior da última folla da súa obra. A remisión farase á OMIX de Barro ( Santo
Antoniño- Perdecanai nº 8 36194 Barro) ; indicando no sobre: PARA O CERTAME
“OS CONTOS QUE CONTAN”.
Coa conmemoración das LETRAS GALEGAS O 17 DE MAIO DE 2012, durante a
semana, realizaremos a lectura e exposición dos contos.
SÉTIMA:
O Xurado fará público o seu fallo o día seguinte o que se falle o premio; o venres
10 de maio. Os autores comprométense a acudir ao Salón de actos da Biblioteca
onde realizaremos un acto de entrega de premios, o mércores 16 de Maio.
OITAVA:
A concesión do premio non implicará a perda dos dereitos do autor do traballo
premiado. Nembargantes o Concello de Barro reservarase o dereito de publicar
total ou parcialmente os traballos premiados.
NOVENA:
Os traballos presentados poderanse retirar polos seus autores, previa acreditación
da súa pertenza. O prazo para retiralos caducará os 2 meses de fallado o premio.
Non responsabilizándose da perda fortuíta dalgún orixinal.
DÉCIMA:
A participación neste concurso implica a aceptación destas bases, e polo demais,
o que non este previsto, estará ó que determinen os membros do xurado.
UNDÉCIMA:
Se os traballos presentados, non reuniran a suficiente calidade, a proposta do
xurado, poderá declararse deserto o premio.
DUODÉCIMA:
O Xurado estará formado por:
• Departamentos de lingua e literatura Castela e departamento de lingua e
literatura galega do I.E.S de Barro ou persoa en quen delegue.
• Representante de normalización lingüística do centro de Primaria e profesor/a de
galego e literatura castelá ou persoa en quen delegue.
• Actuando como secretaria, a informadora xuvenil do Concello de Barro.

Fomento ‘rescata’ as autovías de Vigo a Pontevedra e Porriño

A titular de Fomento explicou que o plan ata 2024 inclúe a construción de 486 quilómetros de novas autovías, cun investimento de 3.840 millóns. Entre os obxectivos están terminar a autovía A-8, a do Cantábrico e sobre todo construír o novo corredor entre Vigo e Porriño, completando así a A-52, que agora ‘morre’ no Louro. Ademais Pastor falou das autovía que unirá Santiago e Lugo (A-54); a que irá de Ourense a Lugo (A-56); a A-57 (Porriño-Pontevedra), que ‘ten seis tramos, todos con proxectos en redacción’, salvo o de Barro-Curro-Valga, que está en estudo informativo; e a A-59, (Vigo-Pontevedra) que ten tres tramos co proxecto en redacción. Ana Pastor compareceu no Senado para presentar o Plan de Infraestructuras 2012-2024, dentro do que incluíu a creación deste ente de proximidade galego. ‘En proximidades necesitamos traballar’, dixo. Tamén chamou a atención que se referiu en varias ocasións á liña de alta velocidade Zamora-Ourense-Vigo ‘onde o investimento pendente é de 8.373 millóns’ e o tramo Vigo-Ourense por Cerdedo ‘onde faltan 2.200 millóns’.

RESULTADOS DOS EQUIPOS DE FUTBOL.2ª SEMANA DE MARZO

VETERANOS

O número de seminaristas sube un 4,2%

Acto informativo do BNG sobre a crise e a reforma laboral

Venres 16 ás 21 h. na Biblioteca de Barro

Barro, 14 de marzo de 2012. É evidente que estamos a padecer unha grave crise económica que ten a súa orixe na aplicación das receitas neoliberais nas últimas décadas. Unhas receitas que apostaban pola economía especulativa en vez de pola produtiva e que deixaban en mans das grandes corporacións o control da economía. As consecuencias son evidentes: declive económico, perda de dereitos sociais básicos, deterioro dos servizos públicos e aumento do paro e das desigualdades sociais.

Lonxe de facer fronte ás causas desta crise, o PP, seguindo submisamente os ditados da Unión Europea, está a levar a cabo tanto no Estado coma en Galiza unha política económica cuxo obxectivo non é a dinamización económica nin a creación de emprego senón, única e exclusivamente, a redución do déficit público. E faino non cunha reforma fiscal que faga pagar máis a quen máis ten, nin reducindo de forma drástica os disparatados gastos militares, nin eliminando institucións obsoletas e caciquís como as Deputacións, nin suprimindo ministerios cuxas competencias están transferidas ás comunidades autónomas, senón que o fai recortando no gasto social e nos servizos básicos (sanidade, educación, etc.), na promoción do emprego e no investimento, até o punto que en Galiza só se adican a investimento hoxe 79 céntimos por cada 10 euros do orzamento da Xunta.

Toda esta política traduciuse nun aumento de máis de 6 puntos na taxa de desemprego, e un record histórico no número de parados e paradas, que se aproxima ás 275.000 persoas. E o máis dramático é que coas medidas adoptadas por Feijoo non só non se puxo fin á crise e ao desemprego en 45 días (como prometera en campaña electoral) senón que estamos a día de hoxe nunha situación crítica en todos os sectores produtivos da nosa economía e non se albiscan cambios que permitan unha reactivación económica e, en consecuencia, creación do emprego. As políticas do PP demostraron que só sirven para deprimir a economía e o emprego vai.

A reforma laboral do PP –en moitos aspectos continuísta da aprobada polo anterior goberno do PSOE- vai no sentido de facilitar aínda máis o despido, precarizar a situación laboral dos traballadores e traballadoras, reducir salarios e incrementar a xornada laboral. Esta reforma, ao incidir sobre a capacidade de consumo das maiorías sociais, afectará tamén moi negativamente á pequena é mediana empresa.

Para falar polo miúdo destes temas, o BNG está a levar unha intensa campaña de información aos veciños e veciñas. Dentro desta campaña terá lugar este venres ás 21 h. na biblioteca un acto público que contará coa participación do Portavoz Municipal do BNG, Xosé Manuel Fernández Abraldes, o Secretario Comarcal da CIG, Rafael Iglesias, e a Deputada e membro do Consello Nacional do BNG, Carme da Silva.

Boletín semanal de emprego ponteemprego Nº85

A maior nivel económico, mellores notas

Un operario ferido nun accidente laboral en Curro

Un home de 54 anos. J.F.M., resultou ferido onte pola tarde nun accidente laboral en Barro. Segundo o 112, o incidente ocorreu ás 15:11 horas cando un traballador feriuse unha perna cunha máquina nas obras do polígono de Curro, xunto á estrada de Vilagarcía. O 061 desprazou ao lugar unha ambulancia que trasladou ao home ao Hospital Domínguez en Pontevedra.

O traballo de economista

O meu traballo de economista consiste en facer que pareza necesario o intolerable

Boletín de ofertas de emprego.Santiago nº 157

«Durante oito anos pateei Galicia e os meus fillos acompañáronme»

López-Chaves introduciulle hai 35 anos na defensa do patrimonio.

«Polas miñas raíces, elixiría a contorna da igrexa de Fátima, porque nacín na Travesía de Vigo, esquina Asturias, pero desde o punto de vista gráfico hai pouco que facer porque xa me dirás que foto lle fas á Travesía», reflexiona Grato Amor, antes de decidirse por situar o seu recuncho favorito no Pazo Quiñones de León, «o pazo dun pobo, como dixo un día Mari Carmen Parada».

Amor Moreno chegou ao estudo e defensa do patrimonio por casualidade. Ou talvez, por curiosidade. «Estudei, a finais dos anos 60, na escola de turismo San Jorge de Vigo, que rexentaba Ana María Areán, onde tiven como profesor de Dereito Político a Juan Manuel López-Chaves Meléndez», recorda. Anos despois, tras cumprir co servizo militar, decidiu revisar as orixes do seu apelido, procedente do Concello de Barro. «Descubrín que eu procedía dunhas casas solariegas da zona e dun entroncamento co apelido Castro Mosquera, que eran propietarios dunha casiña solariega en San Antoniño», engade Grato Amor.

Tempo despois, cando xa traballaba nunha sucursal da Caixa de Aforros Municipal de Vigo, «aquela institución extraordinaria», López-Chaves pai, que estaba inventariando os pazos e torres de Galicia, foi á oficina onde el traballaba. «Eu ofrecinme a darlle algún dato da zona que eu revisara e, ao día seguinte, tiña na oficina un boletín de subscrición á asociación Amigos dos Pazos, cun saúda del, e ata agora», resume o vicepresidente de Amigos dos Pazos.

Polo camiño, imbuíuse de pazos e arquitectura popular galega, de heráldica e genealogía. «Tiven que ir aprendendo cousas que descoñecía, e ler moito», reflexiona. Pero aínda lle quedaba outra vertente por explorar. «Houbo un momento en que empezamos a promover os camiños portugueses e, cando empezamos a promover os dous que pasan por Vigo, (o de Goián e o da Guarda), había un vogal da xunta directiva, Carlos do Río , que se centrou no camiño monacal e, para non facelo só, pediume que lle acompañase», relata Grato Amor.

Homenaxe a Ángel Ilarri

Este ano, coincidindo co 75 aniversario da creación do Museo de Castrelos, Amigos dos Pazos pediu que o goberno local conceda á institución a Medalla de Ouro da Cidade. Grato Amor cre que debería ir aparellado a un recoñecemento a Ángel Ilarri. «Fixo un labor inmensa en tempos case prehistóricos deste tema e que nunca se nomea, e eu fágoo sempre, a colección de escudos do xardín foron recompilados por el», sinala.

Parte deste longo camiño paralelo ao patrimonio galego, Grato Amor Moreno tratou de percorrelo coa súa familia. «Tratei de compaxinar ambas as cousas», sinala. Con eles, viaxaba os fins de semana. «A satisfacción que me queda é que, durante oito anos, pateei media Galicia e os meus fillos acompañáronme, así saben eles o que é un hórreo ou un peto de ánimas; coñeceron unha parte importante de Galicia desde o punto de vista cultural», conclúe, orgulloso da súa achega.

CIDADÁNS NO seu RECUNCHO grato amor vicepresidente de amigos dos pazos

A Xunta licitará antes do verán a redacción do proxecto da conexión da estrada PO-531 (Pontevedra-Baión) coa N-550

O conselleiro de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas, Agustín  Hernández, avanzou esta mañá que o departamento que dirixe licitará antes deste mesmo verán a redacción do proxecto para a conexión da estrada PO-531 (Pontevedra-Baión) coa N-550. Hernández fixo estas declaracións na XXI Edición da Festa do Caldo Galego de Mourente, organizada pola Asociación de veciños do Castro de Mourente. O obxectivo da Xunta de Galicia é dispoñer deste documento antes de que remate o ano 2012.

Segundo sinalou o conselleiro esta actuación permitirá solucionar os tráficos periurbanos da capital pontevedresa, mellorando as conexións viarias no norte da cidade mediante un vial con maior capacidade que conecte as estradas AP9, coa PO-531 e o seu enlace coa N-550. A actuación que se programa, coñecida como Variante de Alba, levarase a cabo ao longo de 850 metros e complementa a mellora da capacidade nos 4,6 quilómetros da PO-531 entre Pontevedra e Curro, que se transformará nunha vía urbana co obxectivo de compatibilizar o tráfico coa actividade existente na súa marxe.

Segundo indicou o conselleiro, este novo vial permitirá conectar as estradas de Vilagarcía e Santiago e evitar o paso actual baixo a liña do ferrocarril.

Medios da Xunta actuan nun incendio forestal en Barro

CESAR ALBERTO NOS HONRA CON SU VISITA, BIENVENIDO A TU CASA

CARTA ENVIADA  POR CESAR ALBERTO EN JUNIO DEL 2011

Así de este modo comenzaba el documento notarial manuscrito en muy bonita letra que llegó a mis manos por el año 1963 , cuando yo tenía solo 18 años.

Nací en 1945 en Bahía Blanca , Provincia de Buenos Aires en la República Argentina y en el 1951 falleció mi padre, Fernando.
La suerte quiso que una tía, soltera ella ,viviera varios años más en nuestra casa y se encargara de relatarme algo de la historia de mis abuelos gallegos.

Mi abuelo , José Monteagudo Fariña, nació en Barro, provincia de Pontevedra, el 30 de Noviembre de 1862.
Mi abuela , Esperanza Rivademar Romero , también Gallega, era de la Coruña, de Porto do Son, lugar donde vino al mundo en 1867.
Aparentemente, el abuelo José era labrador, o por lo menos ese era el oficio que declaró cuando en 1881 fue llamado para, por ocho años, cumplir con la patria en el 2º Regimiento del Cuerpo de Infantería de Marina en Ferrol, (estos datos constan en una libreta de enrolamiento donde, además de sus señas particulares, ej. Altura 1668 milímetros, también le debitaban de sus magros haberes, las raciones de pan que le correspondían , la vestimenta provista, y hasta los días ocupando cama en el hospital por alguna dolencia de aquellos tiempos) .

No debe haber sido buena la experiencia militar, ya que a poco de retornar a la vida civil y siguiendo los pasos de otros compatriotas, emprende el quimérico éxodo hacia América, donde presagiaba que su suerte cambiaría. Tal vez en aquellos años la calidad de vida fuera algo mejor en Argentina que en su tierra gallega, pero lo cierto es que debió trabajar muy duro para ganarse el sustento.

En medio de su aventura y para combatir el desarraigo, se enamora de su compatriota y, el 25 de agosto de 1898, se casan en Buenos Aires iniciando una nueva familia como se estilaba por entonces , numerosa. Así, vinieron al mundo Cesáreo, Julia, Manuel , José, Evangelina , y Fernando , mi padre.
Todos ellos lucharon junto a sus padres para ganarse el pan de cada día , y varios crudos inviernos del Patagónico sur de la provincia de Buenos Aires, los encontraron cuidando las majadas de ovejas que luego en verano esquilaban para vender la lana a fuertes acopiadores, quienes generalmente pagaban menos de lo que correspondía .

Luego, en 1914, la añoranza de su terruño gallego lo incita a volver a España, por lo cual y ya fortalecido económicamente junto a su esposa, los tres hijos menores y dos sobrinos (que declara como hijos en el pasaporte) y a los que también crían, vuelven a Barro, donde mi padre, de escasos diez años, oficiaría de monaguillo en San Verísimo. El abuelo alentado por sus hermanos , monta un pequeño almacén sobre lo que es hoy la ruta 550, a la vera del Rio Barosa. Este emprendimiento no dio buen resultado y, sumado a noticias de problemas en su hogar de Argentina, hacen que el 1º de febrero de 1918, a bordo del vapor Santa Isabel zarpen, para ya no volver, desde Vigo rumbo a Buenos Aires.
Poco tiempo después , en 1920, el abuelo fallece en su patria adoptiva , quizá dedicando sus últimos pensamientos a la tierra que lo vio nacer y donde algunos de sus hermanos descansan eternamente en el pequeño cementerio , al amparo de San Verísimo.

Mi viaje:
Mi obsesión por conocer España me acompañó desde pequeño, y ese documento manuscrito redactado en una iglesia ; donde aparecían nombres desconocidos y lugares extraños , certificando compromisos , que sin duda perduraban a pesar del tiempo, me transportaba a lugares ignotos donde intuía que algo o alguien  me permitiría reconstruir parte de la historia desdibujada ya por los años.

Por el 2001, hacía muy poco que había dejado mi trabajo en una gran Empresa de productos alimenticios y con algunos ahorros , (ya con 55 años a cuesta), y el apoyo de mi familia, (especialmente mi esposa Alicia, quien sabía muy bien que mi sueño era viajar a España), programamos junto a José, un querido primo, el tan ansiado viaje.
Debo aclarar aquí, que la mayoría de los argentinos tenemos ancestros europeos, comunmente españoles e italianos, aunque también los hay y en cantidad quienes descienden de sirios, libaneses , alemanes, rusos etc. Por eso es que nunca perdemos el deseo de indagar en busca de nuestros orígenes.

Partimos en marzo desde Buenos Aires, llegamos a Barajas , y un día después , ansiosamente, en tren rumbo a Pontevedra.
Luego de tomar Hotel y amparado en mi real ignorancia y desconocimiento pregunté si ese lugar donde habría vivido mi abuelo aun existía , la respuesta me sorprendió ya que según me informaban, Barro era San Antonino y si tomaba un autobús allí cerca , en poco tiempo se llegaba.
No todo es como uno quiere; era un domingo, lluvioso, el camino bonito y serpenteante y un chófer que me pregunta: – Dónde quiere bajar? , obviamente , yo imaginaba otro lugar, y me preocupó ver que estábamos en la carretera y rodeados de algunas casas desperdigadas. Tomamos coraje , bajamos y caminamos en el mismo sentido , bajo la lluvia.  Alguien a quien consultamos nos indicó que fuéramos al Concello, un bonito edificio que al llegar encontramos cerrado. Un vecino solícito comentó: “ hombre, como se les ocurre venir un domingo”.
Algo mojados y muy decepcionados cruzamos la carretera para esperar el autobús y volver a Pontevedra, pero en un último intento se me ocurre preguntar en un bar, (donde aprovechamos a desayunar).  Aquí en este viejo documento figura un paraje , La Seca, ¿sabe si aún existe?. – Amablemente me informan que si, que siga subiendo la cuesta que por allí está. El corazón a esa altura ya me latía desordenadamente, y más aún cuando más adelante vuelta a preguntar me informan , allá es La Seca y creo que vive alguien con su mismo apellido.

La Familia:
Un paisaje de ensueño, río, cascada, montaña, y allá en la cima el campanario de una capilla.
Una casa de dos plantas, escalera hacia la entrada y un gato nada receloso permitiéndome acercar.
Nadie sale al llamar , y al bajar una vecina me interroga : ¿A quién busca?, yo digo; no lo tengo muy claro… a la gente de aquí. Ella me responde , están en misa. Y ante mi sorpresa mirando hacia la montaña a sus espaldas dice: allí arriba en San Verísimo.

Mi emoción iba en aumento, había viajado más de 10.000 kilómetros…, pero estaba pisando ya tierras de mis ancestros.
Minutos después se acerca una señora mayor y tras ella, su esposo. Yo con respeto pido permiso para mostrarle los viejos papeles que llevaba, y ella sin desconfiar me escucha mientras mira el antiguo pasaporte con la foto de mi abuelo; luego llama a su esposo, me toma del brazo y evidentemente emocionada dice : mira Manuel , este señor y yo somos primos , nuestros abuelos eran hermanos.
Se me escaparon algunas lágrimas, y no era para menos, por fin , había encontrado a mi familia gallega.
Más tarde pude conocer la casa de mi abuelo que aún permanecía en pie, casi derruida frente a la carretera; hacía muchos años que estaba sujeta a expropiación y al poco tiempo fue demolida.
Volví en el 2006 , y ya no me sentía un extraño, Galicia se había instalado para siempre en mi corazón.

Con todo mi cariño para Amparo, Manuel, María Teresa , Manolo y toda la querida familia de Paraje La Seca (8) , Barro.

César Alberto Monteagudo, Bahía Blanca .

Argentina , 31 de Mayo de 2011

Grazas Alberto, por esta historia tan fermosa. 

LA PINTURA ES EL EJE DE MI VIDA