José Arcos Moldes, o que había de ser un dos xornalistas e organizador social máis coñecido da ría de Arousa e a bisbarra do Salnés, naceu en Outeda, parroquia de Curro -no municipio de Barro-, o 28 de maio de 1863. Era fillo de Xerónimo Arcos Outeda e Soidade Moldes Falcón, catalogados como “ricos facendados de procedencia fidalga”. Todo fai supoñer que a familia dos “Arcos” procedían de Santo Tomé de Nogueira -no Concello de Meis-, e que nalgún momento se trasladaron á localidade veciña de Barro.

Aos oito anos, José Arcos Moldes trasladábase a Rianxo para tomar posesión do vínculo herdado por un tío seu que fora sacerdote na devandita localidade arousa. E pola especial relación con este familiar ingresou no seminario de Santiago para seguir os pasos do seu parente, pero tras ser expulsado deste e mesmo probar unha segunda tentativa, remata por abandonalo.

O que parecía ser o seu futuro laboral iníciao estudando na Escola de Comercio Da coruña, rematando nesta co título de Perito Mercantil, para a continuación seguir os estudos comerciais en Barcelona. Finalmente volvería a Rianxo onde iniciará os dous camiños, o cultural e o social, nos cales alcanzará influencia e seguridade, que en todo caso se complementa.

O seu labor social, na cal lle axudarán os seus coñecementos comerciais, iníciaa fundando a chamada Sociedade Bretón, “para a loita honrada da vida” entre os asociados, para seguidamente ostentar a presidencia da “Asociación de mariñeiros e produtores en xeral da vila de Rianxo“, en 1901.

Tiña como obxectivo “fomentar a exportación aos mercados do interior do peixe en fresco”, intentando á vez poñer en marcha unha fábrica de salgadura, na que había técnicos abondo en ambas as dúas marxes da ría de Arousa.

En 1913 fundará xunto cunha serie de persoas do mundo da cultura e o periodismo, entre os cales se acha Castelao, a “Sociedade Prol Cultura” que intentaba promover a cultura e as belas artes tanto entre os asociados da sociedade como as xentes de Rianxo, especialmente nos que se refire ao orfeón e a orquestra.

Consegue con iso non soamente iniciar as xentes no mundo da música, senón estreitar lazos de unión coa sociedade “Fillos de Rianjo de Argentina“.

Cando a asociación de mariñeiros acaba por fracasar, incansable no seu labor social, promove outro tipo de organizacións sociais e económicas, como a “Sociedade Unión Pinera Marítima” na que será nomeado presidente honorario, e que tiña como obxectivo principal “a mellora económica e humana dos asociados, iniciándose o tráfico de mercadorías entre Vilagarcía de Arousa e Rianxo.

Juan Antonio Durán comenta que esta sociedade a formaban antigos conservadores a comezos de 1916, e que tras a gran significación da sociedade nun grave conflito no porto de Vilagarcía, o gobernador a disolverá en abril do mesmo ano.

Tras disolverse a anterior sociedade fúndase a coñecida como “Nova Pinera Marítima“, que organiza por primeira vez en Rianxo la Fiesta del Trabajo en 1917.

Esta “Nova Pinera Marítima” será a orixe da chamada “A Unión Obreira do Distrito de Rianjo” coa intención de mellorar as condicións de traballo dos asociados, así como establecer un sistema de Socorros Mutuos.

Sen leite

Entre as denuncias sociais efectuadas, destaca a que fixo con motivo da saída do municipio de peixe e leite sen que o pobo estivese debidamente abastecido dos devanditos produtos.

O historiador Durán di sobre esta sociedade de oficios varios que “intenta, sen demasiado froito, consolidade a posición, atraéndose o artesanado e as “xentes” de oficios de “primeira necesidade”.

A que probablemente foi a súa última cooperación social foi a súa pertenza á Xunta Directiva do Pósito de Pescadores no ano 1919.

“O Barbeiro Municipal”

A outra gran faceta de Arcos Moldes é a de xornalista, sendo o semanario “O Barbeiro Municipal” o máis coñecido de cantos dirixiu, e que segundo Durán foi, “un dos máis apaixonantes órganos informativos españois da súa clase, decididamente o de máis calidade de cantos eu coñezo da Galicia non urbana”.

Xorde en Rianxo o 17 de xullo de 1910, tendo con todo longa vida xornalística xa que desaparecerá no ano 1914.

Tiña como subtítulo, “Semanario conservador”, sendo Castelao o que se encargaba da administración e ilustración deste. Tiña á vez a sección de “Faladurias“, integramente en galego, e como colaboradores, a personaxes importantes da vida cultural de Galicia, tales como Eduardo Dieste -que dirixía a parte literaria-, Ramón Rey Baltar, Rañó Alcalde, Francisco Añón, Teodosio Vesteiro Torres, Prudencio Canitrot, Juan Barcia Caballero, Manuel Lugrís Freire e outros.

O historiador do periodismo galego Enrique Santos comenta que se trataba de “un semanario satírico e anti caciquil de Rianxo que nace ao servizo dun bando (a casa Mariano), e dun partido, o conservador,”.

Anota o citado historiador que dende 1911 libra continuas batallas con “Boas Noites” órgano do Partido Liberal, e sobre todo dende finais de 1912 convértese en agrario de Acción Galega”.

Cando desaparece “O barbeiro municipal”, funda o semanario “A Xustiza”, de tendencia agrarista-maurista, como voceiro de “Acción Galega”, que terá desgraciadamente curta duración, e que desaparece co número seis.

Defensor do cura Basilio Alvarez reproduce con frecuencia os seus discursos e a súa vida, e é de novo o historiador Durán o que anota que dá conta dos esforzos do bando que o sostén por constituír sociedades agrarias en Rianxo e en Taragoña“, dando mesmo a noticia da próxima constitución da sociedade agraria “A Irmandade” que sería a primeira sociedade agraria do municipio, aínda que desgraciadamente non chegou a termo.

Foi ademais inspirador do semanario “O Censor” de carácter anti caciquil así como do tamén semanario “A Defensa”, que só alcanza tres números.

Tivo aínda tempo de exercer como correspondente de “A Gaceta de Galicia”, de Santiago, “O Telegrama”, “Nós“; “Galicia”, “O Noroeste” Da coruña, “Galicia Nova” e “O Eco de Arosa“, de Vilagarcía. Casado con Mercedes Tubío, coa que ten 9 fillos, foi en opinión do citado historiador do periodismo galego, “fidalgo de moi notable envergadura intelectual, xerador dun dos máis apaixonantes procesos de alta cultura que se ofrecen na Galicia non urbana” do pasado século XX.

Pola súa banda, José Antonio Durán, o historiador que máis investigou a súa obra, comenta que era ademais musicólogo, dotado de extraordinaria sensibilidade para o popular; incansable organizador de comparsas, orfeóns e danzantes que anima festexos de corte moderno e tradicional”. “Morreu con idade avanzada (1945), merecendo dos rianxeiros este expresivo epitafio: Foi tan dado aos demais que morreu pobre”.

http://www.farodevigo.es/portada-arousa/2014/03/30/jose-arcos-moldes-barro-rianxo/995892.html

O BNG realizou onte unha nova protesta para reclamar a gratuidade da peaxe da AP-9. Fíxoo pagando en céntimos as taxas en varios lugares de toda Galicia. En Pontevedra foron uns 25 coches os que participaron na iniciativa ralentizando o tráfico na peaxe de Alba sobre as cinco e media da tarde. Os vehículos saíran de Barro e tamén do Salnés.

«Era un acto meramente reivindicativo, non pretendiamos provocar ningún tipo de colapso, senón poñer de manifesto que o Estado está a coller concesións doutras autoestradas españolas con cargo aos cartos públicos e aquí en Galiza estamos a pagar das peaxes máis caras sen ter vías alternativas», sinalou onte a responsable comarcal nacionalista, Anxos Riveiro.

Sobre a AP-9, o BNG denunciou que a súa xestión «privada en mans de Audasa ata o 2048 tras a ampliación decretada polo Goberno do PP que presidía Aznar, duplicou as tarifas entre A Coruña e Vigo dende 2003, pasando de 10,28 a 15,35 euros».

Todo iso, engadiu a formación nacionalista, malia que esta vía «está amplamente amortizada», tal e como reflicten os beneficios da empresa concesionaria, que «ascenden 275 millóns de euros só dende 2008».

Ademais de conxelar os prezos das peaxes, o BNG tamén demandou o cumprimento «estrito» dos compromisos das concesionarias en relación á calidade do servizo xa que, segundo indicou, a día de hoxe «se converteu en habitual a ausencia de cobradores» e é «evidente unha deterioración xeralizada» do asfalto.

http://diariodepontevedra.galiciae.com/nova/321935-bng-reclama-gratuidade-ap-9-pagando-centimos

O trompetista de Barro Esteban Batallán, que actualmente forma parte da Orquestra Cidade de Granada, realizou esta semana unha audición para a London Symphony Orchestra. O propio músico anunciouno nas redes sociais, onde tamén compartiu as súas boas impresións ao final da proba para unha das agrupacións máis importantes do mundo. Saíu moi ben, estou moi contento», escribiu Batallán no seu perfil de Facebook. «Agora a ver que pasa».

 

 

Alberto Argibay e José Antonio Millán, membros do consello de administración do Pontevedra e cabezas visibles de Acción Granate, debullaron onte as peticións que farán hoxe na reunión de traballo do órgano director do club.

As súas propostas son a solicitude dunha auditoría económica e de xestión que financiaría Acción Granate; pedir a comparecencia do director deportivo para explicar a organización interna da súa área e empezar a planificar a próxima campaña; revitalizar a área social; solicitar unha opinión xurídica sobre a débeda coa Liga de Fútbol Profesional e co terreo de Barro poxado pola Seguridade Social, e como afectan á ampliación de capital; e un novo modelo para o fútbol base do club.

http://www.lavozdegalicia.es/noticia/deportes/2014/03/25/accion-granate-desgrana-nuevas-propuestas-presentara-hoy-consejo/0003_201403P25C9993.htm?utm_source=buscavoz&utm_medium=buscavoz&idioma=galego

Este grupo de amigos reuniuse nunha casa rural en Barro para celebrar a despedida de solteiros de Lorena e Luis. Durante a festa fixeron unha yincana na que os noivos tiveron que superar todo tipo de probas.

 

O alcalde di que é necesario máis espazo para atender aos veciños e aforrarán custos

O Concello de Barro trasládase. Así o anunciou onte o alcalde, José Antonio Landín, que no Pleno desta semana presentará unha lista de obras a incluír no PID da Deputación deste ano.

Entre as actuacións estaría unha reforma da zona que existe entre a entrada do Concello e as fachadas do colexio e do Centro Cultural de Barro.

Actualmente este espazo é un aparcadoiro en batería de terra batida e á sombra de varias árbores onde os veciños deixan os seus coches para facer xestións na Casa do concello ou para acudir ao centro de saúde, situado nas proximidades.

O alcalde explicou que a reforma deste céntrico espazo é o paso previo para o traslado das dependencias municipais, que se fraguará durante o próximo trimestre. «Ou máis tardar, a finais de verán, queremos ter todo fóra do edificio actual do Concello», declarou Landín.

O rexedor explicou que o Centro Social construído hai máis de dez anos ao outro lado da praza albergará a partir deste ano as instalacións municipais.
«os motivos para ou traslado son dous: a necesidade de máis espazo e a necesidade de aforro enerxético e accesibilidade do edificio», explicou Landín.

O Goberno local de Barro decidiu que a opción do Centro Social é a máis indicada, dado que as instalacións do grande inmoble, que recibiron a lombeirada final nas dúas fases do Plan E, seguen sen estar ocupadas na súa maior parte.

En canto á necesidade de traslado, Landín declarou que «ou primeiro que detectamos foi unha necesidade de maior espazo para ás oficinas dous servizos sociais (sitúanse nun lateral da Casa Consistorial, que dá á Praza do Viño). Co paso do tempo e esta situación económica empezamos a ver que eran case máis vos veciños que acoden aos servizos sociais que vos que se pasan pola oficina, de modo que pensamos que era necesario ou traslado».

Finalmente, tras planificar este primeiro cambio de situación «que xa está case disposto e será non prazo ou máis breve posible», o rexedor decidiu apostar tamén polo traslado do resto das dependencias

AFORRO. José Antonio Landín explicou que situar as dependencias municipais no centro social permitirá ademais solucionar as trabas de accesibilidade que pode ter na actualidade o edificio consistorial. «Temos ascensor, pendente de revisión, ramplas de acceso e todo tipo de medidas de accesibilidade, polo que nese aspecto tamén aforraremos».

O alcalde sostén que o cambio implica que a vella casa do concello quedará para outras funcións e usos, entre os que non se descartan os sociais e culturais. municipais. «Permitiranos ter unhas oficinas máis grandes, máis espazo para todo ou que ten que ver coa atención aos veciños e tamén un salón de plenos en condicións», declarou.

 

 

Os veciños de Barro déronse cita onte pola tarde na igrexa parroquial da Portela para participar no acto relixioso en memoria ao edil falecido Manuel Fontán.

O alcalde, José Antonio Landín, explicou horas antes do funeral que o substituto de Fontán no lugar que ocupaba no Concello xa está designado. Será José Cons, da parroquia de Barro, que concorría no número sete na candidatura. Cons xa fora edil no anterior mandato e comunicou o alcalde que acepta o posto.

O descenso na venda de vehículos nos últimos anos tanto en Pontevedra como o sua comarca provocou non só graves efectos sobre o sector e a actividade dos concesionarios, senón tamén un preocupante envejecimiento do parque móbil de cada municipio., ata o punto dos 132.000 vehículos matriculados nos 14 concellos da comarca, un total de 56.000 teñen dez ou máis anos, o que supón o 42,5% de todos os existentes.

Prácticamente esta mesma proporción é a que se repite na capital da provincia. Sobre un parque total de 54.500 vehículos, case 23.000 superan a década de funcionamento. Xa que logo, catro de cada dez coches que circulan polas rúas de Pontevedra están en disposición de acceder aos fondos do plan PIVE para o seu renovación, xa que ese programa de axudas está destinado a turismos que superan os dez anos de antigüidade.

Por municipios

Si a situación en toda a comarca é preocupante, nalgúns municipios o balance é aínda máis rechamante, xa que nalgúns deles a porcentaxe de coches antigos chega á metade de todos os existentes. É o caso da Lama (o 50,6%), Cotobade (50,1%) e ata Ponte Caldelas, onde se supera en 48%. En torno ao 46 chégase en Vilaboa, Campo Lameiro, Cuntis e en Portas, mentres que en Barro é onde se atopa un parque móbil máis renovado, xa que máis do 61% dos seus coches teñen menos de dez anos.

O listado complétase con Caldas (2.700 automóbiles, o 40,5% do total), Marín (con 6.500 coches antigos, o que supón cerca do 42%), Poio, que supera o 41% con 5.200 vehículos, moi parecido a Sanxenxo.

A comarca de Pontevedra conta cun elevado parque móbil en relación co seu número de habitantes xa que hai un coche por cada 1,5 veciños no municipio de Pontevedra, un balance parecido ao de Marín e ata por encima de Sanxenxo, que é de 1,4. Con todo, nos últimos anos rexistrouse un descenso nese padrón específico, que coincidiu co descenso paulatino nas matriculaciones e vendas de turismos. Aínda que no ano 2013 rexistrouse un lixeiro aumento por vez primeira en cinco anos, as cifras non permiten pensar e unha renovación a curto prazo xa que en toda a comarca só déronse de alta o pasado ano 1.970 matriculaciones, un 9% máis que as 1.800 de 2012, o ano no que se chegou a tocar fondo.

Este índice de actividade, que significa unha media de vendas de 164 ao mes nos catorce municipios da contorna de Pontevedra, é prácticamente xeneral en todos os concellos, aínda que os de Marín e Sanxenxo son os que parecen encabezar este repunte, xa que en ambos casos o aumento de matriculaciones triplica a media de toda a comarca, segundo os datos do Instituto Galego de Estatística, baseados no balance ce a DGT.

Descenso na capital

En cambio, na capital estes síntomas positivos aínda non se asentaron, xa que 2013 finalizou cun nivel de vendas moi similar, aínda que ligeramente inferior, aos do ano anterior, cunha media de 74 operacións cada mes. De feito, as 885 vendas de turismos do pasado exercicio supoñen a cifra máis baixa da década, moi lonxe, por exemplo, das máis de dous mil vendas anuais que se rexistraban ata 2008. Leste mesmo fenómeno de descenso constátase tamén na Lama. No resto de municipios a tendencia é ao alza.

O sector do automóbil na comarca de Pontevedra foi un dos máis afectados pola crise desde fai máis de cinco anos, tanto no apartado dos concesionarios como na propia industria auxiliar, co caso de Trèves (que elabora asentos para Citroën) como mostra desta rhttp://galego.farodevigo.es/portada-pontevedra/2014/03/24/cuatro-diez-vehiculos-censados-municipio/992042.htmlecesión.

 

 

Un taller de Barro foi obxecto dun roubo no que nos descoñecidos lograron acceder ao seu interior e apoderarse de maquinaria, ferramentas e ordenadores que non están plenamente valorados, pero cífrase en miles de euros. A denuncia presentouse na Garda Civil de Caldas, que investiga os feitos.

http://galego.farodevigo.es/portada-pontevedra/2014/03/22/desvalijan-taller-barro-y-apoderan/991062.html

 

A Deputación acaba de sumar un novo e valiosísimo legado ao seu particular catálogo de doazóns. Neste caso, foron os propietarios do Pazo dá Buzaca, en Moraña, os que acordaron ceder en depósito de forma temporal ao organismo provincial os seus fondos documentais, que abarcan desde o ano 1455 ao 1972 e entre os que destaca, como apuntou onte Rafael Louzán, abundantísima información de carácter genealógico e económico dos séculos XVII, XVIII e XIX.

O arquivo, que doa o actual propietario, Enrique Varela Paz, está composto de 838 grupos de documentos, entre os que incluso figuran receitas de cociña. A maiores, trátase de documentación de gran utilidade para o estudo de foros, vínculos, capellanías e outros aspectos da vida económica das áreas de Caldas, Moraña, Barro, Cuntis e Vilagarcía, sobre os que tiña influencia o pazo.

O Servizo de Patrimonio Documental e Bibliográfico xa realizara no seu día o tratamento técnico e o inventariado desta colección, así como a súa dixitalización. En total, deu lugar a 35.524 imaxes, con documentos genealógicos e heráldicos, árbores genealógicos e probas de nobreza; documentos patrimoniais, como vendas, permutas, testamentos ou dotes; inventarios de bens; cobros de rendas; planos ou documentos sobre nomeamentos, preitos e poderes así como libros, fotografías ou o catastro do Marqués da Enseada.

A Deputación destaca así mesmo que parte destes fondos tamén son de interese para o estudo da administración e da política provincial e nacional, xa que varios membros da familia Varela ocuparon cargos relevantes en política. É o caso de Lorenzo Varela Sarmiento, deputado provincial por Caldas na primeira lexislatura da Deputación, e membro da Comisión de Armamento e Defensa creada a partir das Guerras Carlistas, así como deputado nas Cortes entre 1847 e 1850.

O seu curmán, Benito Espinosa Varela, do Pazo de Cascaxide (Deza) foi elixido senador en 1837, aínda que renunciou, e en 1846 converteuse en deputado. E Diego López Ballesteros, propietario do Pazo dá Golpelleira (Vilagarcía) chegou a presidir o Congreso entre 1862 e 1863.

Louzán destacou que esta nova cesión en depósito «é unha mostra máis da confianza que inspira a Diputación á hora de conservar o patrimonio documental e cultural da provincia». Con ela son xa 23 os conxuntos documentais de carácter especial que custodia o Servizo de Patrimonio Documental, 10 deles privados. Entre eles o dos Marqueses de Leis, a colección Augusto Bárcena ou a da familia Caamaño.

Entre os documentos hai desde probas de nobreza a receitas de cociña

http://www.lavozdegalicia.es/noticia/pontevedra/2014/03/22/pazo-da-buzaca-dona-valioso-legado-documental-diputacion/0003_201403P22C4991.htm?utm_source=buscavoz&utm_medium=buscavoz&idioma=galego

A Fiscalía de Pontevedra investiga se a Xunta do bipartito taxou a expropiación dunha canteira en Meis para a construción do nó de Curro por enriba do seu valor real. O prezo xusto fixado foi de 1,2 millóns de euros a pagar á empresa que explotaba esta canteira, Áridos de Curro S. L. (Aricur), propiedade de Juan Luis Abal Piñeiro.

A investigación sobre a canteira arrancou fai algo máis dun ano a raíz dunha denuncia anónima. Un informe pericial, incorporado ás dilixencias, taxou a canteira en algo máis de medio millón de euros, menos da metade do que pagou a Xunta sobre a base dos informes periciais encargados a unha empresa privada. Os trámites da expropiación iniciounos o goberno bipartito e o pagamento fíxose efectivo aos poucos meses de chegar ao Goberno o PP. A canteira era propiedade dun primo terceiro do presidente da Deputación, Rafael Louzán.

Abal Piñeiro, en declaracións a este diario, explicou que o venres acudiu á Fiscalía pero se acolleu ao seu dereito a non declarar argumentando que descoñece por completo o contido da denuncia. Na súa opinión “a empresa aínda valía máis” do que lle pagaron. Asegura que a canteira “tiña actividade e traballaban unha ducia de persoas” e que recibiu a cantidade que se lle propuxo.

Os investigadores realizaron un seguimento dos movementos das empresas de Abal Piñeiro e aí apareceu o nome do concelleiro en Pazos de Borbén e deputado provincial Severino Reguera, que despois desa data se constituíu
como socio de Abal Piñeiro en “Desenvolvemento Global Atlántico S. L. “.

A fiscalía indaga se existen ou non sobreprecios nos alugueres que unha empresa de Severino Reguera, socio de Abal Piñeiro, aboa a Louzán polo arrendamento duns baixos propiedade deste en Vigo. A Fiscalía decidiu
dividir ambas as dúas investigacións en pezas separadas ao entender que non existía relación entre elas. Agora terá que decidir se as arquiva ou segue
adiante coas dilixencias.