A escultora silledense Elena Colmeiro, o Concello de Barro, o festival Play-Doc de Tui e as bandas de música de Meaño e Lantaño recibirán os premios provinciais á Cultura que promove a Deputación de Pontevedra para recoñecer a aquelas persoas e entidades que cada ano contribúen a enriquecer o patrimonio cultural e artístico da provincia pontevedresa. Estes galardóns están dotados con 6.000 euros.

No caso da artista Elena Colmeiro, a Deputación premia a súa traxectoria profesional no mundo da creación, que lle levou a ser considerada unha das mellores ceramistas de España. As súas obras teñen presenza en numerosos museos e coleccións públicas e privadas de España, Europa e América. Precisamente, esta tarde, o Museo de Pontevedra abre unha retrospectiva sobre o seu traballo, con 47 obras expostas que arrincan en 1967 e chegan ata a actualidade.

Como mellor proxecto innovador, os premios distinguen á Asociación Cultural pola Creación Artística Enfoques pola posta en marcha do Festival Play-Doc, que este ano cumpre unha década como referente do mundo do documental cinematográfico. O Concello de Barro recibirá o premio á protección do patrimonio público pola recuperación e a posta en valor do espazo natural do parque do río Barosa. E o premio Diosiño recaerá ex aequo na Asociación Cultural Unión Musical de Meaño, polo labor musical que realiza desde 1830, o que lle converte nunha das máis antigas de Galicia e a Banda A Unión de Lantaño, polo seu labor de integración, difusión e desenvolvemento da música que leva a cabo desde 1870.

Centos de persoas despediron en Barro ao patrón de costa do “Mar de Marín”, Alejandro García Castro, cuxo corpo foi velado no tanatorio San Marcos desta localidade, antes de ser incinerado en Vigo, nun acto reservado para a familia.

Á homenaxe ao malogrado marinero acudiron varios representantes de institucións públicas, así como o armador da compañía titular da nave, Francisco Freire, así como o superviviente, Francisco Javier Pazó. Este recordou o “moito medo” que pasou.

Numerosos compañeiros de profesión, veciños e amigos acompañaron ao seu viuda, dous fillos e un neto, deste novo avó que contaba só 46 anos.

A familia elixiu para despedir a “Jandro”, como lle coñecían amigos e parentes, unha Exposición Bíblica pública, antes de que o féretro fose trasladado ao crematorio de Vigo.

Entre os numerosos asistentes, entre os que estaba a conselleira do Mar, Rosa Quintana, sucedéronse as mostras de consternación, por parte de familiares e amigos, ao despedir unha vida truncada tempranamente e de forma tráxica.

O patrón de costa do “Mar de Marín” era natural de Saíñas, en Poio, pero residía coa súa muller e os seus dous fillos en San Antoniño, Barro, desde mediados da pasada década. Tras toda unha vida dedicado á navegación e o traballo no mar, aos seus 46 anos empezaba xa a facer plans para a súa xubilación.

http://galego.farodevigo.es/portada-pontevedra/2014/04/03/muestras-dolor-despedida-barro-patron/998079.html

Impactados quedáronse o luns os veciños de Tivo que viron pasar pola zona a un mozo seminu, berrando, co rosto ensanguentado e sen atender a razóns. O home, duns 30 anos de idade e complexión moi forte, pretendía tirarse dende un dos viadutos da Variante de Caldas, cousa que impediu a Garda Civil, que tivo que reducilo pola forza ante a imposibilidade de que atendese ás súas indicacións. Aconteceu sobre as 19:30 horas entre os lugares de Tivo eBarreiros, onde foron varias as persoas que se decataron da presenza deste individuo, que camiñaba desorientado, vociferaba e profería berros e se levaba as mans á cara, que tiña bañada en sangue xa que, ao parecer, se autolesionara. Ía seminu, sen ningunha peza que lle cubrise o torso, e ante a alerta xerada axentes da Policía Local de Caldas intentaron perseguilo por unha pista forestal. Sumóuselles despois unha patrulla da Garda Civil que intentou, de forma infrutuosa, facer entrar en razón ao home. Non facía caso a ningunha das súas indicacións e daba a impresión de sufrir algún tipo de problema mental. O seu estado de excitación era tal que o primeiro intento de reducilo pola forza tampouco tivo éxito.
O mozo dirixiuse cara a un dos viadutos da Variante Leste da estrada N-550, dende o que pretendía lanzarse ao baleiro. De feito, amarrouse con forza á varanda e chegou a botar unha das súas pernas por fóra, pero a intervención da Garda Civil impediu que caese. Os axentes agarrárono ata que lograron reducilo no chan e o esposaron, solicitando nese momento a presenza de efectivos sanitarios e unha patrulla de reforzo da Garda Civil de Vilagarcía. O individuo foi atendido nun primeiro momento no Centro de Saúde de Caldas e despois trasladado, con vixilancia policial, a Montecelo.
Algunhas fontes apuntan a que o mozo, que sería natural de Curropero residente en Caldas e traballador dunha factoría de colas da localidade termal, tería protagonizado este rocambolesco suceso afectado por problemas laborais.

http://www.diariodearousa.com/articulo/ulla-umia/caldas-reis-intenta-tirarse-puente-ensangrentado-y-semidesnudo-y-guardia-civil-impide/20140402025105064043.html?utm_source=hootsuite&utm_campaign=hootsuite

Unha sentenza ditada pola Sección Segunda da Audiencia de Pontevedra condena a tres arousanos, que actuaban como unha rede piramidal de distribución de heroína, adquirida no poboado do Vao, pola zona do Salnés. O tribunal impón ao que considera o líder, Joaquín I.R., alcume Quim O Anaco, unha pena de seis anos de prisión e o pagamento dunha multa de 35.000 euros por un delito continuado contra a saúde pública.

As penas impostas aos outros dous condenados, Albina María V.R. E Pío G.D, son, para cada un deles, de tres anos de privación de liberdade e multa de 13. 213 euros. Ambos os dous foron declarados responsables dun delito contra a saúde pública e nos dous casos apreciouse a circunstancia atenuante de toxifrenia.

O fallo ditado pola Audiencia ordena a destrución da droga comisada durante a investigación e o comiso dos vehículos, teléfonos móbiles e do diñeiro intervidos.

A Sección Segunda da Audiencia considera que, como consecuencia das investigacións abertas en decembro de 2009 por axentes do Equipo de contra o Crime Organizado da Garda Civil, quedou probado que Joaquín I.R. dedicábase á venda de “importantes” cantidades de heroína na zona do Salnés. Un negocio para o que empregaba distribuidores aos que entregaba cantidades de certa significancia para que á súa vez o colocasen na rúa.

A heroína, segundo puido constatar a Garda Civil, subministrábaa un individuo do poboado do Vao que identifican como J. para non interferir en procedementos xudiciais paralelos. Este individuo teríalle proporcionado, entre decembro de 2009 e xaneiro de 2010, en sucesivas citas distintas cantidades que sumarían ao redor de 3,7 quilogramos de heroína “co fin de distribuíla a menor escala entre outros vendedores ou consumidores de droga”.

Entre os “clientes” de Quim O Anaco encontrábanse os outros dous condenados. Albina María V.R. e Pío G.D. , que compartían o gasto para a adquisición das partidas de heroína para, a continuación, repartirse a cantidade comprada e vender cada un o seu por separado.

Unha vez confirmada a existencia do tráfico de heroína e o modus operandi, os axentes da Garda Civil montaron un dispositivo de vixilancia para sorprendelos coas man na masa. Fixérono o 23 de marzo de 2010 nunha zona forestal de Monte Lobeira, próxima á vía rápida de Cambados-Vilagarcía e ao rematar a transacción presenciada procederon ás detencións.

Negaron os feitos

Durante a vista oral celebrada na Audiencia o pasado 21 de xaneiro, ningún dos acusados recoñecera os feitos agora probados e declaráranse inocentes. Tamén se negaran a contestar ás preguntas do fiscal antidroga Luis Iriarte, que pediu que se lesen na sala as declaracións que realizaran ante o xulgado de instrución de Vilagarcía. Nunha destas declaracións, Joaquín Irago asegurou que os múltiples encontros que mantivo ao longo daquel mes cun suposto traficante do Vao se produciron por “casualidade”. A Garda Civil chegou a contabilizar polo menos 14 encontros entre o principal acusado e o seu suposto provedor de heroína no Vao, na súa propia casa, nun restaurante de Curro na estrada entre Vilagarcía e Pontevedra, noutro do Mosteiro e, principalmente, en apartadas pistas forestais do Monte Lobeira. É neste monte foron finalmente detidos.

http://www.farodevigo.es/portada-pontevedra/2014/04/02/seis-anos-carcel-cabecilla-red/997724.html

As Rías Baixas despiden hoxe ás súas náufragos. Os corpos dos mariñeiros Alejandro García e Carlos Santos foron trasladados respectivamente aos tanatorios de Barro e Cangas para que familiares e amigos poidan darlle o último adeus aos mariñeiros do «Mar de Marín». No caso do veciño de Barro, natural de Poio, os achegados congregáronse no tanatorio da localidade, onde chegou pasadas as 18.30 e está previsto que se celebre un acto fúnebre mañá ás 19.00 horas previo á incineración.

No caso do mariñeiro de Cangas, Carlos Santos, os seus restos están a ser velados no tanatorio de Cangas e desde alí serán trasladados mañá á igrexa sobre as 18.30. Ás 18.45 celebrarase o funeral e posterior enterro.

Os restos do terceiro mariñeiro atopado pouco despois do sinistro, o marroquí Hassan Zigari, serán repatriados ao seu país natal.

Máis información

http://www.lavozdegalicia.es/noticia/vigo/2014/04/01/cangas-barro-despiden-naufragos-mar-marin/00031396369067620524467.htm?idioma=galego

Os falecidos son Alejandro García (veciño de Barro), Hassan Boudra e Carlos Santos. Continúan desaparecidos Manuel Domínguez e Alexander Nkeith. O hundimiento do Mar de Marín producíase pasadas as catro da madrugada

Dous marineros galegos e un marroquí falecidos na colisión entre o Mar de Marín e o BalticBreeze. Tres mortos é, polo menos, o tráxico cómputo derivado da colisión entre os dous barcos na bocana sur de ríaa de Vigo mentres se mantén o operativo de procura doutros dous desaparecidos, outro marinero galego e un ghanés.

Os labores de rescate interrompéronse este mediodía en espera de mellóraa das condicións meteorólógicas, moi adversas, que dificultan o traballo dos medios de rastrexo. Espérase póidase renovar a súa actividade esta tarde.

A esta hora, transcenderon xa os datos dos tripulantes. Os falecidos son, segundo puido saber FARO: Alejandro García Castro, Hassan Boudra e Carlos Santos Villar. Entre os desaparecidos están Manuel Domínguez Malloe o ghanés Alexander Nketiah.

Os supervivientes son  Gonzalo Santiago Torres, Juan Ramón Santiago Torres,Gumersindo Márquez Aris, Francisco Javier Pazo San Jorge e o biólogo de Ferrol Nicolás Mira Curat. Todos se atopan xa nos seus respectivos domicilios.

A armadora Loiramar S.L., propietaria do barco afundido, nas súas primeiras declaracións, non atopa explicación ao accidente e espera a que as balizas coas que o Mar de Marín estaba equipado póidase esclarecer pronto o sucedido. Francisco Freire, gerente da firma, asegura que o hundimiento “produciuse moi rápido” e descoñece si os desaparecidos poderían atoparse no interior do barco. Ata a zona do hundimiento desprazáronse unha unidade de buzos especializados para tratar de atopar os corpos.

O Mar de Marín contaba cunha tripulación de 10 persoas dos cales cinco -catro marineros e un biólogo- foron rescatados sans e salvos. Os corpos dos falecidos foron trasladados ata o porto da Laxe en Vigo e a estas horas practícaselles a autopsia. O xulgado número 7 da cidade instrúe a investigación do caso.

SOS de madrugada
Pasadas as tres da madrugada, unha chamada a Salvamento Marítimo alertaba da colisión entre as dúas embarcacións na entrada sur de ríaa de Vigo. Como consecuencia da colisión, o pesquero Mar de Marín afundiuse, segundo fontes consultadas, nun espazo de tempo moi curto. Unha vez recibida a chamada SOS despregouse un operativo co que se conseguiurescatar dunha balsa de urxencia aos cinco supervivientes do sinistro.

Un dos supervivientes, o biólogo ferrolano Nicolás Mira Curat, de acordo ao narrado polo armador do barco afundido, Francisco Freire, que se atopaba nos camarotes durmindo cando“escoitou un forte ruído”, levantouse e saíu correndo saltando ao mar de inmediato.“Completamente asustado”, segundo narra o armador conseguiu alcanzar unha balsa salvavidas na que se atopaban os outros catro dos supervivientes.

Por outra banda, o Baltic Breeze, o buque mercante dedicado ao transporte de automóbiles implicado no sinistro, mantívose fondeado no centro de ríaa ata que se trasladou ata a zona da Laxe no porto vigués.

Operativo de procura
Medios marítimos, aéreos e terrestres buscan a estas horas nas proximidades das Illas Cíes aos dous que permanecen aínda desaparecidos. O dispositivo de rastrexo por aire conta cos helicópteros Pesca 1 e Helimer 203, de Salvamento  Marítimo. A eles súmanse efectivos de Protección Civil por terra,  entre outros medios despregados, que centran a procura na zona de  Cabo Home e Barra, en Cangas.

Por mar, colaboran as embarcacións Salvamar Mirach, María  Pita, Serra Barbantes, Ría de Vigo, unha da Garda Civil e  outra de Vixilancia Aduanera, así como varios pesqueros que estaban en  a zona. As tarefas de rescate están  sendo coordinadas polo Centro de Salvamento Marítimo de Vigo.

http://galego.farodevigo.es/mar/2014/04/01/tres-fallecidos-choque-barcos-interior/997090.html

José Arcos Moldes, o que había de ser un dos xornalistas e organizador social máis coñecido da ría de Arousa e a bisbarra do Salnés, naceu en Outeda, parroquia de Curro -no municipio de Barro-, o 28 de maio de 1863. Era fillo de Xerónimo Arcos Outeda e Soidade Moldes Falcón, catalogados como “ricos facendados de procedencia fidalga”. Todo fai supoñer que a familia dos “Arcos” procedían de Santo Tomé de Nogueira -no Concello de Meis-, e que nalgún momento se trasladaron á localidade veciña de Barro.

Aos oito anos, José Arcos Moldes trasladábase a Rianxo para tomar posesión do vínculo herdado por un tío seu que fora sacerdote na devandita localidade arousa. E pola especial relación con este familiar ingresou no seminario de Santiago para seguir os pasos do seu parente, pero tras ser expulsado deste e mesmo probar unha segunda tentativa, remata por abandonalo.

O que parecía ser o seu futuro laboral iníciao estudando na Escola de Comercio Da coruña, rematando nesta co título de Perito Mercantil, para a continuación seguir os estudos comerciais en Barcelona. Finalmente volvería a Rianxo onde iniciará os dous camiños, o cultural e o social, nos cales alcanzará influencia e seguridade, que en todo caso se complementa.

O seu labor social, na cal lle axudarán os seus coñecementos comerciais, iníciaa fundando a chamada Sociedade Bretón, “para a loita honrada da vida” entre os asociados, para seguidamente ostentar a presidencia da “Asociación de mariñeiros e produtores en xeral da vila de Rianxo“, en 1901.

Tiña como obxectivo “fomentar a exportación aos mercados do interior do peixe en fresco”, intentando á vez poñer en marcha unha fábrica de salgadura, na que había técnicos abondo en ambas as dúas marxes da ría de Arousa.

En 1913 fundará xunto cunha serie de persoas do mundo da cultura e o periodismo, entre os cales se acha Castelao, a “Sociedade Prol Cultura” que intentaba promover a cultura e as belas artes tanto entre os asociados da sociedade como as xentes de Rianxo, especialmente nos que se refire ao orfeón e a orquestra.

Consegue con iso non soamente iniciar as xentes no mundo da música, senón estreitar lazos de unión coa sociedade “Fillos de Rianjo de Argentina“.

Cando a asociación de mariñeiros acaba por fracasar, incansable no seu labor social, promove outro tipo de organizacións sociais e económicas, como a “Sociedade Unión Pinera Marítima” na que será nomeado presidente honorario, e que tiña como obxectivo principal “a mellora económica e humana dos asociados, iniciándose o tráfico de mercadorías entre Vilagarcía de Arousa e Rianxo.

Juan Antonio Durán comenta que esta sociedade a formaban antigos conservadores a comezos de 1916, e que tras a gran significación da sociedade nun grave conflito no porto de Vilagarcía, o gobernador a disolverá en abril do mesmo ano.

Tras disolverse a anterior sociedade fúndase a coñecida como “Nova Pinera Marítima“, que organiza por primeira vez en Rianxo la Fiesta del Trabajo en 1917.

Esta “Nova Pinera Marítima” será a orixe da chamada “A Unión Obreira do Distrito de Rianjo” coa intención de mellorar as condicións de traballo dos asociados, así como establecer un sistema de Socorros Mutuos.

Sen leite

Entre as denuncias sociais efectuadas, destaca a que fixo con motivo da saída do municipio de peixe e leite sen que o pobo estivese debidamente abastecido dos devanditos produtos.

O historiador Durán di sobre esta sociedade de oficios varios que “intenta, sen demasiado froito, consolidade a posición, atraéndose o artesanado e as “xentes” de oficios de “primeira necesidade”.

A que probablemente foi a súa última cooperación social foi a súa pertenza á Xunta Directiva do Pósito de Pescadores no ano 1919.

“O Barbeiro Municipal”

A outra gran faceta de Arcos Moldes é a de xornalista, sendo o semanario “O Barbeiro Municipal” o máis coñecido de cantos dirixiu, e que segundo Durán foi, “un dos máis apaixonantes órganos informativos españois da súa clase, decididamente o de máis calidade de cantos eu coñezo da Galicia non urbana”.

Xorde en Rianxo o 17 de xullo de 1910, tendo con todo longa vida xornalística xa que desaparecerá no ano 1914.

Tiña como subtítulo, “Semanario conservador”, sendo Castelao o que se encargaba da administración e ilustración deste. Tiña á vez a sección de “Faladurias“, integramente en galego, e como colaboradores, a personaxes importantes da vida cultural de Galicia, tales como Eduardo Dieste -que dirixía a parte literaria-, Ramón Rey Baltar, Rañó Alcalde, Francisco Añón, Teodosio Vesteiro Torres, Prudencio Canitrot, Juan Barcia Caballero, Manuel Lugrís Freire e outros.

O historiador do periodismo galego Enrique Santos comenta que se trataba de “un semanario satírico e anti caciquil de Rianxo que nace ao servizo dun bando (a casa Mariano), e dun partido, o conservador,”.

Anota o citado historiador que dende 1911 libra continuas batallas con “Boas Noites” órgano do Partido Liberal, e sobre todo dende finais de 1912 convértese en agrario de Acción Galega”.

Cando desaparece “O barbeiro municipal”, funda o semanario “A Xustiza”, de tendencia agrarista-maurista, como voceiro de “Acción Galega”, que terá desgraciadamente curta duración, e que desaparece co número seis.

Defensor do cura Basilio Alvarez reproduce con frecuencia os seus discursos e a súa vida, e é de novo o historiador Durán o que anota que dá conta dos esforzos do bando que o sostén por constituír sociedades agrarias en Rianxo e en Taragoña“, dando mesmo a noticia da próxima constitución da sociedade agraria “A Irmandade” que sería a primeira sociedade agraria do municipio, aínda que desgraciadamente non chegou a termo.

Foi ademais inspirador do semanario “O Censor” de carácter anti caciquil así como do tamén semanario “A Defensa”, que só alcanza tres números.

Tivo aínda tempo de exercer como correspondente de “A Gaceta de Galicia”, de Santiago, “O Telegrama”, “Nós“; “Galicia”, “O Noroeste” Da coruña, “Galicia Nova” e “O Eco de Arosa“, de Vilagarcía. Casado con Mercedes Tubío, coa que ten 9 fillos, foi en opinión do citado historiador do periodismo galego, “fidalgo de moi notable envergadura intelectual, xerador dun dos máis apaixonantes procesos de alta cultura que se ofrecen na Galicia non urbana” do pasado século XX.

Pola súa banda, José Antonio Durán, o historiador que máis investigou a súa obra, comenta que era ademais musicólogo, dotado de extraordinaria sensibilidade para o popular; incansable organizador de comparsas, orfeóns e danzantes que anima festexos de corte moderno e tradicional”. “Morreu con idade avanzada (1945), merecendo dos rianxeiros este expresivo epitafio: Foi tan dado aos demais que morreu pobre”.

http://www.farodevigo.es/portada-arousa/2014/03/30/jose-arcos-moldes-barro-rianxo/995892.html

O BNG realizou onte unha nova protesta para reclamar a gratuidade da peaxe da AP-9. Fíxoo pagando en céntimos as taxas en varios lugares de toda Galicia. En Pontevedra foron uns 25 coches os que participaron na iniciativa ralentizando o tráfico na peaxe de Alba sobre as cinco e media da tarde. Os vehículos saíran de Barro e tamén do Salnés.

«Era un acto meramente reivindicativo, non pretendiamos provocar ningún tipo de colapso, senón poñer de manifesto que o Estado está a coller concesións doutras autoestradas españolas con cargo aos cartos públicos e aquí en Galiza estamos a pagar das peaxes máis caras sen ter vías alternativas», sinalou onte a responsable comarcal nacionalista, Anxos Riveiro.

Sobre a AP-9, o BNG denunciou que a súa xestión «privada en mans de Audasa ata o 2048 tras a ampliación decretada polo Goberno do PP que presidía Aznar, duplicou as tarifas entre A Coruña e Vigo dende 2003, pasando de 10,28 a 15,35 euros».

Todo iso, engadiu a formación nacionalista, malia que esta vía «está amplamente amortizada», tal e como reflicten os beneficios da empresa concesionaria, que «ascenden 275 millóns de euros só dende 2008».

Ademais de conxelar os prezos das peaxes, o BNG tamén demandou o cumprimento «estrito» dos compromisos das concesionarias en relación á calidade do servizo xa que, segundo indicou, a día de hoxe «se converteu en habitual a ausencia de cobradores» e é «evidente unha deterioración xeralizada» do asfalto.

http://diariodepontevedra.galiciae.com/nova/321935-bng-reclama-gratuidade-ap-9-pagando-centimos

O trompetista de Barro Esteban Batallán, que actualmente forma parte da Orquestra Cidade de Granada, realizou esta semana unha audición para a London Symphony Orchestra. O propio músico anunciouno nas redes sociais, onde tamén compartiu as súas boas impresións ao final da proba para unha das agrupacións máis importantes do mundo. Saíu moi ben, estou moi contento», escribiu Batallán no seu perfil de Facebook. «Agora a ver que pasa».

 

 

Alberto Argibay e José Antonio Millán, membros do consello de administración do Pontevedra e cabezas visibles de Acción Granate, debullaron onte as peticións que farán hoxe na reunión de traballo do órgano director do club.

As súas propostas son a solicitude dunha auditoría económica e de xestión que financiaría Acción Granate; pedir a comparecencia do director deportivo para explicar a organización interna da súa área e empezar a planificar a próxima campaña; revitalizar a área social; solicitar unha opinión xurídica sobre a débeda coa Liga de Fútbol Profesional e co terreo de Barro poxado pola Seguridade Social, e como afectan á ampliación de capital; e un novo modelo para o fútbol base do club.

http://www.lavozdegalicia.es/noticia/deportes/2014/03/25/accion-granate-desgrana-nuevas-propuestas-presentara-hoy-consejo/0003_201403P25C9993.htm?utm_source=buscavoz&utm_medium=buscavoz&idioma=galego

Este grupo de amigos reuniuse nunha casa rural en Barro para celebrar a despedida de solteiros de Lorena e Luis. Durante a festa fixeron unha yincana na que os noivos tiveron que superar todo tipo de probas.

 

O alcalde di que é necesario máis espazo para atender aos veciños e aforrarán custos

O Concello de Barro trasládase. Así o anunciou onte o alcalde, José Antonio Landín, que no Pleno desta semana presentará unha lista de obras a incluír no PID da Deputación deste ano.

Entre as actuacións estaría unha reforma da zona que existe entre a entrada do Concello e as fachadas do colexio e do Centro Cultural de Barro.

Actualmente este espazo é un aparcadoiro en batería de terra batida e á sombra de varias árbores onde os veciños deixan os seus coches para facer xestións na Casa do concello ou para acudir ao centro de saúde, situado nas proximidades.

O alcalde explicou que a reforma deste céntrico espazo é o paso previo para o traslado das dependencias municipais, que se fraguará durante o próximo trimestre. «Ou máis tardar, a finais de verán, queremos ter todo fóra do edificio actual do Concello», declarou Landín.

O rexedor explicou que o Centro Social construído hai máis de dez anos ao outro lado da praza albergará a partir deste ano as instalacións municipais.
«os motivos para ou traslado son dous: a necesidade de máis espazo e a necesidade de aforro enerxético e accesibilidade do edificio», explicou Landín.

O Goberno local de Barro decidiu que a opción do Centro Social é a máis indicada, dado que as instalacións do grande inmoble, que recibiron a lombeirada final nas dúas fases do Plan E, seguen sen estar ocupadas na súa maior parte.

En canto á necesidade de traslado, Landín declarou que «ou primeiro que detectamos foi unha necesidade de maior espazo para ás oficinas dous servizos sociais (sitúanse nun lateral da Casa Consistorial, que dá á Praza do Viño). Co paso do tempo e esta situación económica empezamos a ver que eran case máis vos veciños que acoden aos servizos sociais que vos que se pasan pola oficina, de modo que pensamos que era necesario ou traslado».

Finalmente, tras planificar este primeiro cambio de situación «que xa está case disposto e será non prazo ou máis breve posible», o rexedor decidiu apostar tamén polo traslado do resto das dependencias

AFORRO. José Antonio Landín explicou que situar as dependencias municipais no centro social permitirá ademais solucionar as trabas de accesibilidade que pode ter na actualidade o edificio consistorial. «Temos ascensor, pendente de revisión, ramplas de acceso e todo tipo de medidas de accesibilidade, polo que nese aspecto tamén aforraremos».

O alcalde sostén que o cambio implica que a vella casa do concello quedará para outras funcións e usos, entre os que non se descartan os sociais e culturais. municipais. «Permitiranos ter unhas oficinas máis grandes, máis espazo para todo ou que ten que ver coa atención aos veciños e tamén un salón de plenos en condicións», declarou.