A decisión da Dirección Xeral de Tráfico (DXT) de instalar tres cámaras de vixilancia do uso 
do cinto e o móbil ao volante na N-541 (entre Pontevedra e Cotobade), na N-550 á altura da rotonda de Médico Ballina, e na autovía de Marín, elevará a rede deste tipo de dispositivos na comarca, que xa conta con polo menos unha ducia de cámaras e outro catro radares de velocidade.
Segundo a información oficial da DXT, no trinta quilómetros da AP-9 entre Caldas (quilómetro 110) e a entrada por Vilaboa na ponte de Rande (quilómetro 147) existen nove cámaras de control da circulación. Tres delas están situadas no municipio de Vilaboa, e xa en Pontevedra sitúanse á entrada da ponte da ría desde Salcedo (quilómetro 131), no nó de Bombeiros (129), e en Campañó (127). Ademais hai outra na Barca, en Poio (quilómetro 130) e outra máis no nó de Curro que enlaza a autoestrada coa autovía do Salnés (119). En Caldas contrólase con cámaras a ligazón do quilómetro 110.
A N-550 entre Pontevedra e Caldas conta con dúas destes aparellos, un deles na rotonda de Médico Ballina, onde se reforzará co control de cinto e móbil, e no quilómetro 90 entre Caldas e Valga. O nó do Pino é outro dos puntos vixiados con estes dispositivos, así como a conexión entre a PO-10 e a AP-9 en Salcedo. Pola súa banda, existe xa unha cámara na autovía de Marín á altura do nó de Mollabao, no seu quilómetro 1,3, pero a DXT programa outro cincocentos metros máis adiante, para sancionar as infraccións co cinto e o móbil. Este último apartado será o que tamén se controle na estrada de Ourense entre Pontevedra e Cotobade.
Ademais destes dispositivos, existen varios radares de velocidade na autoestrada en Mollabao, na N-550 e na N-541. A esta rede de cámaras súmanse as que están instaladas en estradas que non son de titularidade do Estado, como a autovía do Salnés (tamén con dous radares fixos) e as que manexa a Policía Local no centro urbano de Pontevedra.
Unhas 1.200 persoas tomaron a saída na Pontevedrada 2016, a marcha solidaria a pé entre a cidade e Santiago para fomentar a doazón de sangue, órganos e tecidos. A iniciativa abriuse na praza da Ferrería e concluirá ao longo desta mañá na praza do Obradoiro, en Santiago.
Unhas 1.200 persoas tomaron a saída na Pontevedrada 2016, a marcha solidaria a pé entre a cidade e Santiago para fomentar a doazón de sangue, órganos e tecidos. A iniciativa abriuse na praza da Ferrería, onde a marea vermella escoitou o testemuño de Ángela Lemiña Dacosta (no centro da imaxe), que contou que está viva tras recibir no 2015 dous pulmóns. Esta muller de 33 anos dixo que ela é o exemplo de que doar salva vidas. A Pontevedrada, que alcanza a súa sexta edición, realízase de noite con paradas en San Amaro (Barro), Caldas de Reis, Valga e Padrón. Remata no Obradoiro.
Dentro das actividades “Dándolle á lingua”, o Concello de Barro organiza o martes 3 e o 
xoves 5 de maio un Obradoiro de Conta Contos para adultos. Celebrarase de 19.00 a 21.00 horas e nunha actuación conxunta tamén o sábado 7 de maio ás 12.00 horas. Trátase dun obradoiro para proxenitores, mestres, monitores de tempo libre e persoas interesadas en aprender a contar un conto. Ademais o lunes 16 haberá una actuación teatral con entrada de balde, no salón da biblioteca de Barro.
Móvete por Barro, o 14 de maio, elixe a túa ruta: A pé, a cabalo, en vespa. en bici ou 4 x 4.
Retirada de tickets:
Concello de Barro, Bar Breixo, Bar A Rula, Bocateria Alba, Bar Lourdes, Bar O Peñón, Bar Don Pincho.
“O IES de Barro sitúase no máis alto do núcleo de San Antoniño. Alí, os futuros adultos do municipio pasan os primeiros anos da súa adolescencia. Trátase dun edificio relativamente novo, erixido en 1999, que a día de hoxe alberga un total de 107 alumnos, repartidos en catro curtos e cinco clases diferentes.
O centro presume de proximidade e proximidade cos seus rapaces, e é que ao contar cun persoal de 18 profesores, o cociente de alumnos por profesor permite unha atención que, no caso dos centros urbanos, é difícil que suceda habitualmente. A súa directora, Consuelo Vázquez, aínda que prefire que a chamen Kika, di que o instituto pode atender aos alumnos dunha forma privilexiada, o que mellora a súa sociabilidad e educación.
Dentro das súas paredes, os seus profesores e directivos optaron pola realización de incontables actividades ao longo de todo o ano que axuden aos alumnos a aprender non só con libros e exames, senón con conferencias, obras de teatro, charlas e exposicións. Un achegamento paulatino á cultura, que fai que non só teñan que memorizar cifras e datos, facendo que, en moitas ocasións, sexan os propios rapaces os que tomen as rendas e xoguen ou participen dentro destas actividades. Unha exposición no vestíbulo do centro ou un xogo de preguntas sobre o Quixote, son só algúns exemplos.
Onte mesmo, algúns alumnos do IES de Barro foron ata o colexio Amor Ruibal, situado nas proximidades do centro, para contar contos aos seus alumnos, creando así sinerxías entre as dúas escolas e apoiando o poder da lectura.
Son poucos os puntos negativos cos que conta o edificio. A súa dirección está á espera da reparación da cuberta do seu pavillón. A humidade e o paso do tempo fixo certos estragos, e aínda que o proxecto se atopa tramitado pola Xunta, as obras non dan chegado aínda ao lugar. Doutra banda, o edificio non conta con auditorio ou salón de actos, o que obrigou aos seus profesores a tirar de imaxinación e empeño á hora de programar actividades que requiran espazos. O vestíbulo, movendo bancos e habilitándoo un pouco fai desta función, e si non se pode, no patio cuberto do instituto, móntase un escenario provisional. Que non ter un espazo adecuado non sexa un impedimento.
No ámbito deportivo, o fútbol sempre será o deporte rei, pero trátanse de fomentar outros deportes como o voleibol ou o tenis. No seu patio, unha gran rede permanece no alto sobre a que os rapaces van pasando o balón. Recentemente instalaron tamén uns altofalantes polos que soa música cos éxitos máis actuais nas portas da cafetería, onde tamén se sitúa o tenis de mesa. ¿Aburrimento? Nin se atisba.
Poucos alumnos, pero moitas ganas de aprender e crecer. Non hai mellor filosofía á hora de entrar nunha aula.”
LOS CARTERISTAS se dedicaban, como ahora, al “robo de carteras de bolsillo y otros 
objetos que se suelen portar en bolsillos o bolsos” sin violencia, un robo al descuido. A orillas del río Lérez hace cien años existió un lugar en el que ser carterista estaba al orden del día. Eran conocidos de la policía los nombres de Marcial Pérez, ‘El rana’, Laureano García, ‘El rubio’, ‘El valenciano’, Dalmiro, Víctor Torres, ‘Catro ollos’, ‘Largas tierras’, Darío García, Ramón Magdalena, José Salgueiro y Constantino Ferreira.
Pero el decano, Venerando Fernández González, que nació a finales de mil ochocientos en Nogueira de Ramuín, se conocía por los apodos de ‘Robin Hood’ o ‘El Padrino’. Era hijo de Francisco Fernández Lafuente y Rosa González y se casó en Barro. Venerando fue un personaje muy singular en Lérez y Barro “porque no actuaba en la zona y solía ayudar a la gente”. Era muy educado, vestía de traje, conducía un Pacard y tenía un criado llamado Adonis.
Se dice que creó una escuela de carteristas en Lérez donde instruía a los nuevos aspirantes en técnicas que requerían mucha habilidad y trabajo en equipo. La única persona que se atrevió a robar al propio Venerando fue ‘Largas tierras’, otro carterista que un buen día accedió a su casa y sustrajo cuatro mil pesetas y otras tantas en alhajas. Hubo disparos y ‘Largas tierras’ resultó “ligeramente contusionado” en el vientre por herida de bala. Venerando, según dicen, hábilmente se arrimó al poder, tanto es así, que se asoció con el cura Don Leandro del Río en negocios un tanto turbios y durante los primeros años del franquismo se convirtió en confidente de la policía de Pontevedra.
Los carteristas de Lérez entraban con frecuencia en la cárcel, cuando los detenía cumplían la «quincena», que eran quince días de arresto. Se desplazaban por toda Galicia, en especial Santiago cuando estaba en fiestas. También frecuentaban los trenes Vigo-Santiago y si eran descubiertos llegaban a tirarse a la vía con el tren en marcha para salvar el botín.
Conocido de la policía también era Manuel Couto que con solo 18 años ya se hacía con buenos botines de paisanos distraídos. Compartía fechorías y detenciones con Delmiro y ‘Catro ollos’. Robaban en equipo y cada uno cumplía su función: el que distraía, el que robaba y al que se lo pasaban. Hoy en día en los autobuses y el Metro de Madrid, en hora punta, usan los mismos métodos. La primera mujer carterista de Lérez, que aparece en prensa en 1911, es María Pérez Rodeiro a la que detienen en el Cine Fraga y tiene un papel destacado Rosalía Solla, tabernera del Lérez, a la que se multa con 500 pesetas por ocultar carteristas en su bar.
Las batidas en la parroquia del Lérez estaban al orden del día, en la de 1916 los carteristas se enfrentaron a las fuerzas del orden abriendo fuego, al ‘Rana’ lo detienen escondido en un regato y a los demás se les pierde la pista río arriba. También eran frecuentes las peleas entre ellos como la ocurrida la Nochebuena de 1917, en la que surgió una discusión en una taberna mientras oían música de gramófono, entre Adolfo Lorenzo, ‘Adolfito’, y Antonio Vázquez a causa de la hija de este. Vázquez “largó dos puñaladas al Adolfito, cayendo este bañado en sangre, por lo que en estado grave fue trasladado al Hospital”, mientras el agresor se dio a la fuga. A Adolfo Lorenzo le dan el alta después de veinte días hospitalizado por dos puñaladas en el pecho y el agresor Antonio Vázquez, que había sido detenido, fue puesto en libertad.
Durante los años veinte el negocio del robo se había extendido y ya se habla de carteristas, ladrones, paqueteros y mecheros (ladrones de tiendas). Aparecen nuevos nombres y apodos en el Burgo-Lérez como los de José Otero Romero, Francisco Sánchez Lora, ‘Cuatro ojos’, Severino Gómez Pacheco, ‘Cameron’ , Pedro Lafuente y mujeres como Carmen García, Hortensia Vázquez, ‘Furona’ o Carmen Carballeda, ‘Chabiqueira’ . El cerco policial mediante batidas se estrecha tanto que los cacos tienen que esconderse fuera del Lérez pero terminan volviendo de manera discreta a sus casas.
Preme para continuart lendo…….
http://diariodepontevedra.galiciae.com/blog/536731/los-carteristas-de-lerez
Mais información:
Roberto di que hai unha alta demanda de cabalos, tanto «para a vida» como para consumo humano.
A Roberto Magariños, de Barro -ten o seu negocio en Curro – nacéronlle os dentes entre vacas, cabalos ou mulas. É o herdeiro dunha estirpe de tratantes de gando; de homes curtidos en centos de feiras e mercados que saben taxar o que vale un animal só observándolle uns segundos. Pero, ao contrario que aos seus antepasados, a el tocoulle reinventar o negocio. Viu como as feiras ían morrendo aos poucos, cunha agonía lenta pero imparable. E sentiu a necesidade de buscar outras fórmulas para vender. Atopou un aliado en Internet, onde adoita promocionar os seus exemplares. Afortunadamente, tras media vida no negocio, tamén lle avala o boca a boca. E o ollo a ollo. Si. Porque Roberto, ata hai pouco, tiña moitos dos seus animais nunha leira pegada á estrada de Pontevedra a Vilagarcía. A pé do viario podíanse ver poldros, póneis ou mulas. E o espectáculo estaba servido: «Había días que paraban quince coches xuntos, sobre todo de pais con nenos, para ver os animais», recorda el.
Pero vaiamos aos seus inicios. Roberto aprendeu o oficio do seu bisavó, o seu avó, e o seu pai. Moi novo, empezou xa a vender e a comprar gañado. Valeuse pronto en por si. En parte, porque facía boa provisión de consellos. Aínda ten algún fresco na memoria: «Sempre me acordo do que me dixo un tratante de Lalín unha vez. Eu estáballe vendendo un animal por poucos cartos e queixeime, díxenlle que así non ganaba nada. E el díxome que estivera tranquilo, que eu sempre ganaba. Aínda o estou oíndo dicíndome ?ti tranquilo rapaz, que se nun trato perdes cartos ganas habilidades, porque para a próxima xa non che volve pasar o mesmo, en canto ves que perdes xa aprendes? e a verdade é que tiña toda a razón».
Preme para continuart lendo…….
NOTICIAS DE BARRO 