Nacín o 7 de decembro de 1992. En Portugal foi o meu bautismo no Campionato de Europa de pista formando parte do C-2 con André Oliveira. Rematei na sexta posición. Agora as esixencias son máximas.

Cando comecei a interesarme polo piragüismo? -O meu primeiro contacto co piragüismo foi con 16 anos. Ata ese momento estaba a xogar ao fútbol, nas categorías base do Barro CF, pero empezábame a aburrir. Un día paseando polo río Lérez fixeime nuns piragüistas, que estaban a adestrar, e entroume a curiosidade por saber como sería ese deporte. Nunca me entusiasmara o piragüismo. Sabía de sobra do efecto David Cal polas súas medallas olímpicas e por todo o que significa para o piragüismo galego, pero pouco máis. Formuleime ao momento meterme en canoa.

Porqué elixín a modalidade da canoa? -Escollín a modalidade de canoa case polo efecto de David Cal. Parece que me entusiasma máis, xa non quixen saber nada de kaiak.

Só me centro na distancia dos douscentos metros? -Non me entusiasma a distancia de 1.000 metros, e a de 500 non é olímpica, co que inclino as miñas preferencias sobre o 200, porque é a velocidade pura, e creo que nese sentido a miña explosividade sobre a canoa se pode ver ben reflectida no dobre hectómetro.

Dende cando estou militando no Club Piragüismo Poio? -No club de Poio levo dende marzo de 2012 e a evolución está a ser destacada porque xa se reflicte na miña participación no Campionato de Europa.

Como xorde a posibilidade de facer parella con André Oliveira? -Na Copa de España de 200 celebrada este ano despois de competer, e sen facer uns grandes resultados (fun quinto na final deC-1) recibín unha chamada do Club Náutico Firrete de Pontedeumeporque estaban a buscar parella para André Oliveira, para un C-2. A dirección técnica do club observárame e tiña boas conclusións. Formuláronme ir con el e aceptei de inmediato, e máis cando Oliveira estaba interesado en acudir ao control de Trasona con intención de coller billete para o Campionato de Europa.

Que ía dicir ante tal proposta? A por todas. Adestramos tres días, nada máis. O resultado foi incrible: primeiros clasificados e billete para o Europeo de Portugal. Como dato a preparación para o Europeo foi de oito adestramentos, nin un máis nin un menos. Sabía de sobra que André Oliveira ten nivel e había moitas garantías, pero eu non tiña experiencia.

Como foi a final de Portugal? -Foi unha final interesante. Eu estaba máis que nervioso, me vía na saída dunha final europea por primeira vez; como me ía sentir! André transmitiume tranquilidade. Saímos ben. Estaban a parella rusa e a bielorrusa, que eran os favoritos para as medallas, pero metémonos no grupo de cabeza. Ata os cen metros creo que mesmo chegamos a ser terceiros, momentaneamente. Faltando uns cincuenta metros vimos complicado o bronce e loitamos pola cuarta praza pero fixéronseme eternos e rematamos sextos. Acusamos moito o esforzo nos cincuenta metros finais da proba e pagámolo, pero para min é unha clasificación impresionante.

Que futuro teño co padexeiro do Club Náutico Firrete? –Esta tempada imos seguir facendo parella en citas nacionais, non sei o que pode pasar para a próxima campaña. A min persoalmente gustaríame seguir facendo un C-2 con André Oliveira, creo que hai moita conexión e podemos facer grandes cousas.

Que retos me marco no que resta de tempada? -No club de Poio céntrome no C-1 e no C-2 co meu compañeiro Jacobo Lores Romay. Agora o reto é o Campionato Galego e clasificarse entre os tres primeiros da modalidade de C-1, de 200 metros, do Campionato de España de pista para ter billete para o Mundial de piragüismo pero para formar parte da modalidade de relevos.

O reto estará en ser campión de España de C-1? -Vou pouco a pouco, traballando con esixencia todos os días e sen obsesionarme con ser futuro campión de España. Non hai que precipitarse, xa irán saíndo as cousas.

Tras unha serie de reformas, o local na parroquia da Portela acondicionado como albergue reactivou o pasado fin de semana a súa actividade. O centro conta con 17 prazas para os peregrinos que prefiran descansar ao seu paso por Barro. A casa encóntrase na Cancela, xunto á igrexa de San Mamede, e o custo por noite é de seis euros, como no resto de albergues oficiais.

En canto ás causas que puideron orixinar a rotura dun dos dous carriles da vía do tren no tramo entre as estacións de Pontevedra e de Portela, desde Adif (Administrador de Infraestructuras Ferroviarias) descartan a posibilidade de que fosen as obras do AVE que se están executando no túnel de San Amaro (Barro), onde a vía do tren convencional discorre moi preto do viaducto. Fontes oficiais do organismo dependente do Ministerio de Fomento precisan que a avería foi detectada cos sistemas de seguridade porque se corta a continuidade do circuíto que vai polo carril ata o resto de instalacións”.
Desta forma Adif desmonta a versión ofrecida por persoal da estación de tren de Vilagarcía, que informaba a pasaxeiros que preguntaban polo ocorrido que o corte do tráfico ferroviario debíase ás obras que se están desenvolvendo en Portela.

A rotura dun dos carriles da vía do tren entre as estacións de Pontevedra e Portela (Barro) provocou que en torno a catrocentos usuarios do servizo ferroviario tivesen que realizar onte o traxecto entre Vilagarcía e Pontevedra (ou viceversa) en autobús.

O tráfico de trens estivo totalmente cortado durante dúas horas, concretamente entre as 11.10 e as 13.05 horas, segundo precisan tanto fontes de Renfe como de Adif. En total tiveron que facer trasbordo a autobuses os pasaxeiros de cinco trens: dous en dirección de Vilagarcía a Pontevedra, outros dous de Pontevedra cara á capital arousana e un quinto entre Vilagarcía e destino (Vigo, onde conclúe a liña). Xa que logo os viaxeiros destes convoyes víronse obrigados a realizar o seu traxecto ou parte do mesmo por estrada.

Así, os usuarios que saíron da Coruña e dirixíanse a Vigo apeáronse do tren en Vilagarcía para coller un bus que os trasladou á estación de Pontevedra. Na cidade do Lérez volveron retomar a viaxe en ferrocarril. Durante esas dúas horas nas que os técnicos tardaron en reparar a avería tamén se viron afectados os usuarios que se desprazaban do sur ao norte galego, tendo que facer o mesmo trasbordo pero en sentido contrario: tomar o bus en Pontevedra e recuperar o transporte ferroviario en Vilagarcía.

Atrasos

Aínda que desde Renfe non precisan os atrasos que se chegaron a acumular debido a este imprevisto, admiten que é habitual que se produzan demoras nestes casos debido á vez que se perde co trasbordo dos viaxeiros, sobre todo si levan equipaxe e teñen que cargalo e descargalo no autobús. Os que realizaban os percorridos máis longos tiveron que facer dous, un en Vilagarcía e outro en Pontevedra.

Pese ás evidentes molestias que supoñen para os usuarios do tren unha avería como a ocorrida onte, a primeira hora da tarde a situación na estación de Vilagarcía era absolutamente normal, de forma que os usuarios que compraron os seus billetes para viaxar en horario vespertino non se viron afectados en absoluto polo corte de tráfico.

Os que sufriron as consecuencias da rotura da vía foron os das últimas horas da mañá. Ademais, hai que ter en conta que moitos universitarios esperan ao luns para trasladarse ás cidades onde estudan tras pasar o fin de semana en casa, o que contribuíu a que o incidente afectase a unha maior cantidade de xente. Así, a media de ocupación de cada tren rozaba o centenar de persoas. Tendo en conta que cada autobús dispón de 50 prazas, tiveron que realizarse un mínimo de oito servizos -de ir completos os vehículos-.

Os grandes polígonos industriais de Ou Salnés e Ullán seguen prácticamente baleiros pese a que os propietarios dos terreos están ofrecendo descontos no prezo das parcelas para estimular a compra pese á crise. No caso do parque empresarial de Baión (Vilanova de Arousa), só hai oito parcelas vendidas ou reservadas, segundo os datos da páxina web de Chan Empresarial de Atlántico (SEXA), o que apenas significa o 11 por cento da superficie de terreo que está á venda.

A situación non é moito mellor no caso do parque empresarial de Catoira, que tamén pertence a SEXA, unha entidade participada pola Sociedade Estatal de Participacións Industriais (Sepi) e a Xunta de Galicia. Neste polígono só figuran como vendidas catro parcelas, que implican un 13,3 por cento da superficie total reservada á construción de naves.

O panorama é algo mellor, aínda que tampouco excepcional, no outro gran xigante industrial da comarca arousana e a súa contorna, como é o de Barro-Meis. A Diputación de Pontevedra, propietaria da infraestructura, estima que está vendido o 30 por cento do chan.

A crise económica motivou a pechadura de ducias de empresas arousanas, e freou de vez os proxectos de renovación, crecemento e traslado doutras moitas. Por iso é polo que a demanda de chan industrial háxase estancado nos últimos anos. Ou Salnés e Ullán estaban inmersos en plena febre constructora de polígonos industriais cando se desatou o parón económico. A finais da década pasada fixéronse grandes parques en Vilanova, Catoira ou Barro-Meis, á vez que se falaba da posibilidade de ampliar os de Ou Pousadoiro (Vilagarcía) ou Cambados.

Por iso é polo que agora varios deles presenten un aspecto case desangelado. Varias administracións intentan investir esta situación e facilitar as cousas ás empresas para que poidan abrir novas naves e crear empregos. No caso da Diputación, por exemplo, ofrecen aos compradores a posibilidade de repartir o pago do solar en cinco anos.

Mentres, Chan Empresarial do Atlántico ten unha campaña de bonificaciones ata o día 30 deste mes. Así, ofrecen un desconto de ata o 15 por cento do prezo da parcela en Catoira, mentres que en Vilanova tamén fan unha rebaixa de ata o 15 por cento nos solares reservados a actividades comerciais, e de ata o 10 si é para unha industria.

Tamén a Xunta de Galicia puxo en marcha recientemente unha agresiva campaña para fomentar a venda de terreo industrial. O Instituto Galego dá Vivenda e Só ten á venda máis de 2,5 millóns de metros cadrados de terreo en Galicia -aínda que ningunha das parcelas é en Ou Salnés ou Ullán- e ofrece tanto a flexibilización do pago como unha rebaixa de ata o 20 por cento.

RE