CONCERTO FAMILIAR MUSICOLANDIA

banda

INAUGURACIÓN DA CASA DO LIBRO DE VALIÑAS

Casa do Libro de Valiñas

Presentación do libro “ARCOS MOLDES mestre sen escola”

O domingo 23, ás 12 da mañán, vaise presentar na Cultural de Curro o libro sobre José Arcos Moldes (Outeda,Curro 1865 – Rianxo 1944), escrito por Xosé  Comoxo e Xesús Santos.

José Arcos Moldes, que naceu en Outeda, fillo de Jerónimo Arcos Outeda, e de Soledad Moldes Falcón, de Bretoña, trasládouse a Rianxo de neno, con toda a familia, a herdar os bens dun tío avó en 1871.
No Rianxo de finais de século XIX e principios do XX, tivo un papel fundamental, no eido da promoción cultural, asociativa, e no ensino.
Foi director da revista “El Barbero Municipal”, primeira na que Castelao comeza a publicar, e foi tamén promotor, director, e letrista, de comparsas do entroido Rianxeiro.
Firme defensor da cultura, como xerme de progreso, e loitador contra o caciquismo.

_20170416_235416

FB_IMG_1492437367416

OS NENOS DE BARRO GOZAN DUNHA “PASCUA CON SARDIÑAS”

_20170416_232850

_20170416_233103

_20170416_152139

Catro novos proxectos empresariais incorpóranse ao viveiro de Barro

O viveiro de Barro-Meis contará con catro novos inquilinos. A comisión de selección aprobou unha proposta para incorporar todos estes proxectos, tras avaliar as solicitudes presentadas para a cesión de uso de espazos nestas instalacións da institución provincial.

Unha vez sexan aprobadas pola Deputación e se proceda á cesión de espazos, pasarán a ocupar un total de dúas naves e dúas oficinas.

Trátase, en primeiro lugar, dunha empresa de transporte e distribución por estrada de mercadoría perecedoira (Jorge Fontán Carballo), e unha empresa dedicada á prestación de servizos técnicos de enxeñaría e de asesoramento e monitorización de cultivos mediante RPAs xeorreferenciadas (Alejandro Ramón Rodríguez Plesky).

Tamén se incorporará unha empresas dedicada á elaboración de semiconservas artesás mediante procesos de salgado e afumado (Antonio González Barreiro) e, por último, unha empresa dedicada aos servizos de asesoramento e organización de eventos para empresas e particulares (Ana Isabel García Navarro).

Ademais, a comisión de selección tamén aprobou as propostas de prórroga da cesión de uso de espazos dos viveiros de outros catro proxectos: Coperfruit, S.L., Jorge Fontán Carballo, Certivedra Rehabilitación, C.B. e Avelino Tourís Fajardo.

O viveiro de empresas de Barro-Meis conta con 16 naves, 24 oficinas e 3 espazos de coworking con capacidade para 12 postos de traballo.

As taxas de ocupación do viveiro son do 87,5% no caso das naves (con unicamente 2 libres) e do 58,3% en canto ás oficinas (con 14 das 24 ocupadas ou comprometidas), isto é, unha ocupación do 70% dos espazos dispoñibles.

http://pontevedraviva.com/xeral/35890/cuatro-nuevos-proyectos-empresariales-vivero-barro-meis/

56ec07aac1-56ec0629db-25-02-barromeis-original

Boletin de emprego PONTEemprego nº 219 de data 12/04/2017

ponteemprego

Fai clic para acceder a oferta_trabajo_empleo_formacion_curso_pontevedra_PONTEemprego_Alerta_219_12-04-2017.pdf

Exposición en colexios de Barro, Cuntis, Moraña e Portas sobre debuxos saudables

PORTADA faro-de-vigo

Dentro do programa de prevención de drogodependencias e outras condutas adictivas dos concellos de Cuntis, Barro, Moraña e Portas, en colaboración coa Dirección Xeral de Saúde Pública, estes municipios conmemoraron o Día Mundial da Saúde.

Con este motivo, ao longo do pasado mes celebrouse o “I Certame de Debuxos Saudables” entre os alumnos de segundo de Educación Primaria dos colexios Aurelio, de Cuntis; Santa Lucía, de Moraña; Domingo Fontán, de Portas; e Amor Ruibal, de Barro. Tras a alta participación dos escolares, desde mañá e ao longo de todo o mes de abril en cada un destes concellos inaugurarase a exposición dos debuxos saudables participantes no certame.

Debuxo gañador

Na devandita exposición poderanse observar todos os debuxos, así como o gañador do concurso en cada un dos centros escolares e o díptico informativo sobre o Día Mundial da Saúde.

Así mesmo, mañá farase entrega dun díptico informativo a estes alumnos que tamén será subido á páxina web do catro concellos que participan no programa.

http://galego.farodevigo.es/portada-pontevedra/2017/04/12/exposicion-colegios-barro-cuntis-morana/1659667.html

abraldes

 

‘O camiño por Barro – The Way Barro’, un libro para que escriban os peregrinos

Barro pon en marcha desde este martes 11 pola tarde a campaña ‘O libro do camiño por Barro’.

Cada local de hostalería contará cuns libros, que leva por título ‘O camiño por Barro – The Way Barro’ para que os peregrinos escriban neles todo o que pareza relevante tanto en relación co establecemento como co propio Camiño e as anécdotas que se recompilan durante a viaxe.

_20170412_132817

 

Accidente na N.550

_20170411_083254

Dándolle á lingua 2017

FB_IMG_1491830798196

Can perdido en San Antoniño. COMPARTIR

canciño

Estaciones muertas con cantinas vivas

la voz

Se supone que la estación de tren de Portas es un cadáver. Y que la de A Portela, en Barro, un edificio en agonía. No en vano, por la primera ya no pasa ningún tren de pasajeros, solo de cuando en cuando uno de cemento. Y en la segunda paran dos ferrocarriles al día a los que no sube ni baja nadie. Sin embargo, uno llega a ellas y topa vida. Mucha vida. Y todo a cuenta de las cantinas. Ellas, con sus botellas de coñac alineadas y sus paisanos apoyados en el mostrador, resisten el paso del tiempo. Y de qué manera. Se han reconvertido en espacios donde los naipes mandan todas las tardes. En Portas se juega a las cartas mirando de frente a una vía por la que hace nueve años no corren los trenes -es el antiguo camino de hierro, no por el que circulan ahora los trenes de pasajeros-. Y en A Portela el andén se ha reconvertido en la terraza del bar, donde la niña Andrea, hija de la cantinera, incluso tiene una silla de playa roja en la que se recuesta. En ambos lugares hay un denominador común: los recuerdos ferroviarios habitan y, de cuando en cuando, mandan en la charla.

A las cuatro de la tarde, la cantinera de la estación de Portas trajina en la cocina. Se llama Josefa y, en cuanto oye que Manuel, un cliente que está a pie de barra, recuerda el tren, se suma a la conversación. Viaja él con la mente a los años sesenta, cuando en Portas se cargaba al ferrocarril madera, ganado o harina. Asimismo, recuerda el ajetreo de pasajeros, el ir y venir de vecinos a la estación. Josefa empezó a trabajar en el bar hace once años. Ella ya no recuerda aquel bullicio, llegó cuando el apeadero ya había perdido fuelle. Está contenta con la cantina, de la que antes era empleada y ahora propietaria. Cuenta que el bar tiene 81 años de antigüedad y sentencia con voz risueña: «Aquí non te vas poñer rico, pero resistes, que é o importante». No tiene demasiada esperanza de que vuelva el transporte de pasajeros a Portas. No la tiene ella ni la tienen sus clientes. Pero sí suspira porque, al menos, se haga realidad la senda verde pegada a las vías. «Polo menos virían os camiñantes, algo é algo», insiste la mujer.

 

Los cuatro empleados

En la terraza anexa a la cantina y pegada a las vías hay hasta tres partidas de naipes distintas. En una juega Alfonso Álvarez, al que todos llaman solamente por el apellido. Él, que es vigués y había trabajado en Bilbao, fue jefe de la estación de Portas desde 1972 hasta el 2002, cuando se jubiló. Se quedó para siempre en Portas. Sin perder ojo al tute que echa con tres paisanos más, indica: «

¿Se había movemento aquí? Home, con dicirche que traballamos catro persoas xa cho digo todo»

. Al hablar de si volverá el tren con regularidad a Portas, a todos se les arruga el entrecejo. Uno, concluye: «

Iso non volve na vida, dígocho eu».

En A Portela, la estación todavía está abierta -la de Portas tiene las puertas cerradas a cal y canto-. Pero la vida, realmente, ya no baja ni sube a los vagones. Está únicamente en la cantina que regenta Ana, en un negocio que antes era de su suegra. Recibe ella justo en el momento en el que se están despidiendo los clientes que vinieron a tomar el café de la sobremesa. La mujer cuenta que seguramente la tarde sea «algo muerta» hasta que llegue la hora de los vinos. Pero se equivoca. A los pocos minutos llegan Manuel Becerra y Miguel Barreiro. Piden dos Estrellas y pasan a tomárselas a las mesas exteriores, que en realidad son los andenes del tren reconvertidos en terraza. Se sientan y abren el cajón de los recuerdos. Empiezan hablando de los distintos trenes que vieron pasar y parar en A Portela: «Aos primeiros chamabámoslle os chacachá carbón, porque eran de carbón e despois viñeron os ferrobús», dice Manuel. «Si, si, e os seguintes foron os lombo camello, que lle chamabamos así aos trens tiñan como unhas xorobas. E os últimos son estes que andan agora, que lles chaman os rápidos, pero rápidos non son», añade Manuel.

Luego, ante la mirada atónica de Andrea, la hija de la cantinera, cuentan sus anécdotas en aquellos vagones que cogían en A Portela. «Eu ía con meu pai a Pontevedra e aí na estación había un niño de estorniños. Pois colliamos eu e outros rapaces os paxaros e metiámolos no tren… faciámoslle cada unha ao revisor», cuenta Miguel. «Eu recordo ás peixeiras de Vilaxoán vir co peixe no tren e repartir despois polas casas», añade Manuel. Bajan sus Estrellas y fluyen los recuerdos. Puede que las estaciones estén muertas. Pero la memoria del tren está viva. Y se deja escuchar bien en las cantinas.

http://www.lavozdegalicia.es/noticia/pontevedra/portas/2017/04/09/estaciones-muertas-cantinas-vivas/0003_201704P9C7991.htm

estacio portela barro

 

«O servizo podería ser moito máis eficiente si estivese en Montecelo»

la voz

Manuel Seijo Martínez, al que le gusta más hablar de edad mental que física, lleva desde el 2013 como jefe de servicio de Neurología del Complexo Hospitalario Universitario de Pontevedra (Chop). Este facultativo nacido en Barro y que pasó su adolescencia en Canadá se desplazará a finales de abril a Estados Unidos para recibir la designación como Miembro Fellow de la Academia Americana de Neurología. Una distinción que reconoce sus méritos profesionales y su contribución a la entidad y a la comunidad médica.

-¿Cuál fue su trayectoria antes de acceder a la jefatura de servicio de Neurología?

-Estudié la carrera en Santiago e hice la residencia en el 12 de Octubre. Me incorporé al Hospital Provincial de Pontevedra en el año 90. En el 2005 me fui al Hospital do Salnés como coordinador del área médica y neurólogo hasta finales del 2013, que volví al Provincial como jefe de Neurología. Tengo mucho interés docente, científico y desde luego asistencial.

-Usted compagina la asistencia en la sanidad pública y en la privada…

-Sí, pero no quiero entrar en eso. Los neurólogos debemos ser médicos científicos y en un hospital de estas características uno se polariza en lo asistencial y en la atención a los pacientes. Aunque ahora tengo menos tiempo todos los años intento presentar alguna comunicación a congresos nacionales e internacionales y publico solo o en colaboración con otros profesionales.

-Una de las peticiones de su servicio es trasladarse a Montecelo. No pudo ser en la época de José Manuel González. ¿Se lo ha pedido al nuevo gerente?

-Este es un servicio ubicado en el Provincial que tiene que dar asistencia a Montecelo, que es donde está la patología aguda y urgencias, que es la puerta de entrada al hospital, y también al Hospital do Salnés. Es un servicio compuesto por diez neurólogos en este momento y tenemos que diversificar nuestra actividad asistencial en esos tres puntos. En la situación actual eso nos resta un poco de eficiencia porque tenemos que dividir. Sería mucho más fácil y operativo que el servicio estuviera en Montecelo. La neurología moderna tiene una fortísima e intensa presión asistencial urgente, que viene por el ictus y otras enfermedades como las encefalitis o enfermedades autoinmunes cerebrales que están generando cada vez más demanda de atención porque hasta hace poco no tenían marcadores o eran desconocidas y hoy en día ya hay marcadores y sabemos su entidad y son tratables.

-¿Ese traslado del servicio a Montecelo tendrá que esperar entonces a que se ejecute el proyecto de ampliación del hospital?

-El traslado está solicitado, al nuevo gerente no, pero sí al anterior. El problema es la realidad estructural de este hospital. Si mueves algo para arriba tiene que haber otro movimiento para abajo, esto no es un compartimento estanco. Lo que hay que hacer es ponderar un poco los pros y los contras. Hay muchos pros, pero el movimiento es con otros servicios que también tienen sus dificultades y eso es inherente a esta realidad estructural de Pontevedra. Y nosotros nos damos cuenta de esta realidad y la aceptamos. Esto no quiere decir que seamos un servicio poco resolutivo, pero sí que podríamos ser mucho más eficientes en otra ubicación. No estamos resignados a tener que esperar, pero esta es nuestra realidad, hemos esperado años. Los neurólogos estamos participando en el diseño del plan funcional, pero no descartamos que antes se pueda arreglar.

-¿Qué supone para usted y para el Chop su designación como Miembro Fellow de la Academia Americana de Neurología?

-La academia es la asociación profesional que más socios e impacto tiene, cuenta con su propia revista y sus congresos anuales. Los facultativos que tienen cierta trayectoria y méritos se selecionan y se les da ese estatus especial. Para mí es un reconocimiento a una trayectoria de años que está motivada. Pero en otros servicios del hospital hay facultativos que tienen menciones importantes por otras sociedades, por ejemplo, en Dermatología.

-En el 2014 había presentado en el congreso de la academia celebrado en Filadelfia un estudio que recomendaba el ejercicio aeróbico continuado para combatir la demencia. ¿Qué recuerda de aquella experiencia?

-Presenté varios, pero aquella comunicación fue seleccionada para presentarse oralmente, algo que no estaba previsto. Es un encuentro que dura una semana y comprende muchas áreas y la de envejecimiento y demencias fue una de ellas. Fue un estudio que se hizo con dos profesores de la facultad de Ciencias da Educación e do Deporte de Pontevedra.

http://www.lavozdegalicia.es/noticia/pontevedra/2017/04/09/servicio-eficiente-estuviera-montecelo/0003_201704P9C5991.htm

manuel seijo martinez

Barro licita o servizo de axuda no hogar por case 180.000 euros

LOGO PONTEVEDRA VIVA BARRO

O Concello de Barro sacou a licitación o novo contrato do servizo de axuda no fogar. O Boletín Oficial da Provincia recolle na súa edición deste luns este concurso público, que parte dun prezo de case 180.000 euros, IVE incluído.

A duración deste contrato será de catro anos coa posibilidade de prorrogalo dous máis.

O criterio de adxudicación será, fundamentalmente, o menor prezo ofertado, sempre que se cumpran os requisitos de funcionamento do servizo que se recollen nos pregos de licitación.

As empresas interesadas teñen quince días para presentar as súas ofertas.

Ademais, o Concello sacou tamén a concurso o contrato no que se agrupan todas as pólizas de seguros do concello: de responsabilidade civil, de patrimonio e da flota de vehículos municipais, ao rematar o contrato actual no próximo mes de maio.

As pólizas de seguro agrúpanse nun só contrato para buscar o maior aforro económico e o importe do mesmo ascenderá anualmente a 20.000 euros, IVE incluído.

A duración deste contrato será de dous anos coa posibilidade de prorrogalo dous máis.

http://pontevedraviva.com/xeral/35639/barro-licita-servicio-ayuda-hogar-casi-180000-euros/

pleno concello barro

UNHA PASCUA CON SARDIÑAS

FB_IMG_1491667260317