Peregrinas que non son como as demais

voz-de-galicia3
Cando a María Perdiguero tocoulle lidiar cun cancro de mama, faláronlle das asociacións de enfermos oncológicos, de que quizais lle viñese ben compartir experiencias con outras persoas que estaban pasando polo mesmo. «E eu pensaba, claro, non me chega co meu que vou ir a escoitar o que teñen os demais tamén», recorda María. Tiña 36 anos entón. Plantoulle cara á enfermidade. Volveu facelo aos 38, cando se repetiu o diagnóstico. Agora enfila os corenta anos. E son moitas cousas as que cambiaron nela. Deuse conta de que os retos supéranse. De que a vida hai que bebela a sorbos. E tamén descubriu que, tal e como lle dicían, o apoio de persoas que pasan pola mesma patología é algo vital. Por iso María é unha das doce peregrinas que están facendo o Camiño Portugués nun grupo ben singular: son doce mulleres, todas elas vestidas de rosa e co denominador común de pasar ou estar pasando por unha enfermidade oncológica.
Onte a media mañá, tras facer noite Pontevedra e gozar da xornada do día anterior por terras de Tui ou Arcade, as doce caminantes rosas chegaron ata Barro. Pedíronlle á tabernera da Pousada do Peregrino que lles tivese preparada unha das súas famosas tortillas para almorzar. E alí plantáronse elas. Algunhas levaban xa ampollas. A outras lles doían as articulaciones… pero todas sorrían. «Isto demóstranos que as cousas si son posibles, que os retos están para alcanzalos. Todas as que estamos aquí pasamos por un cancro e algunha aínda está en tratamento. E aquí estamos. Somos conscientes de que outras persoas, mulleres como nós e tamén homes, quedáronse no camiño, a algunhas nos tocou velas quedarse, pero as que estamos aquí temos que seguir adiante», sinalaba María.
A doutora González Cortijo
Como se uniron estas doce mulleres? Contan elas que todas forman parte do proxecto fundado pola oncóloga Lucía González Cortijo, da unidade de mama e ginecología do hospital Quirón de Pozuelo, en Madrid. Foi ela a que formou un gran equipo, con case 200 mulleres, chamado Corre en rosa. A idea é ben sinxela: poñerse ás presas e a andar para paliar os efectos secundarios dos tratamentos oncológicos. E que mellor para poñer os pés en movemento que o Camiño de Santiago. Por iso é polo que o grupo de doce peregrinas desembarcase en Tui este fin de semana para intentar chegar mañá a Santiago de Compostela.
O seu vestimenta de cor rosa e os seus sorrisos de pao a pao non pasaban onte desapercibidas. A primeira en quedarse encantada coa visita foi a responsable da Pousada do Peregrino, que sinalaba: «Foi moi bonito teas aquí e ver ou ánimo que teñen todas, a verdade é que me encantou que nos reservasen mesa para tomar ou almorzo aquí». En Barro, tamén o tenente de alcalde, José Sanmartín, encargouse de saírlles ao Camiño. Deulles a bienvenida ao municipio, fíxose fotografías co equipo rosa e ata gravou un vídeo onde as protagonistas da iniciativa contan a súa experiencia vital.

Logo tocou seguir o camiño cara a Caldas e, máis tarde, ata Pontecesures, onde tiñan previsto durmir onte. Ás sete e media da tarde, aínda non alcanzaran o seu destino. María, convertida en portavoz e experta no Camiño, xa que é a terceira vez que o fai, concluía: «Imos moi tarde, moi cansas e con ampollas… pero non importa, chegaremos. Iso seguro. É marabilloso o Camiño».

Todas elas, que son madrileñas, implicáronse nun proxecto chamado Corre en rosa.

MAIS INFORMACION PREME NO ENLACE:
maria perdiguero

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

w

Conectando a %s