Nos seus case 50 anos de vida profesional Manuel Ruibal pintou máis de 2000 cadros. Apenas un 10% deles poderácontemplarse a partir desta semana no centro de arte Teatro Fernán Gómez (Centro da Villa) de Madrid, pero será unha oportunidade única de aproximarse a un recoñecemento (tal vez un acto de xustiza) e a un exercicio de liberación, de verdade, que ten moito dunha dura infancia (tantas veces repetidas que custa lembrara: naceu no antigo cárcere da Parda de Pontevedra dunha xornaleira nos anos do extraperlo), de ganas de aprender e de talento: “Non se crea”, confesa á súa amiga nunha entrevista urxente, “que non son tan bo como parezo”. Mente outra vez: éo.

—Esta exposición é unha ampliación de que se puido ver no Museo de Pontevedra, percorre desde 1963 ata 2009. Que por que Madrid?

Porque fai 25 anos que non expoño en Madrid, entón unha antolóxica cumpría facera e houbo moita xente anónima que quixo que iso saíse adiante.

—Eu vivín aquí entre o ano setenta e o setenta e catro e hai algunhas obras que están feitas nesa época. Apareceron en Madrid, poucas pero algo apareceu, feitas a espátula e parécenme a primeira etapa. Agora véxoo e paréceme que esta exposición era xusta, un acto de xustiza cos meus anos volver a Madrid aínda que sabe que esta exposición irá a máis sitios, desde un principio que se exhibiu en Pontevedra sabíase que sería itinerante, irá a Murcia, a Valencia, a moitos sitios pero quizais non tan completa como en Madrid porque é certo que Madrid é especial e, ademais (risas) xa deixáronme moita obra, a obra antiga xa me deixárona moitas veces e a xente cánsase, será unha antolóxica quizais máis reducida. É certo que a de Madrid é a antolóxica máis importante que se fixo ata agora, penso que mentres eu viva quizais é a máis grande que se fixo.

— Cantos favores tivo que pedir?

— E que aí está: quizais son 70 obras miñas e o resto é prestado, é certo que pedín moitos favores (risas) porque aquí está o mejorcito de cada época, se levo feito cientos de obras en toda miña a carreira aquí esta un 10% aproximadamente.

—En estes 47 anos houbo cambios moi dolorosos. É un dato pouco coñecido que vostede destruíu parte da súa propia obra…

—Claro, coñece a miña obra e sabe que hai moitas etapas, algunhas máis afortunadas que outras e recibín moitas influencias de moitos artistas (cando cheguei a París no ano 1966, por pórlle un exemplo, era unha pintura que se coñece pouco porque quedou basicamente en Madrid e en Murcia) pero aquí no Centro da Villa hai obras de coleccionistas de San Sebastián, Valencia, Murcia, Valladolid, Madrid, Pontevedra, Vigo, A Coruña, Palma…

—No, porque era moi custoso, intentei esa aventura pero era custosísima.

—Y agora, tras os inicios da década en que se concentrou nos menhires

—Si, aínda que levo un ano sen traballar, sen facer menhires nin pintar nin debuxar, soamente estou escribindo, levo máis dun ano sen facer nada e ao mellor é un descanso que vén ben. Eu son un pouco conflitivo aínda que non parézao (sorrí) cando estou cos amigos, pero a soas son moi conflitivo comigo mesmo no taller, excesivamente conflitivo. E ademais un pintor como fun eu ten desacertos tamén.

—Os que non se equivocan nunca adoita ser porque non fixeron nada…

—Si (risas) pero eu equivoqueime moitas veces.

Manuel Ruibal (Barro-1942) é pintor, escultor e poeta. Artista autodidacta, viviu en distintas cidades europeas e en Nova York antes de construír un estilo que bebe da pureza e o esquema. O centro de arte Teatro Fernán Gómez (Centro da Villa) de Madrid dedícalle desde o vindeiro xoves e ata o 16 de maio a máis importante antolóxica da súa obra. Só un galego como el ironizaría no catálogo: “Cando ao artista róndalle a Glòria, é porque el empezou a rondar a sepultura”.