Noves municipios da comarca recibirán mobiliario para as súas vestuarios (bancos e colgadores) para os seus campos de fútbol. Trátase de Cotobade, Marín, Campo Lameiro, Moraña, Ponte Caldelas, Portas, Sanxenxo, Vilaboa e Barro.
Terminado o nó de Curro, dous das obras que Ou Salnés leva máis tempo esperando dependen da Consellería de 
Infraestructuras. Son o desdoblamiento da vía rápida entre Sanxenxo e A Lanzada e a construción dunha autovía entre Curro e Vilagarcía. Agustín Hernández recoñeceu sobre esta última que “nestes momentos non temos capacidade financeira para acometerla a curto prazo”, polo que centran os seus esforzos no mantemento da estrada PO-531 e nos contactos co Ministerio de Fomento para que se faga a autovía A-57 ata Curro.
En canto ao desdoblamiento da vía rápida, o conselleiro apunta que continúa a tramitación administrativa e que se están analizando as alegaciones, que é un paso previo á aprobación do proxecto. Hernández insistiu en que actualmente a prioridad pasa por completar as actuacións que están en marcha, a conservación de estradas e a planificación.
Este vindeiro sábado ás 21 horas, TEATRO no Centro Social de Baliñas….O mellor para a crise é botarlle unas risas e se pode ser… vinde acompañados…por só 4 €uriños
O torneo que durou tres dias , levouse a cabo según a previsións. Os gañadores foron dous xogadores de Sanxenxo, Lima e Garcia, segundos clasificados foron dous señores de 68 e 83 anos Candido e Chitín os dous da zona de Vigo, este último subcampión de Europa de veteranos e campión de España tamén de veteranos.
Neste enlace web tedes a información e resultados de todos os partidos, que a maioria deles se xogaron por tempo excepto a final e semifinales…
http://www.todotorneos.com/paginas/torneosresultados.php?torneo=92793
O artista galego Manuel Ruibal -que participou nos anos 80 no grupo Atlántica, onde detalla que tivo liberdade- asevera
que “un movemento artístico é como unha ditadura; tes que seguir os seus pasos, si non non contan contigo”.
Aos 17 anos, Ruibal marchou a Madrid desde a súa aldea en Barro. As galiñas, ovellas e vacas copaban os seus debuxos a carboncillo. “Era o que me rodeaba”, explica. Aínda que os animais foron aparecendo de cando en vez na súa expresión creativa, non foi ata agora que han protagonizado un libro enteiro que, precisamente, leva o nome de Fauna e que este artista exmiembro do mítico grupo Atlántica dos 80 presentará mañá no Corte Inglés de Vigo, ás 20.30 horas. Cincocentas unidades deste libro en edición normal e outras 100 en edición exclusiva e numerada puxéronse á venda en España.
Trátase dunha obra moi coidada e de envergadura que serve de antesala a unha exposición que prevé ofrecer en Vigo a mediados do próximo outono.
Manuel Ruibal -quen anos atrás había esparcido as súas esculturas-menhires nos xardíns que rodean o Auditorio de Galicia en Santiago- explica que me gustan moito os animais. Cheguei a ter oito cans na nave onde facía as esculturas. Algúns os levei para casa. Eran cans abandonados polos cazadores. Pero foron morrendo, aínda que algúns duraron 19 anos. Cando morreron, me entristecí moito. Morreron antes que eu; si, antes que eu. O desgusto foi grande, creounos un problema e agora non queremos ter máis animais”.
Para Ruibal, o proceso de creación é pasa por encerrarse en si mesmo. “Son incapaz de crear si alguén máis comigo cando traballo. Non podo remedialo. Traballo sempre só e moito de noite”. Explica que non se reclúe por pudor a que outros vexan a xénese da súa obra senón porque se desconcentraría coa presenza doutras persoas.
Os hosteleros de Barro iniciaron accións en colaboración co Goberno local para reclamar máis presenza policial ante un
repunte dos roubos en establecementos.
O detonante desta situación foi un atraco errado a man armada que se produciu na porta do restaurante Ou Recuncho do Coxo, onde un turismo esperaba á saída á parella que rexenta o local. No interior, segundo relataron os hosteleros, había catro homes encapuchados que se dirixiron cara a eles para pedirlles o diñeiro. Mentres fuxían, un dos encapuchados sacou unha pistola e disparou en dirección ao coche dos hosteleros, deixando un balazo na base do retrovisor. Leste atraco produciuse un día antes de que outro local, A de Rei, recibise un duro varapalo ao ser asaltado pola noite por uns ladróns que ata tiveron que botar man de traxes de neopreno para superar varias cámaras térmicas antes de chegar á máquina tragaperras. En datas anteriores tamén Casa Florita e Maracaibo, dous establecementos da N-550, recibiran asaltos. O último chegou a rexistrar dous roubos no prazo de cinco días. O alcalde pediu paciencia aos veciños. Afirma que hai investigacións en curso. Dáse a circunstancia de que a de onte foi a primeira detención coñecida tras eses sucesos. Aínda non se pode relacionar cos mesmos, aínda que non se descarta que esta relación poida chegar a producirse.
Intensos controles de la Benemérita en las principales vías
Aínda que se ven con frecuencia controles como este, realizado onte en Vilaboa, poucas veces asócianse as accións da Benemérita coas detencións como a realizada en Barro. Estas operacións rutineiras, denominadas controis de seguridade, serven detectar todo tipo de irregularidades e ilícitos.
AÍNDA QUE nacido en Barro, Paulo Fontán coñece ben Pontevedra, cidade na que vive e na que lle gusta, cando as súas ocupacións llo permiten, pasear polo casco vello. Puntual na cita tras unha reunión no Concello, atopámonos nunha soleada Praza de Mugartegui que invita á tranquilidade. «Aquí podes ir tranquilo, o resto das prazas son máis frecuentadas porque cadran máis de paso e están cheas de terrazas».
Non obstante, recoñece que dende que a Asociación Amizade, á que se adica agora a tempo completo, se trasladou a Monte Porreiro non visita a zona tan a miúdo. As novas instalacións da asociación abriron en 2007, coincidindo coa súa chegada ó cargo de presidente, pero en realidade Fontán leva xa moito tempo vinculado á entidade, que loita pola plena integración social das persoas con discapacidade en todos os ámbitos.
Coa chegada do local e da actividade fixa e constante tiveron a posibilidade de contratar persoas que o coordinan e xestionan todo. «Dende o punto de vista da asociación non temos cargos remunerados, senón que o meu traballo é coordinar o centro de día». Pero non sempre foi así, xa que «dos primeros contactos ben debe facer 15 anos», recorda. Cando comezou a colaborar e participar como socio fíxoo compatibilizándoo con outras actividades.
Estudou primeiro un ciclo de informática que non chegou a convencelo, para despois diplomarse en Xestión e Administración Pública. Despois traballou un par de anos na empresa do seu pai, en recursos humanos, pero chegado o momento decidiuse polo seu traballo actual, do que parece sentirse orgulloso. E razóns non lle faltan, porque a agrupación cumple xa un cuarto de século.
«Hai 25 anos había unhas necesidades, digamos imperiosas, que agora non o son tanto. Antes se nunha familia había un discapacitado escondíano na casa, e xa nin se pensaba en que estudara ou traballara. Agora esforzámonos máis ben polo ocio, polo turismo, pola cultura, polo deporte». En canto a isto último, el mesmo comezou hai pouco, tras probar cun amigo, a practicar tiro olímpico e conta que un bo exemplo do que queda por conseguir é que, aínda que o medalleiro olímpico español non é nada en comparación co paralímpico, este aínda non se promociona o suficiente.
A súa forma de falar é moi clara, con exemplos moi lóxicos. O raro é que as cousas non sexan como el di que deberían ser. «Se unha persoa con discapacidade quere ir, eu que sei, a Marina D´Or, pois igual non pode. Igual alí dinlle que si e ó chegar atópase con que non pode entrar nalgúns lugares, ou que non pode facer as excursións opcionais porque non están preparadas para as persoas con mobilidade reducida». E en impedir ese tipo de situacións é no que se centra o seu labor.
Ademais de traballar en Monte Porreiro, Fontán decidiu hai uns meses instalarse no barrio coa súa moza. E iso que están as cousas difíciles para independizarse.
Pero para el o reto, tanto a nivel persoal como dentro do ámbito da asociación, segue a ser a sensibilización da sociedade coas discapacidades, de todo tipo. «Queremos concienciar de que somos xente normal».
E Pontevedra está concienciada? Recorda entón o episodio dun amigo seu, ó que hai uns anos se lle negou a entrada a un pub coa desculpa de que estaba moi cheo mentres outras persoas seguían accedendo ó local. Houbo denuncia e sanción ó negocio, pero non parece ser algo habitual. «Non é que unha persoa en cadeira de rodas, por exemplo, se vexa discriminada de forma directa. Pero nós temos a discriminación silenciosa de que nos poñen un chanzo e xa está».
Pese a todo, a visión de Fontán dista moito de ser negativa. Conta que tivo o accidente que o deixou parapléxico ós 17 anos, e que os anos seguintes tivo que pasar revisións en Barcelona. «Ó principio cando marchaba e volvía aquí notaba moito a diferenza. Pero xa as últimas veces pensaba: pois xa podía Barcelona aprender de Pontevedra. Porque alí teñen moitas rampas, pero aquí están ben feitas».
Os erros en materia de mobilidade urbana veñen de varias frontes. En primeiro lugar da propia lexislación, que Fontán non dubida en criticar. «A lei galega non é esixente, e a estatal, que é posterior, pon uns prazos moi laxos: creo que non é ata 2021 cando se contempla que todos os espazos teñen que estar adaptados.
Nótase ademais o esforzo por conseguir o apoio da clase política, porque a lei obriga a eliminar barreiras, pero «se algo está mal construido e dende un concello se lle da a licenza igual…». E dos técnicos municipais, que deberían coñecer como se fai unha rampa «pero non é moi habitual», bromea.
Por este motivo o seu pensamento é que hai que estar sempre pendentes, sempre alerta, aínda que haxa que visitar persoalmente as obras. A nivel urbano está contento, aínda que se ten que criticar algún erro faino. Porque chegar a esta situación «traballo nos levou e non podemos distraernos».
Aínda que non todo é traballar. Unha asociación pola integración dos discapacitados non cumpre 25 anos tódolos días, e dalgún xeito había que celebralo. O día 20 fixeton un acto no Pazo da Cultura, e para despois do verán proxectan facer unha exposición que recolla o seu percorrido, ademais das actividades de ocio que normalmente levan a cabo e que contan cunha gran demanda.
Unhas actividades que están un pouco en suspenso, sempre pendentes da concesión de subvencións ou outro tipo de financiamento.
Esta gran familia organizou unha comida en Barro, onde gozaron dunha divertida xornada. Cinco son as xeracións que conforman este clan, desde a tataraaboa de 96 anos ata o máis pequeno de todos, de apenas catro. Na boca de tododos eles, ese foi «un día moi feliz».
directo xunto a Manuel Manquiña o seu disco “Ti tiñas la rasón”.Fotografía de Sergio Otero
NOTICIAS DE BARRO 