Un grupo de mozos e rapaces do lugar de Briadoiro, parroquia da Portela, motivados pola actual Xunta de Montes, están a limpar e recoller o río “do Briadoiro”. Moreas de escombro (cascotes, ladrillos, uralitas, ventanas, etc.) que o longo destes anos foron arroxando de forma indiscriminada, convertendo este fermoso lugar nun vertedoiro incontrolado. Salientar que recollen todo á man ó longo do río, xa que as enchentas do inverno arrastraron o escombro ó longo de aprox. 200 mts. Este e o tipo de accións, segundo a miña modesta opinión, deberían ser premiadas, xa que contribúen a mellor imaxe do concello. Gustaríame comentar de paso, que por fin se van a acometer as obras neste mesmo sitio, que os veciños estábamos fartos de reclamar. Debido á gran cantidade de auga caída no inverno,  dende fai case 2 anos, produciuse un corremento de terra que taponou o río; este circula pola pista de acceso ó monte sen control, tirando tamén con parte do vello muíño da Costa, e provocando a rotura de  mangueiras da auga dalgún veciño, e polo que resulta imposible acceder ó monte por este lugar. Xente xoven, con ilusión, principios, con ganas de traballar  e de cambialas cousas. Parabéns pola vosa xestión.

A Audiencia de Pontevedra desestimou o recurso que a familia de Sonia Iglesias, de cuxa desaparición se cumprirán este agosto catro anos, polo que solicitaba a toma de declaración como testemuñas de «os funcionarios de policía encargados da investigación e a prospección mediante georradar ou radar de penetración terrestre (GPR) para a detección de restos humanos» no monte Castrove. Deste xeito, os maxistrados confirmaron o auto da xuíza de instrución que xa denegara estas mesmas probas.

Na resolución recórdase, entre outras cuestións, que «o dereito á proba, como vén manifestando o Tribunal Constitucional, non ten carácter ilimitado». Isto leva que os xuíces teñen potestade para non admitir aquelas solicitudes que consideren que non contribuirán ao esclarecemento dos feitos investigados: «O juzgador non ten a obrigación de admitir todos os medios propostos polas partes, senón que corresponde aos órganos da xurisdición ordinaria a facultade de resolver sobre a pertinencia da proba con liberdade de criterio».

Neste caso concreto, a Audiencia considera que «resulta significativo» o feito de que os apelantes non formulasen «apelación algunha que reforzase a súa postulación fronte ás razóns expostas pola xuíza para sustentar a súa denegación». Segundo transcendeu no seu día, a titular do xulgado que leva as causas de violencia sobre a muller rexeitou a comparecencia dos axentes, adscritos tanto á Unidade de Delincuencia Especializada e Violenta de Madrid como á de Pontevedra, ao entender que o que poden achegar está recollido nos distintos informes achegados ao procedemento que se segue por un suposto delito de detención ilegal no que está imputado Julio Araújo, compañeiro sentimental da pontevedresa.

En canto ao emprego do georradar, considerouse que, en principio, non ía achegar nada á instrución xudicial. A isto súmase, segundo apuntaron distintas fontes próximas ao caso, o feito de que non se dispón dunha zona acoutada ou delimitada.

Cóntase, iso si, cun indicio: o 18 de agosto do 2010, día no que Sonia Iglesias desapareceu, un repetidor de telefonía situou nesta contorna dacabalo dos municipios de Poio, Meis, Meaño e Barro unha chamada supostamente realizada por Araújo, unhas dúas horas despois de que se confirmou que a pontevedresa non acudira ao seu posto de traballo.

A pesar de tombar ambas as peticións declarando de oficio as costas, os maxistrados pontevedreses aseguran «comprender (…) a angustia da familia» de Sonia.

Mañá sábado, ás 20.00 horas, inaugúrase na zona verde situada á beira do consistorio de Lalín, fronte ao Area, a exposición «Cartografía dá Pedra» do granadino fincado en Lalín, Javier Iván Fita Rodríguez. Intégrana unha decena de esculturas que se exhibirán ao aire libre e que permanecerán neste espazo, polo menos ata finais do mes de setembro. Javier Fita é escultor e canteiro tallista e formouse na Escola de Canteiros de Poio, da Deputación de Pontevedra e na Facultade de Belas Artes de Granada. Participou en numerosas exposicións e certames como en varias bienales Pintor Laxeiro, na Xuntanza de Artistas da Solaina ou o de Novos Valores da Deputación pontevedresa.

-¿Como son as pezas desta nova serie?

-Son dez esculturas que pesarán entre mil e dúas mil quilos cada unha e levou con elas desde o ano pasado. Serían uns oito meses de traballo.

-¿Como as definiría?

– Traballei outras pezas antes cunha estética parecida. Son birlos, pedras que saen nos montes. Estas proceden de desmontes de obras e veñen de Barro, cerquita de Pontevedra. Eu cando penso en arte teño unha visión moi relacionada coa intelectualidade e a linguaxe. Teño sempre presente esa parte do lingüístico de compromiso, de procura da autenticidade. Nego os principios da contemporaneidade, do efémero e procesual. Eu creo que as linguaxes sistémicos actuais baséanse nun imaxinario posmoderno e nunhas categorías que se quedan baleiras. Unha imaxinario posmoderno cuxa levedad adáptase perfectamente á intangibilidad do capitalismo globalizado.

 -¿Que mensaxe quere transmitir coas obras?

-Eu traballo con formas rotundas, con pedra que pesa, formas que buscan o pasado, e a ciencia. Miro ao pasado e ao facelo estamos ao construír de novo. As esculturas son petróglifos, formas orgánicas, xeométricas e curvas que beben da tradición dos dólmenes e os menhires e constitúen un pouco esa mirada cara atrás. É unha construción e unha añoranza.

 -¿Algunha vén con mensaxe?

-Si, é unha pedra que fala, que emerxeu dun monte e saíu á historia e á luz. Ten un punto de ironía, é coma se fose unha pedra tirada por unha catapulta desde o pasado.

 -Outra está furada

-Ten uns cento e pico ou douscentos buracos e quero pór unha vela en cada un e que a xente o utilice para render homenaxes. A idea era que fixese unha homenaxe aos filósofos mortos, pero farei unha invitación á xente que en San Xoán pode ir acendendo as velas e serán chamas que son ideas e que bolen en algo que está inmóbil. As chamas e as velas crean un efecto moi bonito na pedra.

Javier Iván Fita Rodríguez escultor

http://www.lavozdegalicia.es/noticia/deza/2014/05/30/piedras-miran-pasado-formas-rotundas-organicas/0003_201405D30C69912.htm?utm_source=buscavoz&utm_medium=buscavoz&idioma=galego

O Consello da Xunta autorizou onte o cuarto parque dos 191 previstos no concurso eólico en vigor, resolto a finais do 2010. Trátase do proxecto de Cernego, situado no municipio ourensán de Vilamartín de Valdeorras, promovido pola sociedade Airosa Vento, propiedade da construtora Copasa. O investimento previsto é de 25 millóns e o parque estará integrado por sete aeroxeradores de 21 megawatts de potencia total instalada. A produción prevista é de 61.500 megawatts hora, equivalente ao consumo anual de 15.000 fogares galegos, segundo a Xunta.

O 23 de xaneiro, o Goberno galego autorizou os tres primeiros parques eólicos. Un, o de Acibal, constará de catro muíños e executarao Norvento en Barro, Moraña e Campo Lameiro. Outro, o de Mondigo, con quince aeroxeradores, ocupará terreos de Trabada, Barreiros e Ribadeo, está promovido por Esus Enerxía Renovable. E o último, o de Faro, terá un só aeroxerador, que explotará Nieblagen no Vicedo. En total, suporán un investimento de 70 millóns, que serán 95 co último proxecto autorizado onte.

Estes parques non se construirán de forma inmediata, senón que se farán cando o sector supere a crise profunda pola que atravesa -polo fin das primas e o recorte ás retribucións-. « Trátase de ter todo preparado» e de avanzar trámites, explicaron desde a Consellería de Industria. De feito, os promotores non teñen un prazo máximo para construír estes catro parques.

A Xunta aprazou o depósito do aval ao momento da execución do proxecto.

http://www.lavozdegalicia.es/noticia/economia/2014/05/29/xunta-autoriza-cuarto-parque-concurso-eolico-plena-crisis-sector/0003_201405G29P40991.htm?utm_source=buscavoz&utm_medium=buscavoz&idioma=galego

Sr. Alcalde:
O abaixo asinante, Xosé Manuel Fernández Abraldes, Portavoz do BNG no Concello de Barro, presenta a seguinte MOCIÓN referente á mellora da seguranza viaria no San Antoniño.
EXPOSICIÓN DE MOTIVOS:
Os problemas de tráfico no nucleo urbano de San Antoniño veñen provocados porque no seu momento non se tivo en conta que construir un núcleo urbano ás beiras da N-550 esixía deseñar acceso seguros ás distintas rúas, tanto para os peóns como para os vehículos.
Existe un punto de especial perigo, que é o cruce coa rúa Areal e de acceso ao tanatorio, xa que non existen zonas de espera, e os vehículos teñen que parar nos carrís de circulación, co conseguinte perigo de colisión.
Ao longo deses anos xa se levan producido moitos accidentes, e os veciños e veciñas que teñen que acceder nese punto tanto ás súas vivendas como ao tanatorio municipal, teñen que padecer todos os días unha situación de risco.
Xa no outono de 2009, o BNG convocou unha asemblea veciñal e, posteriormente, presentou unha moción no Concello para que se adoptasen medidas para a seguridade vial nesta estrada. Daquela propuxemos a construción dunha rotonda no lateral da N-550 na entrada da rúa Real que servise para acceder con seguridade á mesma e que permitise o cambio de sentido, e o pintado de carrís de espera e incorporación na N-550 para acceso ao cruce.
Pero nin o Concello nin o ministerio de Fomento fixeron nada a día de hoxe para solventalos.
Recentemente foi aprobada unha actuación de mellora na rúa Areal, que non contempla a construción da rotonda nin ningunha outra actuación que mellore a seguridade do cruce.
Para o BNG isto supón unha grande irresponsabilidade, pois en calquera momento se poden producir accidentes máis graves que os que se produción até agora.

Por todo isto, o grupo municipal do BNG solicita do Pleno da Corporación Municipal a adopción do seguinte

ACORDO
1. Construir unha rotonda no cruce da N-550 coa rúa Areal (acceso ao tanatorio), que permita un acceso seguro así como o cambio de sentido de circulación, dentro do proxecto de urbanización da rúa.
2. Esixir da demarcación de estradas o pintado de zonas de espera e incorporación na estrada nacional, xa que, ao ser o único acceso para a rúa Areal e a rúa das Baladas, para o tanatorio e para a zona de Valbón, son moitos os vehículos que teñen que utilizar a diario ese perigoso acceso, no que xa se teñen producido moitos accidentes.
Barro, 26 de maio de 2014
Asdo: Xosé Manuel Fernández Abraldes

Existe no San Antoniño un punto de especial perigo: o cruce coa rúa Areal e de acceso ao tanatorio, xa que non existen zonas de espera, e os vehículos teñen que parar nos carrís de circulación, co conseguinte perigo de colisión.
Tanto os veciños da rúa das Baladas como os que viven nesa beira da N-550 teñen que acceder ás súas vivendas a través dese cruce.
Ao longo deses anos producíronse neste punto moitos accidentes, e todos os días se producen situacións de risco. Por iso os veciños e veciñas solicitan, mediante estas sinaturas:
. A construción dunha rotonda en dito cruce que permita un acceso seguro así como o cambio de sentido de circulación.
. O pintado de zonas de espera e incorporación na estrada nacional, xa que, ao ser o único acceso para esa rúa, para a rúa das Baladas, para o tanatorio e para a zona de Valbón, son moitos os vehículos que teñen que utilizar a diario ese perigoso acceso, no que xa se teñen producido moitos accidentes.

Nome: José Luis Abal. Ano e lugar de nacemento: 1948. Bora(Pontevedra). Foi noticia por: Foi presidente do comité de empresa de Tafisa durante o peche da fábrica de Pontevedra e o traslado a unha planta en Ponte Caldelas. Tamén foi voceiro do PSOE de Barro. Agora dedícase a: Xubilado dende o ano pasado, dedícase a viaxar e a coidar as súas viñas.

ESTÁ XUBILADO, pero mantén dentro a alma dun obreiro sindicalista. O anuncio do peche da planta de Tafisa en ponte Caldelas reavivou os recordos de José Luis Abal, antigo presidente do comité de empresa da fábrica e candidato socialista

—————————————————————————————-

Os donos os suecos sabían que ser un empresario non é facerse rico en dous días senón manter a empresa ao longo dos anos»
Candidato en Barro estiven en política pero non me gusta moito. Para ser político hai que ser un pouco rollista, por non dicir tramposo»

——————————————————————————————

CHEGA Á ENTREVISTA coa súa carpeta chea de documentación por se acaso a charla vólvese moi técnica e hai que botar man dos datos debido ao peche anunciado en Tafisa. Non chega a sacar eses papeis, porque do que se trata aquí é de falar da súa vida, do pasado, do modelo laboral que tivo esa empresa, imposible de ver na actualidade. José Luis Abal, que hai máis dunha década, en pleno conflito polo traslado dende Pontevedra a Ponte Caldelas, dixo aquilo de que daría varios anos da miña vida por que todo se solucionase», emociónase ao recordarlle a frase, porque para el a fábrica, a xente que traballa nela á fin e ao cabo, é un anaco do seu corpo.

«A min aféctame moito porque eu case toda a miña vida laboral a vivín en Tafisa. Cun salario digno, a vida de xubilado é moi bonita. Podes facer as cousas que non fixeches cando traballabas. Todo ía moi ben ata que os compañeiros me comentaron que lles anunciaran o peche definitivo. Agora vólveme a preocupación porque esa fábrica é coma se fose algo de min. Pelexámonos moito».
A prioridade, agora mesmo, é precisamente esa: pelexar e conseguir que a empresa siga adiante. Díxenlles os meus compañeiros que o importante eran os postos de traballo. O diñeiro vaise pronto, pero o posto de traballo é moito máis. Estoume a involucrar porque este momento é moito máis difícil que o de entón. Naquel momento, coas leis laborais que había, podías che permitir o luxo de pelexarte coa empresa e gañar. Agora esnaquizaron as leis. Non é imposible, pero hai que pelexarse moito».
Abal entrou na fábrica en 1973. Recordado hoxe, aquel parece un mundo de ciencia ficción. «Gañabamos o triplo que na rúa, pero non era só iso. Tiñamos un club de obreiros que era o máximo. Había campo de fútbol, de tenis, de baloncesto, piscina… O capital era sueco e esa xente viña aquí coas súas ideas. Aplicárono en todo. Fixeron vivendas sociais… Algún pagaba 200 pesetas ao mes e ao final déronllelas en propiedade. Tafisa foi o máximo. O economato era incrible. Había unha cantidade de cousas que era completamente gratis e cuxa cantidade che daban en función do número de persoas que integraban a familia. Latas de sardiñas, bacallau, patacas, un queixo… E á parte, comprabas a prezo de custo no economato. Moita xente levábase o aceite para vendelo despois fóra. A enerxía eléctrica ou as persoas que traballaban no club eran pagadas pola empresa, así que non había beneficio de ningún tipo,».

Non se trataba só de vantaxes sociais. Tamén había unha repercusión da boa marcha da empresa nos salarios dos traballadores. «Ti tiñas un soldo establecido e a empresa calculaba a produción necesaria para manter o sistema e, ao mesmo tempo, facer un aforro para o fondo de reservas. Cando a produción e as vendas se superaban, automaticamente dábase unha paga extra, unha extra que se se mantiña ao ano seguinte quedaba para toda a vida. Chegamos a ter 18 pagas. Era xente que sabía ata onde chegar e que tamén sabía que ser un empresario non é facerse rico en dous días, senón manter a empresa ao longo dos anos. Dicían sempre que o seu potencial era a xente». Ese sistema implicaba unha corresponsabilidade dos traballadores: «A xente facía o que se lle mandaba aínda que tivese que traballar 14 horas diarias. Competiamos con calidade».
Os xefes suecos foron desaparecendo e a situación empezou a cambiar. O primeiro convenio colectivo, o de 1977, xa houbo que pelexalo. Non pagaban tanto e esixían o mesmo.
O peor, non obstante, aínda estaba por vir. Primeiro coa crise de principios dos 90. Tafisa foi vendida a uns bancos. «Vendeuse todo o vendible. Quedaron en España cinco ou seis fábricas. Aí entrou Sonae no conxunto de accionistas. Quedaron 64 empregados tras acordos e recolocacións e a principios da década do 2000 trasladámonos a Ponte Caldelas». Foi alí onde reiniciaron a súa actividade con forza, ata que a crise da construción os devolveu á realidade a base de ERE e finalmente chegou o anuncio de peche.

Polo camiño quedaron libres uns terreos privilexiados a beiras do Lérez que protagonizaron unha operación urbanística de altos voos. «Sonae conseguiu aquelas parcelas a un prezo de risa e logo sacáronlle un valor enorme».

EXPERIENCIA POLÍTICA. Ademais do seu sindicalismo, a José Luis Abal tamén o tirou a política. Foi candidato do PSOE en Barro nun par de ocasións. Ao igual que na súa implicación nas loitas sindicais, sentiu a obriga de presentarse, un acusado sentido da responsabilidade. «Estiven en política pero non me gusta moito. Para ser político hai que ser un pouco rollista, por non dicir tramposo. As veces que entrei foi por necesidades do partido e en canto puiden deixeino».
Como chegou un pontevedrés de Bora a vivir en Barro? Pois por amor. «Nunha das miñas vacacións coñecín a miña muller, que viña de Barro. Ao principio vivimos en Pontevedra. Os seus pais tiñan un bar que se chamaba Tres columnas, ao lado do Carabela. Os meus sogros deixaron o bar, fóronse a Barro e eu funme con eles».
Malia non se criar alí, Abal só ten boas palabras para o municipio. «Está nunha situación boa, preto de todas as partes, con comunicacións, e cun clima benigno. Barro tiña que ter despegado hai moito tempo, pero non despegou».

Agora, ademais de manter a cabeza ocupada co futuro de Tafisa,Abal ten tempo para as súas grandes paixóns. Encántame viaxar. Teño a sorte de que á miña muller tamén e que nos levamos ben. Tamén dispoño duns terreos en Barro. Encántame a viticultura. E gozo moito facendo viño», di cun sorriso que oculta os seus máis de 65 anos e reflicte a pillería dun neno grande, cun ollo posto en Tafisa e outro nunha vida que goza.

Accesibilidad, seguridade vial, limpeza e señalización. Son as catro primeiras accións que impulsará a nova Mesa do Camiño Portugués a Santiago, un foro integrado polos doce concellos polos que discorre o itinerario jacobeo na provincia de Pontevedra, a Diputación, a Xunta e a Fundación Camiño de Santiago (herdeira da Asociación Amigos do Camiño Portugués) e que nace con vocación de permanencia para coordinar todas aquelas actuacións que contribúan a mellorar o trazado do Camiño, a asistencia aos peregrinos e a promoción nacional e internacional da ruta a Compostela.

A primeira reunión de traballo do foro celebrouse onte en dependencias da Diputación, institución que asume o papel de coordinador, e tras un intercambio de achegas, deuse luz verde a unhas primeiras medidas de ejecución inminente: a contratación dunha consultora para que redacte un plan de accesibilidad, mentres que paralelamente suscitarase as administracións implicadas (Fomento, Xunta e Diputación) a adopción de medidas de seguridade vial en cruces da ruta pedestre con estradas de intenso tráfico de titularidad estatal, autonómica ou provincial para garantir no posible a integridad dos miles de peregrinos que cada caño, e en número crecente, transitan polo Camiño Portugués.

Durante o pasado ano foron máis de 50.000 os caminantes que se dirixiron a Compostela polo itinerario luso– galaico, o que supuxo o 20% de todos os chegados a Santiago por algún dos itinerarios jacobeos existentes.

Precisamente como atender de xeito adecuado a estes miles de peregrinos é unha das preocupacións das administracións pois tal como apuntou o presidente provincial, Rafael Louzán, que actuou como anfitrión da Mesa do Camiño, existen “só” 441 prazas de albergues “de xeito evidente insuficiente”. Neste contexto de falta de aloxamento Louzán abogó por que a iniciativa privada entrase neste ámbito.

De feito a Mesa do Camiño invitará a sumarse a ela a un representante do sector hostelero-turístico, así como ao xefe territorial de Patrimonio da Xunta, departamento autonómico ao que lle corresponde “delimitar a ruta”.

Por outra banda a Diputación anunciou a contratación de douscentos operarios, que distribuídos en catro ou cinco brigadas, ocuparanse da limpeza, mantemento e actuacións de mellora de seguridade vial en cruces e tramos que discorran parellos a estradas.

O traballo destes operarios estará guiado, en boa medida, polos déficits detectados nos distintos concellos que jalonan o Camiño Portugués na provincia: Tui, Porriño, Mos, Redondela, Soutomaior, Vilaboa, Pontevedra, Barro, Portas, Caldas de Reis, Valla e Pontecesures.

Entre estes déficits inclúense, unha reclamación cuasi histórica como a mellora da señalización e demandas puntuales de limpeza e mantemento.

A reunión de traballo da Mesa do Camiño contou coa participación da secretaria xeral de Turismo da Xunta que puxo o énfasis no papel identificador e de proxección de Galicia que ten o Camiño Portugués. “É a imaxe internacional de Galicia e conta con miles de seguidores e centos de asociacións polo mundo o que representa un potencial turístico, económico, social e espiritual que hai que coidar e potenciar” subliñou Nava Castro.

http://galego.farodevigo.es/portada-pontevedra/2014/05/28/doscientos-operarios-ocuparan-mantenimiento-camino/1031885.html

Os 14 municipios de Pontevedra e o seu comarca, que suman algo menos de 190.000 habitantes, xa acumulan máis de 36.000 pensionistas, unha cifra que non deixou de crecer nos últimos anos e que xa supón que o 20% de toda a súa poboación vive dun destes subsidios. Así se pon de manifesto nos datos feitos públicos onte polo Instituto Galego de Estatística (IGE), que especifica que os ingresos medios destas persoas oscilan entre os 600 e os 900 euros ao mes aproximadamente.

Pese a que en toda a comarca alcánzase unha media do 20% de pensionistas con respecto ao censo total, cada municipio presenta unha porcentaxe diferente, que se dispara naqueles concellos do interior cun maior índice de envejecimiento da súa poboación. Así, en Sanxenxo chégase ao 20%, mentres que en Marín é do 18% e en Poio, do 16,6%, mentres que en Cuntis, Campo Lameiro, Cotobade e A Lama róldase o 30%. En torno ao 25% sitúase a media en Vilaboa, Moraña, Portas, e Ponte Caldelas, mentres que en Barro é do 22,5 e do 21 en Caldas.

A capital é a que presenta un índice máis baixo, de pouco máis do 16%, ao acumular un total de 13.389 pensionistas. Segundo o IGE, ao redor de tres mil son menores de 64 anos, mentres que entre os 65 e os 84 anos son 8.500. Con idades por encima dos 85 anos hai uns 1.800 pensionistas. Os ingresos medios en Pontevedra sitúanse en 877 euros por persoa, aínda que os varóns dispoñen de 1.032 euros ao mes, mentres que as mulleres quédanse en 839. Os ingresos máis elevados na comarca, segundo o IGE, alcánzanse en Marín, cunha media de 907 euros. Neste municipio os homes chegan a 1.074 euros, mentres que entre a poboación feminina apenas se chega a 683 euros. No outro extremo da balance sitúase A Lama, coas pensións máis baixas da comarca, ao non chegar a 600 euros a cifra media. Pola súa banda, o IGE sitúa esa cantidade en 834 euros en Poio e en 717 en Sanxenxo.

O Instituto Galego de Estatística inclúe nesta relación todas aquelas persoas que perciben algún tipo de subsidio, pero ofrece un capítulo especial para os que dispoñen dunha Renda de Integración Social (Risga), unha Axuda de Urxencia Social (AES) e dunha pensión non contributiva. Con respecto ao Risga, observouse un aumento moi significativo de beneficiarios nos últimos anos. Os 135 rexistrados no dato máis recente (do ano 2012), supoñen case o dobre dos que había apenas cinco anos atrás (74), e moi lonxe dos 52 contabilizados en 2008. Unha evolución parecida obsérvase nas Axudas de Urxencia Social, pero, en cambio, as pensións non contributivas no municipio capitalino, experimentaron un descenso paulatino. As 1.264 rexistradas en 2005 han ir reducíndose aos poucos cada ano e agora son 1.100, das que 477 corresponden a invalidez e 623 a xubilación.

Esta evolución das pensións e subsidios na comarca están estrechamente vinculados ao envejecimiento da poboación, un fenómeno ao que non é alleo a comarca, aínda que con menor dureza que no resto de Galicia. De feito, as previsións de poboación do propio Instituto Galego de Estatística sinalan que dentro dunha década, a comarca de Pontevedra (na que a Xunta integra á capital, Poio, Ponche Caldelas, Vilaboa, Cotobade, Barro, A Lama e Campo Lameiro) contará con 122.114 habitantes, o que supón un lixeiro aumento de 375 veciños con respecto ao censo actual. Desta forma, en 2023, esta área xeográfica será a única das 20 nas que a Xunta divide Galicia que manterá a súa poboación. En todas as demais o IGE vaticina que haberá descensos, que oscilan entre o -0,69 do área de Santiago e -17.10 en Ourense sur.

Pese a este dato positivo en Pontevedra, as previsións de Estatística apuntan a que a poboación infantil na comarca (entre 0 e 14 anos) reducirase un 7,5%, ao pasar de 17.100 a menos de 16.000 nenos. Ademais, o censo de xubilados crecerá de forma espectacular nestes dez anos, tendo en conta que as 23.500 persoas de máis de 65 anos censadas agora nestes oito municipios elevarase a máis de 29.000 nunha década, o que supón un 23% de aumento. Estes dous fenómenos (menos novos e máis anciáns) son xerais en toda a comarca, pero serán especialmente significativos en municipios do interior como Cotobade, Campo Lameiro e A Lama, que padecen desde fai tempo un grave envejecimiento da poboación. Boa proba desta tendencia son os índices de envejecimiento e de sobreenvejecimiento. O primeiro nivel mide o número de persoas de máis de 64 anos con respecto ao de menores de 20. Así, si na actualidade hai en toda a comarca 105 xubilados por cada cen novos, dentro de dez anos xa serán 133 as persoas que superen os 64 anos por cada centenar de menores de 20.

http://galego.farodevigo.es/portada-pontevedra/2014/05/28/censo-pensionistas-comarca-crece-supera/1031907.html

A Garda Civil detivo a tres veinteañeros romaneses con residencia en Meaño como supostos autores de, polo menos, dous roubos con forza en Caldas de Reis e Moaña. O primeiro arresto produciuse este domingo cando axentes do posto de Sanxenxo interceptaron á propietaria dun Peugeot 306 que foi visto estacionado nas inmediacións dunha nave industrial de Barro no que se practicou un buraco. O titular do inmoble foi alertado ao activarse a alarma e atopouse cunha chea de chatarra de cobre acumulada no exterior.

Xa na madrugada do seguinte día, segundo precisaron desde a Comandancia de Pontevedra, « procedeuse á detención dos outros dous mozos cando abandonaban a provincia nun taxi». Estas fontes engadiron que se lles interveu «varios efectos, presumiblemente procedentes de roubos».

Todo parece indicar que a análise permitiu determinar que procedían dun roubo con forza nunha vivenda de Moaña ocorrido o pasado día 18 de abril, así como dun segundo asalto a unha gasolineira de Caldas na madrugada do 2 de abril.

O grupo municipal do BNG de Barro presenta unha moción sobre a seguridade vial na PO-531 entre Curro e Pontevedra ao entender que esta estrada soporta unha alta intensidade de tráfico nunha contorna densamente poboado “polo que supón unha gran peligrosidad para toda a xente que circula por iso e sobre todo para os peatones”, di o portavoz nacionalista, Xosé Manuel Fernández Abraldes.

Recorda, neste sentido, que en 2009 aprobouse un proxecto de mellora, tras chegar a un acordo cos representantes vecinales e forzas políticas, dándolle un tratamento de travesía urbana a este vial ao seu paso pola parroquia de Curro. Subliñan que pasados cinco anos o proxecto está paralizado “e metido no caixón”.

Tanto os veciños como o BNG veñen reclamando a inmediata ejecución dese proxecto e instan á Xunta a que mentres non se execute fáganse traballos de mantemento neste vial que presenta un mal estado.

Suscita Abraldes que ademais de proceder a mellóraa do firme deben adoptarse medidas tendentes a acougar o tráfico e o pintado dos pasos de peatones para dotar de maior seguridade aos veciños que teñan que cruzar a estrada a diario, tomando como referencia os pasos de peatones previstos no proxecto de mellora acordado no seu día.

http://galego.farodevigo.es/portada-pontevedra/2014/05/27/bng-barro-plantea-mejora-seguridad/1031095.html

Os municipios da costa pontevedresa fornécense dos do interior para as súas necesidades de leite de vaca ou do mercado xeral. Os seus habitantes non ordeñan vacas e, fundamentalmente, non o fan porque nin sequera as teñen.

O mapa gandeiro provincial correspondente ao peche do ano pasado deixa nítida esta situación. Hai na provincia quince municipios, dos 62 existentes, que non teñen nin unha soa vaca leiteira. E maioritariamente atópanse na costa. Dous non teñen nin vacas leiteiras nin louras galegas, nin sequera cortellos con tenreiros. Son os da Illa de Arousa e Mondariz-Balneario. Os outros trece son Arbo, Barro, Bueu, Cangas, Catoira, Covelo, O Grove, A Garda, As Neves, Poio, Saceda de Caselas, Salvaterra de Miño, Vilagarcía.

Pero non é unha excepción. Hai once máis cunha soa vaca leiteira, cinco con dúas, tres con tres, catro con catro e tres con cinco exemplares. Un total de 41 municipios dos 62 totais de Pontevedra teñen cinco ou menos vacas leiteiras.

Ocorre parecido con vacas para carne: dous non teñen ningunha, tres teñen unha, dous teñen dous, un ten catro e catro teñen 5. En total doce municipios teñen menos de cinco vacas de dedicación cárnica.

Un toque anecdótico na mesma liña de que a costa non censa vacas pono Cambados que ten unha vaca leiteira e unha de carne, seguramente unha frisoa e unha loura galega.

O contraste hai que buscalo no norte provincial e, concretamente en Lalín que coas súas 12.401 frisoas é o que ten mais vacas leiteiras en Galicia.

O contraste é total entre o norte e o sur provincial. Toda a provincia ten 38.832 vacas leiteiras pero fóra dos municipios de Deza e Tabeirós desas só están 302 exemplares.

http://www.lavozdegalicia.es/noticia/pontevedra/2014/05/26/municipios-costa-pontevedresa-ordenan-vacas/0003_201405P26C2994.htm?utm_source=buscavoz&utm_medium=buscavoz&idioma=galego

O Concello de Pontevedra activou xa o dispositivo de seguridade e tráfico necesario para acoller o fin de semana que vén o Campionato do Mundo de Dúatlon, unha proba de primeiro nivel internacional que atraerá a atención de miles de afeccionados. Por iso, o goberno local preparou unha serie de medidas chamadas a contribuír ao éxito da competición.

Mañá, por exemplo, arrincará a instalación de 600 valos ao longo do percorrido e 73 paneis informativos que sinalizarán as entradas e saídas da cidade. Paralelamente, a semana pasada policías locais visitaron todos os establecementos públicos (bares, restaurantes, comercios…) situados no tramo da N-550 afectados pola proba para informarlles do evento, unha tarefa que continuará hoxe pero xa nos locais da cidade. O Concello deu orde ademais de activar unha mobilización de limpeza nas rúas de Pontevedra co obxectivo de que a imaxe da cidade luza inmellorable durante o fin de semana.

Cortes de tráfico

En canto aos cortes de tráfico, no que respecta ao circuíto a pé, as rúas afectadas serán as seguintes: Pai Fernando Olmedo, Pai Gaite, Perfecto Feijoo, Barcelos, Rouco, Cobián Roffignac, Benito Corbal, a praza da Peregrina e Pórtaa de Trabancas, os soportais da Ferrería, a praza de Curros Enríquez, Rela, Sarmiento, Pai Amoedo, Buenos Aires e Xosé Malvar. No caso do circuíto en bicicleta, as vías nos que se rexistrarán cortes serán a avenida de Buenos Aires, a ponte dos Tirantes, Enxeñeiro Rafael Areses, avenida de Compostela e a ponte de Santiago. As interrupcións do tráfico prolongaranse entre as oito da mañá e as 20,30 horas.

En canto aos aparcadoiros, o Concello prohibirá o estacionamento nalgunhas rúas a partir do xoves, aínda que previamente se colocarán un valado específico para advertir aos condutores da situación.

Para rematar, a estrada N-550 só estará pechada no tramo entre Pontevedra e Barro o domingo entre as 7,30 horas da mañá e as catro da tarde.

http://www.lavozdegalicia.es/noticia/pontevedra/2014/05/26/pontevedra-lanza-dispositivo-seguridad-mundial-duatlon/0003_201405P26C3995.htm?utm_source=buscavoz&utm_medium=buscavoz&idioma=galego