Axentes da Garda Civil compareceron na tarde de onte no mercado dominical de Barro onde localizaron e incautáronse de distintas cantidades de roupa de marca falsificada.
A actuación enmárcase na loita contra a fraude desenvolvida polas Forzas de Seguridade do Estado e ten como obxectivo retirar do mercado copias falsificadas. As compañías denuncian estes casos ao entender que os vendedores ambulantes forman parte dunha cadea que fixo do delito contra a propiedade industrial unha das súas principais fontes de ingresos e ademais tamén entenden que danan a súa imaxe.
Entre a mercadoría incautada está a dun vendedor que hoxe mesmo, a través da Asociación de empresarios e comerciantes ambulantes de Galicia, ten previsto presentar unha queixa ante a Subdelegación do Goberno polo que considera un “abuso” dos gardas civís xa que “viñeron catro patrullas e me deixaron sen nada, eu lles entreguei trinta pantalóns de Adidas que tiña falsos pero eles volveron e se levaron todo, camisetas, chándales,… aínda que era roupa sen marca, era roupa legal que podía vender” explica.
Un atropelo
Considera este vendedor, e así tamén o entende a asociación da que forma parte, que é vítima dun atropelo policial xa que “se levaron as 400 pezas que tiña e non me deron unha acta do que recolleron, nin nada” sinalaba polo que “eu non sei a quen teño que reclamarlle a mercadoría”, engadía. Aseguraba onte que sentía que “me roubaron”.
A Asociación de empresarios e comerciantes ambulantes -integrada na Sociedade Xitana en Galicia- acompañará o vendedor na súa queixa ante a autoridade gobernativa. Ademais reclamarán a roupa incautada na súa opinión de forma “chula e agresiva”.
http://www.farodevigo.es/portada-pontevedra/2014/06/09/guardia-civil-incauta-ropa-marca/1038833.html
Preto dun centenar de veciños de Caldas participaron nunha xornada campestre no parque Ría Barosa, en Barro. A Concellaría de Benestar Social organizou unha xornada para maiores. Unha trintena deles, do Fogar do Maior, fixo a piei o percorrido dende Caldas a Barosa seguindo o Camiño Portugués, mentres outro medio centenar o fixo en autobús. Tras o xantar, baixo unha carpa, os asistentes, aos que se sumaron o alcalde, Juan Manuel Rey e a concelleira Socorro Tobío, houbo xogos, música e un bingo para entreter a tarde.
Cun currículo exemplar, foi o director xeral máis novo no Goberno
Un galego na corte de Felipe VI. Tras case vinte anos á sombra do príncipe, a inminente
proclamación de Felipe de Borbón como rei de España fixo que todos os focos se pousen sobre o seu principal colaborador en pazo, Jaime Alfonsín. Focos dos que fuxiu en todos estes anos nos que se esforzou por permanecer nun discreto segundo plano, para evitar calquera tropezóns que puidese prexudicar de forma indirecta ao herdeiro.
Fillo dun inspector de Facenda e dunha farmacéutica, Jaime Alfonsín Alfonso naceu en 1956 en Lugo, de onde era a súa familia materna -coñecida na cidade das murallas porque un irmán da súa avoa, Emilio Alfonso, era un médico moi afamado-, aínda que toda a súa vida se desenvolveu en Madrid. De feito, familiares afastados consultados por este xornal non tiñan constancia de que tería nacido en Lugo, como certifica a biografía oficial colgada na web da Casa Real.
Aínda que o seu día a día transcorría en Madrid, onde realizou os seus estudos universitarios e desenvolveu a súa carreira profesional, Alfonsín mantivo o seu vínculo con Galicia, especialmente con Pontevedra, onde veranea dende que era un neno, e onde aínda ten familia. Malia que os seus pais xa faleceron -están enterrados na parroquia de Porráns (Barro), de onde era orixinario o seu proxenitor-, segue vindo todos os anos a Sanxenxo.
Amigos da adolescencia destacan del que é un «moi bo amigo, pero sobre todo un tipo humilde», que non presumía nunca dos seus logros malia a brillantez que o levou a rematar a carreira de Dereito co premio extraordinario da súa promoción e a converterse no director xeral máis novo no Goberno español aos 26 anos.
«Cando te presentaba aos seus pais sempre te poñía polas nubes, e valoraba moito calquera cousa que fixeses», explican esas fontes, que subliñan que, no aspecto lúdico, era un gran xogador de tenis que gañou con só 17 anos un dos primeiros torneos que se celebraron no Casino de Pontevedra, cidade na que cada ano acudía ao baile da Peregrina, posta de longo das adolescentes locais, aínda que tamén frecuentaba coa súa cuadrilla as verbenas populares.
Alfonsín, casado e con dúas fillas, ten dúas irmás, Isabel e Cristina. Esta última é farmacéutica como a súa nai e ao seu nome figura unha céntrica botica en Madrid, ao lado da Praza Maior, onde onte recibiron máis dunha chamada interesándose polo perfil de quen parece chamado a ocupar un posto destacado á sombra do futuro rei. Pero a discreción parece que vén de familia…
Grazas ás xestións da Anpa e o Concello de Barro os nenos do CEIP Amor Ruibal gozaron das leciones de educación viaria dos polis Paco e Loli, que se desprazaron dende Sanxenxo a Barro, grazas á colaboración do primeiro dos concellos, para compartir uns momentos moi agradables e á súa vez frutíferos. Dende o CEIP Amor Ruibal falicita por esta iniciativa á Concellaría de Seguridade Cidadá de Sanxenxo e aos policías locais Abelardo e Manuel, creadores e actores desta.
http://www.farodevigo.es/portada-pontevedra/2014/06/03/ninos-ceip-amor-ruibal-disfrutan/1035129.html
Un grupo de mozos e rapaces do lugar de Briadoiro, parroquia da Portela, motivados pola actual Xunta de Montes, están a limpar e recoller o río “do Briadoiro”. Moreas de escombro (cascotes, ladrillos, uralitas, ventanas, etc.) que o longo destes anos foron arroxando de forma indiscriminada, convertendo este fermoso lugar nun vertedoiro incontrolado. Salientar que recollen todo á man ó longo do río, xa que as enchentas do inverno arrastraron o escombro ó longo de aprox. 200 mts. Este e o tipo de accións, segundo a miña modesta opinión, deberían ser premiadas, xa que contribúen a mellor imaxe do concello. Gustaríame comentar de paso, que por fin se van a acometer as obras neste mesmo sitio, que os veciños estábamos fartos de reclamar. Debido á gran cantidade de auga caída no inverno, dende fai case 2 anos, produciuse un corremento de terra que taponou o río; este circula pola pista de acceso ó monte sen control, tirando tamén con parte do vello muíño da Costa, e provocando a rotura de mangueiras da auga dalgún veciño, e polo que resulta imposible acceder ó monte por este lugar. Xente xoven, con ilusión, principios, con ganas de traballar e de cambialas cousas. Parabéns pola vosa xestión. 
A Audiencia de Pontevedra desestimou o recurso que a familia de Sonia Iglesias, de cuxa desaparición se cumprirán este agosto catro anos, polo que solicitaba a toma de declaración como testemuñas de «os funcionarios de policía encargados da investigación e a prospección mediante georradar ou radar de penetración terrestre (GPR) para a detección de restos humanos» no monte Castrove. Deste xeito, os maxistrados confirmaron o auto da xuíza de instrución que xa denegara estas mesmas probas.
Na resolución recórdase, entre outras cuestións, que «o dereito á proba, como vén manifestando o Tribunal Constitucional, non ten carácter ilimitado». Isto leva que os xuíces teñen potestade para non admitir aquelas solicitudes que consideren que non contribuirán ao esclarecemento dos feitos investigados: «O juzgador non ten a obrigación de admitir todos os medios propostos polas partes, senón que corresponde aos órganos da xurisdición ordinaria a facultade de resolver sobre a pertinencia da proba con liberdade de criterio».
Neste caso concreto, a Audiencia considera que «resulta significativo» o feito de que os apelantes non formulasen «apelación algunha que reforzase a súa postulación fronte ás razóns expostas pola xuíza para sustentar a súa denegación». Segundo transcendeu no seu día, a titular do xulgado que leva as causas de violencia sobre a muller rexeitou a comparecencia dos axentes, adscritos tanto á Unidade de Delincuencia Especializada e Violenta de Madrid como á de Pontevedra, ao entender que o que poden achegar está recollido nos distintos informes achegados ao procedemento que se segue por un suposto delito de detención ilegal no que está imputado Julio Araújo, compañeiro sentimental da pontevedresa.
En canto ao emprego do georradar, considerouse que, en principio, non ía achegar nada á instrución xudicial. A isto súmase, segundo apuntaron distintas fontes próximas ao caso, o feito de que non se dispón dunha zona acoutada ou delimitada.
Cóntase, iso si, cun indicio: o 18 de agosto do 2010, día no que Sonia Iglesias desapareceu, un repetidor de telefonía situou nesta contorna dacabalo dos municipios de Poio, Meis, Meaño e Barro unha chamada supostamente realizada por Araújo, unhas dúas horas despois de que se confirmou que a pontevedresa non acudira ao seu posto de traballo.
A pesar de tombar ambas as peticións declarando de oficio as costas, os maxistrados pontevedreses aseguran «comprender (…) a angustia da familia» de Sonia.
Mañá sábado, ás 20.00 horas, inaugúrase na zona verde situada á beira do consistorio de Lalín, fronte ao Area, a exposición «Cartografía dá Pedra» do granadino fincado en Lalín, Javier Iván Fita Rodríguez. Intégrana unha decena de esculturas que se exhibirán ao aire libre e que permanecerán neste espazo, polo menos ata finais do mes de setembro. Javier Fita é escultor e canteiro tallista e formouse na Escola de Canteiros de Poio, da Deputación de Pontevedra e na Facultade de Belas Artes de Granada. Participou en numerosas exposicións e certames como en varias bienales Pintor Laxeiro, na Xuntanza de Artistas da Solaina ou o de Novos Valores da Deputación pontevedresa.
-¿Como son as pezas desta nova serie?
-Son dez esculturas que pesarán entre mil e dúas mil quilos cada unha e levou con elas desde o ano pasado. Serían uns oito meses de traballo.
-¿Como as definiría?
– Traballei outras pezas antes cunha estética parecida. Son birlos, pedras que saen nos montes. Estas proceden de desmontes de obras e veñen de Barro, cerquita de Pontevedra. Eu cando penso en arte teño unha visión moi relacionada coa intelectualidade e a linguaxe. Teño sempre presente esa parte do lingüístico de compromiso, de procura da autenticidade. Nego os principios da contemporaneidade, do efémero e procesual. Eu creo que as linguaxes sistémicos actuais baséanse nun imaxinario posmoderno e nunhas categorías que se quedan baleiras. Unha imaxinario posmoderno cuxa levedad adáptase perfectamente á intangibilidad do capitalismo globalizado.
-¿Que mensaxe quere transmitir coas obras?
-Eu traballo con formas rotundas, con pedra que pesa, formas que buscan o pasado, e a ciencia. Miro ao pasado e ao facelo estamos ao construír de novo. As esculturas son petróglifos, formas orgánicas, xeométricas e curvas que beben da tradición dos dólmenes e os menhires e constitúen un pouco esa mirada cara atrás. É unha construción e unha añoranza.
-¿Algunha vén con mensaxe?
-Si, é unha pedra que fala, que emerxeu dun monte e saíu á historia e á luz. Ten un punto de ironía, é coma se fose unha pedra tirada por unha catapulta desde o pasado.
-Outra está furada
-Ten uns cento e pico ou douscentos buracos e quero pór unha vela en cada un e que a xente o utilice para render homenaxes. A idea era que fixese unha homenaxe aos filósofos mortos, pero farei unha invitación á xente que en San Xoán pode ir acendendo as velas e serán chamas que son ideas e que bolen en algo que está inmóbil. As chamas e as velas crean un efecto moi bonito na pedra.
Javier Iván Fita Rodríguez escultor
O Consello da Xunta autorizou onte o cuarto parque dos 191 
previstos no concurso eólico en vigor, resolto a finais do 2010. Trátase do proxecto de Cernego, situado no municipio ourensán de Vilamartín de Valdeorras, promovido pola sociedade Airosa Vento, propiedade da construtora Copasa. O investimento previsto é de 25 millóns e o parque estará integrado por sete aeroxeradores de 21 megawatts de potencia total instalada. A produción prevista é de 61.500 megawatts hora, equivalente ao consumo anual de 15.000 fogares galegos, segundo a Xunta.
O 23 de xaneiro, o Goberno galego autorizou os tres primeiros parques eólicos. Un, o de Acibal, constará de catro muíños e executarao Norvento en Barro, Moraña e Campo Lameiro. Outro, o de Mondigo, con quince aeroxeradores, ocupará terreos de Trabada, Barreiros e Ribadeo, está promovido por Esus Enerxía Renovable. E o último, o de Faro, terá un só aeroxerador, que explotará Nieblagen no Vicedo. En total, suporán un investimento de 70 millóns, que serán 95 co último proxecto autorizado onte.
Estes parques non se construirán de forma inmediata, senón que se farán cando o sector supere a crise profunda pola que atravesa -polo fin das primas e o recorte ás retribucións-. « Trátase de ter todo preparado» e de avanzar trámites, explicaron desde a Consellería de Industria. De feito, os promotores non teñen un prazo máximo para construír estes catro parques.
A Xunta aprazou o depósito do aval ao momento da execución do proxecto.
Sr. Alcalde:
O abaixo asinante, Xosé Manuel Fernández Abraldes, Portavoz do BNG no Concello de Barro, presenta a seguinte MOCIÓN referente á mellora da seguranza viaria no San Antoniño.
EXPOSICIÓN DE MOTIVOS:
Os problemas de tráfico no nucleo urbano de San Antoniño veñen provocados porque no seu momento non se tivo en conta que construir un núcleo urbano ás beiras da N-550 esixía deseñar acceso seguros ás distintas rúas, tanto para os peóns como para os vehículos.
Existe un punto de especial perigo, que é o cruce coa rúa Areal e de acceso ao tanatorio, xa que non existen zonas de espera, e os vehículos teñen que parar nos carrís de circulación, co conseguinte perigo de colisión.
Ao longo deses anos xa se levan producido moitos accidentes, e os veciños e veciñas que teñen que acceder nese punto tanto ás súas vivendas como ao tanatorio municipal, teñen que padecer todos os días unha situación de risco.
Xa no outono de 2009, o BNG convocou unha asemblea veciñal e, posteriormente, presentou unha moción no Concello para que se adoptasen medidas para a seguridade vial nesta estrada. Daquela propuxemos a construción dunha rotonda no lateral da N-550 na entrada da rúa Real que servise para acceder con seguridade á mesma e que permitise o cambio de sentido, e o pintado de carrís de espera e incorporación na N-550 para acceso ao cruce.
Pero nin o Concello nin o ministerio de Fomento fixeron nada a día de hoxe para solventalos.
Recentemente foi aprobada unha actuación de mellora na rúa Areal, que non contempla a construción da rotonda nin ningunha outra actuación que mellore a seguridade do cruce.
Para o BNG isto supón unha grande irresponsabilidade, pois en calquera momento se poden producir accidentes máis graves que os que se produción até agora.
Por todo isto, o grupo municipal do BNG solicita do Pleno da Corporación Municipal a adopción do seguinte
ACORDO
1. Construir unha rotonda no cruce da N-550 coa rúa Areal (acceso ao tanatorio), que permita un acceso seguro así como o cambio de sentido de circulación, dentro do proxecto de urbanización da rúa.
2. Esixir da demarcación de estradas o pintado de zonas de espera e incorporación na estrada nacional, xa que, ao ser o único acceso para a rúa Areal e a rúa das Baladas, para o tanatorio e para a zona de Valbón, son moitos os vehículos que teñen que utilizar a diario ese perigoso acceso, no que xa se teñen producido moitos accidentes.
Barro, 26 de maio de 2014
Asdo: Xosé Manuel Fernández Abraldes
Existe no San Antoniño un punto de especial perigo: o cruce coa rúa Areal e de acceso ao tanatorio, xa que non existen zonas de espera, e os vehículos teñen que parar nos carrís de circulación, co conseguinte perigo de colisión.
Tanto os veciños da rúa das Baladas como os que viven nesa beira da N-550 teñen que acceder ás súas vivendas a través dese cruce.
Ao longo deses anos producíronse neste punto moitos accidentes, e todos os días se producen situacións de risco. Por iso os veciños e veciñas solicitan, mediante estas sinaturas:
. A construción dunha rotonda en dito cruce que permita un acceso seguro así como o cambio de sentido de circulación.
. O pintado de zonas de espera e incorporación na estrada nacional, xa que, ao ser o único acceso para esa rúa, para a rúa das Baladas, para o tanatorio e para a zona de Valbón, son moitos os vehículos que teñen que utilizar a diario ese perigoso acceso, no que xa se teñen producido moitos accidentes.
—————————————————————————————-
Os donos os suecos sabían que ser un empresario non é facerse rico en dous días senón manter a empresa ao longo dos anos»
Candidato en Barro estiven en política pero non me gusta moito. Para ser político hai que ser un pouco rollista, por non dicir tramposo»
——————————————————————————————
CHEGA Á ENTREVISTA coa súa carpeta chea de documentación por 
se acaso a charla vólvese moi técnica e hai que botar man dos datos debido ao peche anunciado en Tafisa. Non chega a sacar eses papeis, porque do que se trata aquí é de falar da súa vida, do pasado, do modelo laboral que tivo esa empresa, imposible de ver na actualidade. José Luis Abal, que hai máis dunha década, en pleno conflito polo traslado dende Pontevedra a Ponte Caldelas, dixo aquilo de que daría varios anos da miña vida por que todo se solucionase», emociónase ao recordarlle a frase, porque para el a fábrica, a xente que traballa nela á fin e ao cabo, é un anaco do seu corpo.
«A min aféctame moito porque eu case toda a miña vida laboral a vivín en Tafisa. Cun salario digno, a vida de xubilado é moi bonita. Podes facer as cousas que non fixeches cando traballabas. Todo ía moi ben ata que os compañeiros me comentaron que lles anunciaran o peche definitivo. Agora vólveme a preocupación porque esa fábrica é coma se fose algo de min. Pelexámonos moito».
A prioridade, agora mesmo, é precisamente esa: pelexar e conseguir que a empresa siga adiante. Díxenlles os meus compañeiros que o importante eran os postos de traballo. O diñeiro vaise pronto, pero o posto de traballo é moito máis. Estoume a involucrar porque este momento é moito máis difícil que o de entón. Naquel momento, coas leis laborais que había, podías che permitir o luxo de pelexarte coa empresa e gañar. Agora esnaquizaron as leis. Non é imposible, pero hai que pelexarse moito».
Abal entrou na fábrica en 1973. Recordado hoxe, aquel parece un mundo de ciencia ficción. «Gañabamos o triplo que na rúa, pero non era só iso. Tiñamos un club de obreiros que era o máximo. Había campo de fútbol, de tenis, de baloncesto, piscina… O capital era sueco e esa xente viña aquí coas súas ideas. Aplicárono en todo. Fixeron vivendas sociais… Algún pagaba 200 pesetas ao mes e ao final déronllelas en propiedade. Tafisa foi o máximo. O economato era incrible. Había unha cantidade de cousas que era completamente gratis e cuxa cantidade che daban en función do número de persoas que integraban a familia. Latas de sardiñas, bacallau, patacas, un queixo… E á parte, comprabas a prezo de custo no economato. Moita xente levábase o aceite para vendelo despois fóra. A enerxía eléctrica ou as persoas que traballaban no club eran pagadas pola empresa, así que non había beneficio de ningún tipo,».
Non se trataba só de vantaxes sociais. Tamén había unha repercusión da boa marcha da empresa nos salarios dos traballadores. «Ti tiñas un soldo establecido e a empresa calculaba a produción necesaria para manter o sistema e, ao mesmo tempo, facer un aforro para o fondo de reservas. Cando a produción e as vendas se superaban, automaticamente dábase unha paga extra, unha extra que se se mantiña ao ano seguinte quedaba para toda a vida. Chegamos a ter 18 pagas. Era xente que sabía ata onde chegar e que tamén sabía que ser un empresario non é facerse rico en dous días, senón manter a empresa ao longo dos anos. Dicían sempre que o seu potencial era a xente». Ese sistema implicaba unha corresponsabilidade dos traballadores: «A xente facía o que se lle mandaba aínda que tivese que traballar 14 horas diarias. Competiamos con calidade».
Os xefes suecos foron desaparecendo e a situación empezou a cambiar. O primeiro convenio colectivo, o de 1977, xa houbo que pelexalo. Non pagaban tanto e esixían o mesmo.
O peor, non obstante, aínda estaba por vir. Primeiro coa crise de principios dos 90. Tafisa foi vendida a uns bancos. «Vendeuse todo o vendible. Quedaron en España cinco ou seis fábricas. Aí entrou Sonae no conxunto de accionistas. Quedaron 64 empregados tras acordos e recolocacións e a principios da década do 2000 trasladámonos a Ponte Caldelas». Foi alí onde reiniciaron a súa actividade con forza, ata que a crise da construción os devolveu á realidade a base de ERE e finalmente chegou o anuncio de peche.
Polo camiño quedaron libres uns terreos privilexiados a beiras do Lérez que protagonizaron unha operación urbanística de altos voos. «Sonae conseguiu aquelas parcelas a un prezo de risa e logo sacáronlle un valor enorme».
EXPERIENCIA POLÍTICA. Ademais do seu sindicalismo, a José Luis Abal tamén o tirou a política. Foi candidato do PSOE en Barro nun par de ocasións. Ao igual que na súa implicación nas loitas sindicais, sentiu a obriga de presentarse, un acusado sentido da responsabilidade. «Estiven en política pero non me gusta moito. Para ser político hai que ser un pouco rollista, por non dicir tramposo. As veces que entrei foi por necesidades do partido e en canto puiden deixeino».
Como chegou un pontevedrés de Bora a vivir en Barro? Pois por amor. «Nunha das miñas vacacións coñecín a miña muller, que viña de Barro. Ao principio vivimos en Pontevedra. Os seus pais tiñan un bar que se chamaba Tres columnas, ao lado do Carabela. Os meus sogros deixaron o bar, fóronse a Barro e eu funme con eles».
Malia non se criar alí, Abal só ten boas palabras para o municipio. «Está nunha situación boa, preto de todas as partes, con comunicacións, e cun clima benigno. Barro tiña que ter despegado hai moito tempo, pero non despegou».
Agora, ademais de manter a cabeza ocupada co futuro de Tafisa,Abal ten tempo para as súas grandes paixóns. Encántame viaxar. Teño a sorte de que á miña muller tamén e que nos levamos ben. Tamén dispoño duns terreos en Barro. Encántame a viticultura. E gozo moito facendo viño», di cun sorriso que oculta os seus máis de 65 anos e reflicte a pillería dun neno grande, cun ollo posto en Tafisa e outro nunha vida que goza.
NOTICIAS DE BARRO 