“O TABAQUISMO NA XUVENTUDE”

TABAQUISMO

SINATURA DO CONVENIO DE COOPERACIÓN ENTRE O CONCELLO E O GRUPO DE DANZAS AMOR RUIBAL

amor ruibal

FIN DE TEMPADA BARRO C.F

fin de tempada futbol barro

El crimen de Leiro. 1914

 

1 crimen de leiro

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

2 crimen de leiro

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

2 crimen de leiro - copia

PROGRAMA PARA DEIXAR DE FUMAR

DEIXAR DE FUMAR

Exposición Bandas de Pontevedra. Homenaxe ás bandas da provincia

BANDAS DE PONTEVEDRA

“Obradoiro de Paisaxe e Arquitectura para nenos”

_20160519_154932


Screenshot_20160519-095808

Charla para mellorar a xestión dos montes de Barro

O Concello anunciou  a celebración, para este sábado, da Xornada sobre a Xestión do Monteabraldes en Man Común, no local da comunidade de montes de Curro .

O obxectivo do seu programa será o de compartir experiencias e formación para axudar a mellorar a xestión dos montes comunais do Concello, coa participación dos membros das xuntas reitoras das comunidades das seis parroquias de Barro. O evento será introducido polo alcalde Xosé Manuel Fernández Abraldes.

O Concello recorda que o monte comunal representa un gran potencial para o territorio, habendo tres aspectos que é necesario ter en conta á hora de planificar as actuacións que nel se realizan: o económico, a través da capacidade produtiva do monte para a creación de riqueza tanto forestal como outras producións; o ambiental, fundamental para a saúde das persoas; e o lúdico, un espazo de todos e para todos.

¿Que é o que fan ben nestes colexios?

la voz

Si un necesita convencerse de que Galicia, sobre todo a Galicia rural, ten un problema graveamor ruibal coa demografía non necesita mergullar en cifras. Chégalle con chamar aos colexios pequenos e que os profesores lle conten como vai a matrícula dos nenos de pouca idade. Chamada tras chamada, descubrirá centros que quedan enormes ante o baixón das inscricións. Pero tamén atopará algunha que outra luz entre as sombras. No caso de Pontevedra e Arousa, como mínimo, faise a luz en dous colexios. Trátase dos de Ardia, no Grove -oficialmente chamado Valle-Inclán- e do Amor Ruibal de Barro. Son dous centros fóra de cidades. E con instalacións normais, nada doutro mundo. Teñen todas as papeletas para estar no vagón dos que perden alumnos. Pero gáñan. ¿Por que? ¿Que é o que fan ben? A clave, din os país son os profesores, está, entre outras cousas, nos servizos. En ambos os casos, teñen dúas prestacións que, neste momento, a comunidade educativa entende que son imprescindibles: plan madruga desde as 7.30 horas e comedor.

Ramón López, o director do colexio do Grove, fala con voz pausada pero alegre. «A verdade é que nos gusta o feito de que vaiamos a pasar o ano que vén de 11 nenos de tres anos a nada menos que 22». ¿Onde está a clave, pregúntaselle? «Eu penso que os pais buscan servizos, poder traer aos nenos ao plan Madruga se teñen que entrar pronto a traballar e contar con comedor. Iso é moi necesario. Notamos que hai pais que traen aos nenos aquí por eses motivos. Senón tivésemos eses servizos levaríanos ao colexio que está máis céntrico no Grove». Unha nai, que ten un fillo no colexio, dálle a razón ao 100 %: «Eu agora mesmo non traballo, pero busco emprego. E necesito que veñan ao comedor para poder organizarnos na casa, senón é imposible», indica a muller.

A historia, aínda que con algúns matices, é practicamente idéntica no colexio de Barro. Desde o centro están encantados dado que lograron frear unha tendencia que lles acabaría asfixiando: «Os pais que traballan en Pontevedra adoitaban levalos con eles. Pero agora moitos xa non o fan, porque temos plan Madruga e tamén comedor. Igualmente, hai un montón de actividades extraescolares para aqueles nenos que se teñen que quedar máis tempo no centro», di o director. Iso, unido a que o prezo alcanzable dalgunhas vivendas levou a parellas novas con fillos a vivir a Barro, fixo que a matrícula aumentase un 30 % nos últimos tempos. O próximo curso prevese que haxa uns 280 nenos fronte aos 263 actuais.

 O caso de Cristina Silva

Rafael Ruibal, o director, di que o mérito, en gran parte, é dos pais. Foi a ANPA a que, no 2007, puxo en marcha o comedor. O servizo empezou case de forma anecdótica. Pero agora dá para comer a oitenta alumnos. Cristina Silva, a actual presidenta da entidade, sinala:

«Notamos que veñen nenos incluso de Pontevedra ou Caldas, porque os pais buscan bos servizos»

. O seu propio caso é rechamante. Ela vivía e traballaba en Meis cando matriculou aos seus fillos. Con todo, eles van ao colexio a Barro. ¿Por que? «

O colexio tiña todas as prestacións que eu necesitaba»

. Así que o viu claro. E, como ela, máis pais. Segundo din no centro, en Barro, ata os mestres con praza provisional queren quedar. Por algo será.

http://www.lavozdegalicia.es/noticia/pontevedra/barro/2016/05/19/bien-colegios/0003_201605P19C8992.htm

A ASOCIACIÓN CULTURAL BAROSA RENOVA A SUA XUNTA DIRECTIVA

edited_1463308699317

D.E.P.Sra.Doña.JOSEFA FENÁNDEZ SABARÍS

_20160515_231530

“Shakespeare in London”

Corto realizado por los alumnos de 3º E.S.O. del I.E.S. Barro (Pontevedra, Spain) con motivo de la competición “Shakespeare in London”, organizada por Oxford University Press. / A short film featuring the students in 3º ESO A at IES Barro (Pontevedra, Spain), for the “Shakespeare in London” competition organised by Oxford University Press.

 

SE REGALAN CACHORROS

_20160512_075721986711171

 

D.E.P SR.Dº.VALENTÍN BUCETA GÜIMIL

valentin buceta guimil

María Diéguez: “Te sientes engañada, frustrada, violada”

PIDE PODER CONTINUAR VIVIENDO EN SU LOCALIDAD CON SU HIJA DE OCHO AÑOS Y UN ARRENDAMIENTO REDUCIDO

María Diéguez está luchando por seguir bajo techo y a través de un alquiler reducido en supah pontevedra casa en Barro, en la que vive con su hija de ocho años. A cuestas lleva las cuotas de dos hipotecas que solicitó hace años con el que era su marido: una de 72.000 euros para la compra de la vivienda y otra de 60.000 para su reforma.
-¿A cuándo se remonta el inicio de esta historia?
-Compré la casa con el que era mi marido cuando todavía estábamos solteros. Fue en el año 2003. Teníamos dos sueldos. La casa estaba en estado de ruina y necesitaba una obra de reforma, que hicimos en 2005. Pedimos dos hipotecas, una para la compra y otra para la reforma. A 25 años. Pagábamos dos cuotas de unos 350 euros. Pero en 2014 nos divorciamos y ponemos la casa a la venta, pero a principios de este año él decide dejar de abonar su parte de las cuotas. Como él presentó la dación en pago, el banco me llama y me pregunta si yo estoy dispuesta a hacer lo mismo. Yo les digo que sí en el caso de que me permitan seguir viviendo en ella bajo un alquiler. Pero me responden que no. Yo no pido la casa, no pido que nadie me regale nada. Lo que digo es que mi sueldo es bajo y no me da para un alquiler. Lo máximo que yo podría pagar son 200 euros.
-Su deseo es permanecer en Barro.
-Yo no soy de Barro, pero la comunidad me recibió muy bien. Yo me siento muy bien allí y quiero que mi hija, que es lo que conoce, se quede y crezca allí. Está escolarizada allí.
-¿Qué tramites ha realizado para ello?
-Bajo el código de buenas prácticas y bajo la tutela de la PAH de Pontevedra he pedido, por escrito, la dación en pago presentando documentos que acreditan mi situación económica para justificar que podamos acceder a ese alquiler social. Mientras me quede en Barro, como si me quieren asignar un piso allí.
-¿Cómo dio con la PAH?
-Fue mi familia la que me aconsejó que me pusiese en contacto con los de STOP Desahucios. Busqué por internet y encontré a la Plataforma de Afectados por la Hipoteca de Pontevedra.
-¿Cuántas cuotas ha dejado de pagar?
-Pagué hasta febrero de este año.
-¿De cuánto son?
-Ambas suman unos 350 euros mensuales, la mitad de su sueldo.
-¿Tenían avalistas?
-No. Lo tuve muy claro desde el primer momento. Me los pedían, pero no quise. Si yo caigo, no quiero que nadie caiga detrás mía.
-¿Cuántas reuniones ha mantenido con el banco?
-Reuniones, ninguna. Ha sido todo vía telefónica.
-¿Se sintió engañada?
-Si hubiesen querido, nos hubieran informado. Nos han engañado totalmente. Nos dijeron que nuestra hipoteca se regía por el Euríbor y no es así, tengo un IRPH.
-¿Conocía estos términos?
-Yo todo esto no lo conocía hasta que comencé a buscar información, a moverme. La plataforma me facilitó una guía, yo iba a internet y veía que había muchas cosas que coincidían con mi caso. Te vas sorprendiendo y descubriendo todo lo que hay detrás. Te sientes engañada, frustrada, violada. Es muy fuerte decirlo, pero me sentí así.
-¿Cuando una compra una vivienda se puede imaginar que le puede llegar a ocurrir algo así?
-Se ve lejano, pero nunca puedes decir “de este agua no beberé”.
-¿Sintió el apoyo de su entorno?
-Sí, mi familia y mis amigos me apoyaron. Les cuento solo algunas cosas, no quiero que mi madre sufra más de lo que está sufriendo. Además, ahora cuento también con una familia nueva, que es la PAH.
-¿Qué es lo que le asusta más de todo esto?
-En la calle sé que no voy a quedarme. Lo sé. Si no es por mi familia, será por mis amigos. Y de comer nunca nos va a faltar. Para darte un mendrugo de pan siempre va a haber algo. Y a mí no me importa, para dar de comer a esta niña (la señala), tener que ir a pedir a Cáritas o a algún lugar de beneficencia. Pero, por ahora, no es esa la situación.
-¿Pidió ayuda a alguna Administración pública?
-Sí, pero a buscar trabajo. Nunca fui a pedir ayudas. Fui al Concello y hablé directamente con el alcalde, pero a pedir trabajo. No quiero que me regalen nada. Ahora mismo, yo trabajo de mañana y tengo las tardes libres y disponibles para otro. Solo quiero liberarme de una deuda que adquirí en su momento, aunque hay que matizar que no lo hice sola.
-¿Cómo se duerme por las noches con una carga así?
-Pues, mira. Al principio no era capaz de dormir, pero un día decidí que eso implicaba estar mal todo el día, no rendir en el trabajo.

http://suscriptor.farodevigo.es/portada-pontevedra/2016/05/08/maria-dieguez-sientes-enganada-frustrada/1457004.html