A nivel comarcal, todos os concellos engrosaron a lista do paro: Barro, Campo Lameiro, Cotobade, A Lama, Poio, Ponte Caldelas e Vilaboa. A tendencia ao alza repítese no área de influencia pontevedresa e tan só algúns casos puntuales poden presumir de datos positivos. Por exemplo, Vilagarcía de Arousa (13 desocupados menos), Caldas de Reis (nove) ou Lalín (45).

Dos demandantes que se apiñan a diario nas oficinas do INEM da rúa Eduardo Pondal, a gran maioría ten máis de 25 anos (7.870). Únicamente 540 son menores a esa idade. As mulleres superan en número aos homes (4.481 fronte a 3.929) e por sectores, o de servizos é o que se leva a palma. Do total, 5.426 desempleados proceden deste ámbito, 1.307 da construción, 791 da industria e 142 de agricultura e Os sindicatos falan de cifras nefastas e non atopan os síntomas de recuperación que atisba a Administración pesca. A estes súmanse 744 persoas que accederon ás listas sen contar cun emprego anterior. SINDICATOS. O secretario de acción sindical da CIG, Carlos Javier Esperón, fala abiertamente duns «datos nefastos» que non son peores grazas ás condicións meteorolóxicas rexistradas en setembro: «O tempo axudou a manter a hostelería e servizos, si non teriamos un balance peor».

O secretario comarcal de CC OO, José Luís García Pedrosa, negou os síntomas de recuperación que albisca a Administración, «máis aínda cando os datos de afiliación á Seguridade Social reflicten que hai 2.000 parados máis na provincia».O secretario comarcal da CIG, Marcos Conde, sentenza: «sons uns datos previsibles, porque as políticas do PP non están valendo para crear emprego, están equivocadas».

Unha avaría nun cable subterráneo deixou a 279 abonados no núcleo urbano de Barro sen luz durante máis de cinco horas  entre as 13.35 e as 19.00 horas. O fallo eléctrico orixinouse no edificio Barosa Crega e afectou á zona de San Antoniño.

Segundo explicaron desde a compañía eléctrica, reparar a avaría suporía abrir unha gabia na zona danada e prolongaríase demasiado para ter a tantos veciños sen luz. Para acelerar o proceso, os técnicos de Fenosa realizaron un «bypass» entre transformadores. Este traballo que recibe o mesmo nomee que a operación de corazón supón a unión de dous transformadores mediante un cable para que a luz poida chegar aos clientes afectados.

Chegada graduada de luz

Desde que identificaron a avaría, os técnicos traballaron na zona ata que ás sete da tarde puideron devolver a luz. Segundo algúns veciños afectados, a recuperación foi de forma graduada. «A luz marchouse na miña casa a unha e media, pero a catro xa volvía a ter», sinala un dos afectados que reside preto da igrexa, na parroquia de Perdecanai, a zona afectada pola avaría.

Os veciños lamentan que o corte de luz tivésese estendido durante gran parte do día, afectando a vivendas, establecementos comerciais e bares de está céntrica zona de Barro.

Desde a compañía eléctrica esperan arranxar a avaría subterránea nos próximos días para evitar novos cortes de luz.

http://www.lavozdegalicia.es/noticia/pontevedra/2013/10/04/averia-electrica-barro-deja-luz-279-abonados-5-horas/0003_201310P4C8992.htm?idioma=galego

Uns 900 quilómetros sepáranlle do seu fogar en Cádiz. Unha distancia que cubrirá andando para completar a promesa que lle fixo á Virxe do Carmen en 1999: si saía con vida do naufragio converteríase nun peregrino devoto e agradecido que percorrería o mundo para darlle as grazas.

Nove anos e máis de 97.000 quilómetros camiñando. Cando chegue ao seu Cádiz natal, o que espera facer nun prazo de mes e medio, José Antonio García Calvo -coñecido como Il Pellegrino- cumpriría con fartura a promesa que no seu día fixo á patroa de todas as xentes do mar: a Virxe do Carmen. A ela encomendouse o día 1 de xaneiro de 1999 cando naufragou, xunto con outros dezaseis compañeiros, na costa noruega. Era o cocinero do congelador bacaladero “Revolución” e foi o único superviviente da traxedia.

“Aguantei nove horas como puiden encima de dous cadáveres ata que me rescataron. Foi tremendo” explica a todo aquel que se interese polo seu odisea.

Tras unha lentísima recuperación que lle levou a estar oito meses hospitalizado, prostrado nunha cadeira de rodas dous anos e camiñar con muletas outros dous, José Antonio botouse a mochila ao ombreiro e converteuse en peregrino. Unha experiencia, a piques de finalizar, que se prolongou durante nove anos e da que saca unha conclusión: “A xente non é mala, hai persoas boas por todas partes, son solidarias cos peregrinos” explicaba onte en San Amaro de Portela (Barro) onde descansaba no Mesón Don Pulpo, un local situado no Camiño Portugués a Santiago.

José Antonio afronta a súa última peregrinación: a ruta (ida e volta) que vai desde Cádiz a Fisterra. No seu longo camiñar iniciado no ano 2004, este gaditano, nacido no Porto de Santa María e que cumpriu o pasado 26 de setembro 64 anos, visitaría medio mundo: Palestina, Israel, India, Tíbet, Chinesa, Rusia, América do Norte e do Sur…e coñecido e falado con dous líderes relixiosos mundiais: o Papa Juan Pablo II e o Dalai Lama.

“Chegue a Fisterra, a terra onde estaba o fin do mundo, e estou de regreso a casa” subliñaba onte este peculiar peregrino que recoñece que xa conta os días para estar coa súa filla -“apoioume en todo momento e di estar moi orgullosa de min”, sinalaba ufano- e para “poder gozar dos meus dous netos: unha neta de seis anos e un neno de catro”.

Será a esta vida familiar á que se quere dedicar cando poña fin aos seus nove anos de peregrinación polo mundo e tamén a envorcar toda a súa experiencia no libro que comezou a escribir e que levará por título :”Os tres inimigos do peregrino: os curas, os cans (de dúas patas) e os pés”.

http://galego.farodevigo.es/portada-pontevedra/2013/10/02/nueve-anos-peregrinacion/888313.html

Oscar Figueiro: Agradecería se puidésedes publicar as miñas opinións sobre o tema dos uniformes do ceip de Barro.
un saudo e moitas gracias.

O motivo das presentes reflexións e tentar comprender o gran interese por parte da directiva da ANPA do CEIP de Barro en impoñer o uniforme escolar nun colexio público.

E digo da directiva da ANPA, xa que o ano pasado fíxose unha enquisa e o resultado xa deixou claro que a maioría de pais e nais non está de acordo co uniforme, tanto dá que  a ANPA sufra un desdobramento de personalidade e se converta nos seus ratos libres nun colectivo de pais e nais, intentando impoñer as súas ideas.

Importante é ter presente que esa decisión nunca a podería tomar, nin a directiva da ANPA nin a ANPA, senón que tería que ser tomada tamén polos pais e nais non pertencentes a ANPA, xa que evidentemente aféctanos a todos. Ou tamén aquí se quere falar de maiorías silenciosas?

Argumentemos:

É máis barato. Cústame crelo, cando eu podo mercar a roupa onde queira  escollendo entre a enorme variedade de prezos existentes, ou os meus fillos poden herdar algunha  roupa, que non é ningunha vergonza, e forma parte da súa formación como futuros adultos.

Dificil será que os uniformes fosen máis baratos, cando supoño que só se venderán nunha ou dúas tendas, igual este ano teñen prezo para “enganar a bobos”; pero, é se para o ano varía  o prezo, visto que xa temos moito “caché e se equipara co do  Sek.

Por certo, meus fillos agora mesmo xa teñen roupa, supoño que os vosos tamén, se poñedes o uniforme, perdón, vestimenta unificada, tendes que comprar  todas as mudas precisas para 5 días á semana. Bonita forma de aforrar.

 Dignifica. Bonita palabra, que digna sería a directiva da miña ANPA se  preocupase de temas como a falta de dous profesores, falta de espazos para actividades na escola, profesores que pintan aulas durante o verán, porque nin o concello nin educación o fan; pero non, esta ANPA ten un monotema: UNIFORMES.

É mais cómodo poñerlle uniforme e non “pelexar”  que roupa poñer? No pouco que eu sei de ser pai,  paréceme que  educar non é  buscar a comodidade, igual algo falla cando un rapaz/a  destes anos xa decide qué poñer. Pensádeo.

E por ultimo, pero non menos importante, o aspecto emocional. Non quixera ver a meus fillos saír da casa para a escola coma se fosen a una triste oficina metidos nun ridículo uniforme cunha  patética garavata disfrazados de mini contable,  el e cunha saia  de “tablas” de mini secretaria,  ela. Que pasa? Seguimos con xogos sexistas?

Ah! Esquecía o escudo. Todo bo uniforme ten que ter un escudo, bordado é  canto máis grande, mellor será o cole.

A todo isto, meus fillos van á escola pública pola miña convicción e polo que representa.

Se quixera formar mini calcomonías repetidas coma cromos, mandaríaos  á privada ou, se non chega o presuposto, á concertada  que é un “quiero y no puedo”, e inda que a formación non sexa a mellor,  como xa teñen os uniformes implantados, podo escoller o colexio  que teña o uniforme máis bonito, que parece que para algúns pais e nais é o único que esperan que seus fillos saquen de proveito  da escola.

O Conselo da Xunta autorizou este venres a firma dun convenio de adhesión entre a Axencia de Protección dá Legalidade Urbanística (APLU), un organismo da Consellería de Territorio, co concello de Barro para que o APLU asuma as competencias de inspección, supervisión, sanción e restablecemento da legalidade urbanística en relación coas obras e usos de chan.

Os ingresos obtidos por multas e sancións administrativas que se impoñan repartiranse a partes iguais entre a Consellería de Medio e Territorio e o concello de Barro.

As actuacións teñen que estar situadas en solos rústicos e urbanizables, mentres non sexa aprobado o correspondente plan parcial ou de sectorización, así como no ámbito dos núcleos rurais delimitados.

http://pontevedraviva.com/xeral/7405/barro-competencias-urbanisticas-legalidade/?lang=gl