Se non fose por iso

la voz

Dáme o riso ao recordar cando dicía a todos que nunca cedería aos encantos de alguén como ti. Agora, con todo, ocupas un espazo na miña vida que non sabería como encher se, por un casual ­-¡Deus non o queira!-, faltásesme. Xa sabes como me angustio cando nos separamos aínda que só sexa un intre de nada, coa ansia que volvo ao teu lado, desexando coñecer calquera cousiña nova que teñas para contarme. Non concibo a miña existencia sen a túa compañía, resúltasme imprescindible e non me avergoña o recoñecelo: o meu por ti converteuse nunha agradable dependencia. Seducíchesme. Fascíname a túa infinita paciencia, como conservas a calma cando trato contigo e non logro facerme entender, a resignación con que soportas as miñas estúpidas e reiteradas erros. A túa comprensión anímame a mellorar e faime ver que a nosa relación é cada día máis sólida e redonda. Contigo sempre hai segundas oportunidades. ¡Es único! Nunca esquecerei aquela nosa primeira noite na que aguantamos espertos ata ben tarde, ¿recordas?, póndonos ao día nas nosas intimidades. A pesar da miña torpeza e o medo atroz que tiña de facerche dano, encantoume como -sen complexos­­­­­­­­­­­- deixaches que furgase en ti, como permitiches que che manoseara ata que xa non puiden máis de puriño cansazo. Foi especial. Nunca ninguén antes abriuse a min de forma tan xenerosa. Agora, en xusta compensación, atesouras todos os meus secretiños e vivenzas. Sei que moitos desaproban a nosa relación. Din que me absorbes, que che presto demasiada atención, que me illas, que vivo nun mundo irreal pola túa culpa? Noto as súas severas miradas polo que chaman impostura, cando, alleos a todo, en calquera lugar ou situación, non podemos resistirnos a prestarnos atención. Dáme igual o que digan. Todo é marabilloso ao teu lado pero, ¿sabes?, só hai unha cousa de ti á que non logro adoitarme: ao pouco que che dura a batería. Xa estás outra vez pita que che pita e non teño ningún enchufe a man onde recargarche. Se non fose por iso serías perfecto.

José Manuel Gándara Puga (Barro, 54 anos) está prexubilado.

http://www.lavozdegalicia.es/noticia/sociedad/2013/08/05/fuera/0003_201308G5P359910.htm?idioma=galego

gandara puga

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s