O programa de prevención e redución do abandono escolar desenvolvido en Moraña, Caldas, Portas e Barro resultou todo un éxito ao aprobar o 70% do alumnado e terá continuidade, durante máis tempo, en 2014

COMPRIMIR os catro cursos da Educación Secundaria Obligatoria (ESO) en apenas nove semanas e obter o título logo de décadas sen tocar un libro é posible. Tamén o é volver ao curro educativo logo de ser «un cafre» no colexio e coroar a proeza logrando unha titulación nun só verán.

É factible e así o demostraron os aprobados nas tres modalidades do programa de prevención e redución do abandono escolar desenvolvido entre xullo e setembro nos concellos de Caldas, Moraña, Barro e Portas grazas a unha subvención da Xunta de Galicia. Aprobou o 70% dos 134 alumnos presentados en setembro. Leváronse a cabo clases de reforzo escolar para alumnos de 3º e 4º diso, escola de adultos para obter o título de Secundaria e un Programa Específico en Actividades e Instalacións Deportivas, «que se fai por primeira vez desde un Concello en Galicia e vai ter un título homologado pola Consellería de Educación», explicou Andrea Domínguez, profesora e coordinadora do proxecto.
«A porcentaxe é moi positiva», afirmou Andrea Domínguez, profesora e coordinadora do proxecto. «Dás 900 persoas que se presentaron en setembro na EPA en Pontevedra aprobou só un 30%, do cal ou 9% ou presentou ou noso programa. Hai escolas de adultos de todo ou ano ás que lle aprobaron tres ou catro persoas e nós só tivemos dous meses e unha semana de clases. Foi só ese tempo, pero tingamos profesores especialistas para cada ámbito e creo que funcionou ben por iso. Foi un verán duro, pero moi gratificante». DESDE MARZO. A iniciativa xurdiu en Moraña en 2012 e, dado o éxito, a alcaldesa, Luisa Piñeiro, propuxo aos outros tres alcaldes formar unha agrupación para pedir a subvención». Lograron o 80% do custo do proxecto e a continuidade está garantida para 2014, xa que a axuda da Xunta xa está confirmada. «Para ou ano queren quitalo máis amplo, porque desta vez perdemos a convocatoria de maio e non é ou mesmo ter outros tres meses para preparar algunha que quede. Empezaríase en marzo ou abril e a xente contaría con máis oportunidades», apuntou Domínguez. Os alcaldes constataron o «éxito impresionante» no acto de entrega de notas.
A coordinadora subliña, por de todo, que o título diso é imprescindible nos tempos que corren, tanto para acceder aos cursos do Inem como para optar a un contrato temporal nos concellos e ata para obter o permiso de conducir.
Por esta mesma razón, María José Suárez, unha veciña de Amil (Moraña) de 47 anos, enfrontouse ao reto logo de décadas lonxe de apuntes e exames. Foi un verán sen descanso de luns a xoves, pero valeu a pena.
«Eu tinga ou Graduado, pero agora xa non vale para nada. Piden a ISO para todo. Apareceu a oportunidade de conseguir ou título e apunteime ás clases». A súa familia díxolle «que estaba parva», porque «despois de tantos anos sen ir á escola como ía imaxinar que ou ía conseguir». Pero fíxoo. «Vos profesores eran estupendos, mesmo na maneira de explicar para que ou entendera xente dá miña idade, sempre que puxeras atención nas clases. Vos exames foron complicados, pero iamos ben preparados». Para esta morañesa case todo era novo. «Eu teño un neno que está facendo a ISO e algo che soa, pero nada que ver co de ir alí e aprender. Haino que aprender todo desde ou principio».
Agora o seu fillo está orgulloso dela, aínda que durante o verán fíxoa rabiar máis dunha vez. «Ás veces, cando chegaba á casa e tinga dúbidas preguntáballe e dicíame ?Mamá, nas clases explícancho?, pero si me axudaba».
Nas clases María José fixo unha amiga moi particular que a sacou de moitos apuros. «A calculadora científica. Tiven que aprender a usala, que non tinga nin idea», aínda que as Ciencias sempre se lle deron mellor. Ao final sacou un seis, a mesma nota que en Linguas, malia que con elas «sempre tiven máis problemas». En Historia aprobou cun cinco. tar ou tempo un pouquiño».
E é que o obxectivo deste proxecto non é só mellorar o nivel académico e devolver aos alumnos ao mercado laboral, senón devolverlles a autoestima perdida. «Necesitan saídas», sostén Adriana Domínguez. É o caso dun alumno de 52 anos que logrou a proeza de aprobar non só a ISO senón tamén o Programa Específico en Actividades e Instalacións Deportivas no mesmo verán.
«Traballou moito, pero viuse recompensado. É xente que está non paro, que ten unha depresión impresionante e que ten que saír para adiante. Animándovos desde a casa e nas propias clases non só melloran a nivel académico e laboral, senón que a nivel mental créaslles autoestima e confianza, que era un dous obxectivos prioritarios deste programa».
Outro exemplo, o dun mozo de 16 anos que «estaba perdido, non quería nin estudar. Agora está facendo un curso de adestrador en Pontevedra, un PCPI de Hostelería e comigo quitou ou ciclo. Sénteste mellor. Creo que pensan ?Fun capaz, e se fun capaz disto sereino de moitas cousas?. Tratar de volver meterse na roda dá sociedade e volver á educación».
Respecto ao profesorado, Domínguez subliñou que se contrataron profesionais moi cuali-
ficados a través de entrevistas realizadas por un inspector de Educación dá Xunta. «Nas enquisas que fixemos ao final ou 100% recomenda ou programa e outro tanto, se suspendera, volvería, pero si protestaban porque ou tempo era pouco». As 420 horas lectivas parecen moitas si non houbese que aproveitalas ao máximo para englobar catro cursos. «Cando empezabamos -recorda María José Suárez- vos alumnos diciamos que era imposible aprobar. Que cousa máis difícil para tan pouco tempo, pero segundo ían avanzando as clases e ou ías entendendo… Todo é cuestión de esforzo».
«Moito traballo é darlles ánimos -coincide Andrea Domínguez-. Algúns protestaban: por que só dous meses? Ou profesorado era primerizo e tivo que machucar ou temario antes de dárllelo a eles. 3.000 folios para dar en dous meses, unha tolería. Catro cursos en dous meses. É unha tolemia. Ou que fas é crear unha base mínima e intentar que saian adiante. Que ou que leven ou teñan claro». HOMOLOGADO. Caso separadamente é o Programa Específico en Actividades e Instalacións Deportivas, un PCPI (Programa de Cualificación Profesional Inicial). «Adóitano facer centros públicos, pero para reinsertar a lestes alumnos que teñen a ISO e non entran en ciclos faise un programa específico onde aproban uns módulos e pasan ter unha titulación a nivel 1 en escala de profesionais».
Dos doce alumnos presentados aprobaron seis. Un deles é Sergio Rei Silva, un mozo de 19 anos de Amil (Moraña) que o ano pasado obtivo a ISO e agora superou este ciclo. «Meu pai sempre me dicía que a ISO era a base de todo. Eu non colexio era un cafre e estábanme seguido enriba». Del, como doutros mozos «intelixentes pero cafres», acordáronse os orientadores dos colexios e recomendáronlles esta iniciativa.
Tralo duro traballo de elaborar o temario, os alumnos enfrontáronse a tres meses de clases teóricas de todo tipo (instalacións deportivas, anatomía, barreiras arquitectónicas, normas de varios deportes…), incluíndo actividade física, un proxecto de fin de curso e formación en centros de traballo, que os aprobados realizarán nos seus propios concellos. Isto abriralles portas laborais, como en Moraña, «que van abrir ou novo campo de fútbol», apunta Domínguez. «É unha boa iniciativa, son rapaces que agora van ter a súa primeira experiencia laboral. Só lle vexo vantaxes para vos rapaces que están fóra dá educación, hai xente moi boa, son moi válidos».

El pago se hará con ingreso en cuenta bancaria directamente al fabricante de los uniformes. Una vez realizado el pedido se les dará el número de cuenta donde deben ingresar.

A Deputación de Pontevedra sacará a licitación de forma inminente as obras de ensanche e mellora da estrada de conexión da N-550 con A Igrexa en Perdecanai, no concello de Barro.

As obras consistirán no ancheamento da vía, ata acadar os 12,60 metros. O ancheamento desta estrada requirirá da demolición de diversos muros situados ao longo da vía e a reposición dos mesmos.

Así mesmo, os traballos incluirán a recollida de augas pluviais e a reposición de servizos ocultos co fin de mellorar a seguridade viaria de dita estrada.

As obras contarán cun orzamento total duns 240.000 euros e permitirán dotar ao citado núcleo de poboación dun accesocon maiores medidas de seguridade tanto para peóns como para o tráfico, evitando os estreitamentos que na actualidade presenta en zonas con cerramentos de fincas e viñedos.

http://pontevedraviva.com/xeral/7550/deputacion-perdecanai-iglesia-barro/

A nivel comarcal, todos os concellos engrosaron a lista do paro: Barro, Campo Lameiro, Cotobade, A Lama, Poio, Ponte Caldelas e Vilaboa. A tendencia ao alza repítese no área de influencia pontevedresa e tan só algúns casos puntuales poden presumir de datos positivos. Por exemplo, Vilagarcía de Arousa (13 desocupados menos), Caldas de Reis (nove) ou Lalín (45).

Dos demandantes que se apiñan a diario nas oficinas do INEM da rúa Eduardo Pondal, a gran maioría ten máis de 25 anos (7.870). Únicamente 540 son menores a esa idade. As mulleres superan en número aos homes (4.481 fronte a 3.929) e por sectores, o de servizos é o que se leva a palma. Do total, 5.426 desempleados proceden deste ámbito, 1.307 da construción, 791 da industria e 142 de agricultura e Os sindicatos falan de cifras nefastas e non atopan os síntomas de recuperación que atisba a Administración pesca. A estes súmanse 744 persoas que accederon ás listas sen contar cun emprego anterior. SINDICATOS. O secretario de acción sindical da CIG, Carlos Javier Esperón, fala abiertamente duns «datos nefastos» que non son peores grazas ás condicións meteorolóxicas rexistradas en setembro: «O tempo axudou a manter a hostelería e servizos, si non teriamos un balance peor».

O secretario comarcal de CC OO, José Luís García Pedrosa, negou os síntomas de recuperación que albisca a Administración, «máis aínda cando os datos de afiliación á Seguridade Social reflicten que hai 2.000 parados máis na provincia».O secretario comarcal da CIG, Marcos Conde, sentenza: «sons uns datos previsibles, porque as políticas do PP non están valendo para crear emprego, están equivocadas».

Unha avaría nun cable subterráneo deixou a 279 abonados no núcleo urbano de Barro sen luz durante máis de cinco horas  entre as 13.35 e as 19.00 horas. O fallo eléctrico orixinouse no edificio Barosa Crega e afectou á zona de San Antoniño.

Segundo explicaron desde a compañía eléctrica, reparar a avaría suporía abrir unha gabia na zona danada e prolongaríase demasiado para ter a tantos veciños sen luz. Para acelerar o proceso, os técnicos de Fenosa realizaron un «bypass» entre transformadores. Este traballo que recibe o mesmo nomee que a operación de corazón supón a unión de dous transformadores mediante un cable para que a luz poida chegar aos clientes afectados.

Chegada graduada de luz

Desde que identificaron a avaría, os técnicos traballaron na zona ata que ás sete da tarde puideron devolver a luz. Segundo algúns veciños afectados, a recuperación foi de forma graduada. «A luz marchouse na miña casa a unha e media, pero a catro xa volvía a ter», sinala un dos afectados que reside preto da igrexa, na parroquia de Perdecanai, a zona afectada pola avaría.

Os veciños lamentan que o corte de luz tivésese estendido durante gran parte do día, afectando a vivendas, establecementos comerciais e bares de está céntrica zona de Barro.

Desde a compañía eléctrica esperan arranxar a avaría subterránea nos próximos días para evitar novos cortes de luz.

http://www.lavozdegalicia.es/noticia/pontevedra/2013/10/04/averia-electrica-barro-deja-luz-279-abonados-5-horas/0003_201310P4C8992.htm?idioma=galego

Uns 900 quilómetros sepáranlle do seu fogar en Cádiz. Unha distancia que cubrirá andando para completar a promesa que lle fixo á Virxe do Carmen en 1999: si saía con vida do naufragio converteríase nun peregrino devoto e agradecido que percorrería o mundo para darlle as grazas.

Nove anos e máis de 97.000 quilómetros camiñando. Cando chegue ao seu Cádiz natal, o que espera facer nun prazo de mes e medio, José Antonio García Calvo -coñecido como Il Pellegrino- cumpriría con fartura a promesa que no seu día fixo á patroa de todas as xentes do mar: a Virxe do Carmen. A ela encomendouse o día 1 de xaneiro de 1999 cando naufragou, xunto con outros dezaseis compañeiros, na costa noruega. Era o cocinero do congelador bacaladero “Revolución” e foi o único superviviente da traxedia.

“Aguantei nove horas como puiden encima de dous cadáveres ata que me rescataron. Foi tremendo” explica a todo aquel que se interese polo seu odisea.

Tras unha lentísima recuperación que lle levou a estar oito meses hospitalizado, prostrado nunha cadeira de rodas dous anos e camiñar con muletas outros dous, José Antonio botouse a mochila ao ombreiro e converteuse en peregrino. Unha experiencia, a piques de finalizar, que se prolongou durante nove anos e da que saca unha conclusión: “A xente non é mala, hai persoas boas por todas partes, son solidarias cos peregrinos” explicaba onte en San Amaro de Portela (Barro) onde descansaba no Mesón Don Pulpo, un local situado no Camiño Portugués a Santiago.

José Antonio afronta a súa última peregrinación: a ruta (ida e volta) que vai desde Cádiz a Fisterra. No seu longo camiñar iniciado no ano 2004, este gaditano, nacido no Porto de Santa María e que cumpriu o pasado 26 de setembro 64 anos, visitaría medio mundo: Palestina, Israel, India, Tíbet, Chinesa, Rusia, América do Norte e do Sur…e coñecido e falado con dous líderes relixiosos mundiais: o Papa Juan Pablo II e o Dalai Lama.

“Chegue a Fisterra, a terra onde estaba o fin do mundo, e estou de regreso a casa” subliñaba onte este peculiar peregrino que recoñece que xa conta os días para estar coa súa filla -“apoioume en todo momento e di estar moi orgullosa de min”, sinalaba ufano- e para “poder gozar dos meus dous netos: unha neta de seis anos e un neno de catro”.

Será a esta vida familiar á que se quere dedicar cando poña fin aos seus nove anos de peregrinación polo mundo e tamén a envorcar toda a súa experiencia no libro que comezou a escribir e que levará por título :”Os tres inimigos do peregrino: os curas, os cans (de dúas patas) e os pés”.

http://galego.farodevigo.es/portada-pontevedra/2013/10/02/nueve-anos-peregrinacion/888313.html

Oscar Figueiro: Agradecería se puidésedes publicar as miñas opinións sobre o tema dos uniformes do ceip de Barro.
un saudo e moitas gracias.

O motivo das presentes reflexións e tentar comprender o gran interese por parte da directiva da ANPA do CEIP de Barro en impoñer o uniforme escolar nun colexio público.

E digo da directiva da ANPA, xa que o ano pasado fíxose unha enquisa e o resultado xa deixou claro que a maioría de pais e nais non está de acordo co uniforme, tanto dá que  a ANPA sufra un desdobramento de personalidade e se converta nos seus ratos libres nun colectivo de pais e nais, intentando impoñer as súas ideas.

Importante é ter presente que esa decisión nunca a podería tomar, nin a directiva da ANPA nin a ANPA, senón que tería que ser tomada tamén polos pais e nais non pertencentes a ANPA, xa que evidentemente aféctanos a todos. Ou tamén aquí se quere falar de maiorías silenciosas?

Argumentemos:

É máis barato. Cústame crelo, cando eu podo mercar a roupa onde queira  escollendo entre a enorme variedade de prezos existentes, ou os meus fillos poden herdar algunha  roupa, que non é ningunha vergonza, e forma parte da súa formación como futuros adultos.

Dificil será que os uniformes fosen máis baratos, cando supoño que só se venderán nunha ou dúas tendas, igual este ano teñen prezo para “enganar a bobos”; pero, é se para o ano varía  o prezo, visto que xa temos moito “caché e se equipara co do  Sek.

Por certo, meus fillos agora mesmo xa teñen roupa, supoño que os vosos tamén, se poñedes o uniforme, perdón, vestimenta unificada, tendes que comprar  todas as mudas precisas para 5 días á semana. Bonita forma de aforrar.

 Dignifica. Bonita palabra, que digna sería a directiva da miña ANPA se  preocupase de temas como a falta de dous profesores, falta de espazos para actividades na escola, profesores que pintan aulas durante o verán, porque nin o concello nin educación o fan; pero non, esta ANPA ten un monotema: UNIFORMES.

É mais cómodo poñerlle uniforme e non “pelexar”  que roupa poñer? No pouco que eu sei de ser pai,  paréceme que  educar non é  buscar a comodidade, igual algo falla cando un rapaz/a  destes anos xa decide qué poñer. Pensádeo.

E por ultimo, pero non menos importante, o aspecto emocional. Non quixera ver a meus fillos saír da casa para a escola coma se fosen a una triste oficina metidos nun ridículo uniforme cunha  patética garavata disfrazados de mini contable,  el e cunha saia  de “tablas” de mini secretaria,  ela. Que pasa? Seguimos con xogos sexistas?

Ah! Esquecía o escudo. Todo bo uniforme ten que ter un escudo, bordado é  canto máis grande, mellor será o cole.

A todo isto, meus fillos van á escola pública pola miña convicción e polo que representa.

Se quixera formar mini calcomonías repetidas coma cromos, mandaríaos  á privada ou, se non chega o presuposto, á concertada  que é un “quiero y no puedo”, e inda que a formación non sexa a mellor,  como xa teñen os uniformes implantados, podo escoller o colexio  que teña o uniforme máis bonito, que parece que para algúns pais e nais é o único que esperan que seus fillos saquen de proveito  da escola.

O Conselo da Xunta autorizou este venres a firma dun convenio de adhesión entre a Axencia de Protección dá Legalidade Urbanística (APLU), un organismo da Consellería de Territorio, co concello de Barro para que o APLU asuma as competencias de inspección, supervisión, sanción e restablecemento da legalidade urbanística en relación coas obras e usos de chan.

Os ingresos obtidos por multas e sancións administrativas que se impoñan repartiranse a partes iguais entre a Consellería de Medio e Territorio e o concello de Barro.

As actuacións teñen que estar situadas en solos rústicos e urbanizables, mentres non sexa aprobado o correspondente plan parcial ou de sectorización, así como no ámbito dos núcleos rurais delimitados.

http://pontevedraviva.com/xeral/7405/barro-competencias-urbanisticas-legalidade/?lang=gl