O proxecto de instalación do parque eólico en terreos comunais do monte Acibal acaba de recibir a autorización definitiva e os traballos de construción poderán comezar nas próximas semanas.

Esta infraestrutura, que recibirá o nome de parque eólico Acibal, ocupará terreos dos concellos de Moraña, Barro e Campo Lameiro e contará con catro aeroxeradores de 119 metros de alto e 3.000 quilowatts de potencia, así como unha estación transformadora.

O orzamento co que conta a empresa Norvento S. L. para acometer a obra supera os quince millóns de euros e conta cun prazo de execución de sete meses, a contar desde o momento en que se ocupen os terreos. A produción anual da estación será de 33.802 megawatts hora, o equivalente ao que consumen 8.000 fogares.

Son moitos os pontevedreses que nos últimos anos colleron as maletas para irse a outra comunidade autónoma ou outro país. Na comarca foron, en concreto, 26.131 só nos últimso cinco anos. E a esas cifras hai que sumarlle todos os veciños de municipios como Sanxenxo, Marín, Caldas de Reis, Cuntis ou Moraña que, a pesar de non formar parte da delimitación territorial, si están dentro da área de influencia da capital de provincia. Tras varios anos de subidas case constantes, o gráfico empeza agora a baixar, e as cifras do 2014 arroxan resultados máis esperanzadores.

A franxa de idade á que menos lle custa coller as maletas e empezar de cero noutra parte é aos mozos non tan novos. De 30 a 54 anos fóronse o ano pasado 4.322 habitantes só da cidade do Lérez, Barro, Campo Lameiro, A Lama, Poio, Ponte Caldelas e Vilaboa.

Lara e Rogelio son dous deles. Tomaron a decisión un pouco antes que a maioría, e engrosan a lista dos 4.338 veciños da comarca que deixaron Galicia no 2012. Só o ano antes superouse esa cifra grazas a outros 4.367 emigrantes novos. Nin Lara nin Roge chegaran aínda á trintena. Tampouco o fixeron agora, pero senllos golpes de mala sorte propiciados pola perentoria crise acababa de deixalos sen traballo a ambos. Coñecéronse hai apenas uns meses pero, cando Lara se dispuña a comprar xa o billete a Londres que anunciara aos seus familiares e amigos, Roge non quixo perder a oportunidade de lanzarse a compartir aventura.

Unhas semanas antes de irse fixeron un último intento nunha oferta de traballo temporal que lles chegou por casualidade, pero as condicións laborais terminaron de convencelos. Cumpriron coa súa función, fixeron as maletas e aterraron en Heathrow. Ata hoxe.

Expectativas de cambio

Os dous melloraron inconmensurablemente o seu inglés, co que xa se manexan sen ningunha dificultade, e Roge está a piques de empezar un curso para facerse profesor nun colexio privado de Londres. A titulación, a experiencia e, sobre todo, o idioma abriranlle moitas portas no futuro. Porque, cando pensan nel, ven en España de volta. Regresar a Pontevedra non entra nos seus plans, nin nos doutros moitos pontevedreses de nacemento que coincidiron alí, e son conscientes de que a súa cidade de orixe non está lista para volver acollelos. Encabeza a lista das grandes urbes galegas con maior taxa de paro, e nela non parece que o panorama mellore. Por iso, pensan a curto prazo en Madrid.

Tamén as cousas cambiaron polo seu país de orixe, e as posibilidades laborais polo menos existen. Tamén para Lara, licenciada en Comunicación Audiovisual quen, tras conseguir varios empregos, atópase agora ante un proceso de ascenso que non pode gañar, con todo, ás súas perspectivas de evolucionar no sector da mercadotecnia dixital, no que estivo formándose a distancia durante os últimos dous anos.

É tamén esta posibilidade de recuperar un futuro a que logrou disuadir nos últimos meses a cada vez máis pontevedreses de abandonar a súa terra natal. Aínda así, seguen facéndoo. Pontevedra, o máis poboado e grande dos municipios da súa contorna, é o que perdeu, polo menos temporalmente, maior número de veciños. Si en 1992 foron 1.037 os que marcharon, no 2009 eran xa 2.848 os que o fixeron, mentres que no 2010 foron 2.575; no 2011, 2.751; no 2012, 2.746; no 2013, 2.865; e no 2014, 2.705.

Portos de mar

O seguinte en canto a cantidade de emigrantes foi Marín, que terminou o ano 1992 con 295 persoas menos no seu padrón; no 2009 rexistrou xa 897 menos; no 2010, 985; no 2011, 948; no 2012, 894; no 2013, 899; e no 2014, 983. Poio, pola súa banda, ocupa o terceiro posto con 729 veciños no 2014, mentres que en 1992 foron 196; no 2009, 701; no 2010, 710; no 2011, 744; no 2012, 760; e no 2013, 811,

Outro porto de mar, aínda que utilizado principalmente para fins turísticos, Sanxenxo, encarna o cuarto da lista. Fai veintirés anos fóronselle 120, e o número foi ascendendo aos poucos ata os 435 do 2009, os 465 do 2010, os 528 do 2011, os 503 do 2012, os 515 no 2013, e os 679 do 2014.

Seguindo leste mesmo criterio, o seguinte concello sería Bueu, do que se foron 93 persoas en 1992; 253 no 2009; 279 no 2010; 284 no 2011; 239 no 2012; 245 no 2013 e 315 no 2014. Caldas de Reis abandonárono 102 veciños en hai vinte e tres anos, 332 fai seis, 361 fai cinco, 411 fai catro, 347 fai tres, 367 fai dous e 312 o pasado.

Completando a lista atópase Ponte Caldelas, que pasou dos 84 de 1992 aos 208 do 2009, os 198 do 2010, os 199 do 2011, os 154 do 2012, os 192 do 2013 e os 234 do 2014). Justo detrás atópase Vilaboa, da que emigraron 53 persoas en 1992, 206 no 2009, 198 no 2010, 207 no 2011, 214 no 2012, 175 no 2013, e 213 no 2014.

No tramo final da lista atópanse os municipios da Lama, que o último ano perdeu 148 habitantes, Cuntis (132), Cotobade (127), Barro (113), Moraña (104), Portas (102), e, para rematar, Campo Lameiro (53).

http://galego.lavozdegalicia.es/noticia/pontevedra/marin/2015/09/01/aventura-pontevedresa-londres/0003_201509P1C5991.htm

Acábanse os dous meses solombo do verán e despedímolos con titulares e imaxes de numerosos atascos nas estradas máis concorridas de Galicia. As retencións foron unha constante desta tempada estival. Directamente proporcionais ao aumento de visitantes, o incremento do tráfico interior e unha maior alegría no consumo. Pero esas premisas non xustifican as horas de penalización a miles de condutores atrapados en retencións cuxo orixe reside en decisións políticas sobre o emprego dos diñeiros públicos.

Elixir é decidir entre alternativas. En suma, unha cuestión de prioridades.

Na nosa terra e en materia de obras públicas, temos contados exemplos de racionalidade e demasiados de dispendio. As dúas principais arterias que comunican Galicia coa Meseta, as Autovías A-52 e A6 que tantos anos de esforzo investidor custaron ata a súa finalización, permitiron mellorar de modo maiúsculo o acceso á nosa comunidade, recortando tempo de viaxe, mellorando a seguridade e todo iso se traduce nun incremento do turismo. Esas autovías son, pola súa propia concepción con calzadas independentes para cada sentido da circulación, acceso limitado e sen cruces, un paradigma de bo emprego dos cuartos públicos, a pesar de que se estimaba que construír un quilómetro de autovía custaba 6 millóns de euros (o dato é de 2013).

Dubido que podamos dicir o mesmo do eterno AVE que se segue construíndo e cuxa rendibilidade -si os billetes non tivesen un prezo subvencionado- veremos cando estea concluído e en servizo, competindo cos avións que operan desde os tres aeroportos galegos a prezos irrisorios (por certo, tamén subvencionados).

Rendibilidade social

Do mesmo xeito que ocorre coas autovías, nas estradas onde se decidiron e executaron obras de desdobramento, as conxestións de tráfico foron escasas en número e infinitamente menores en cantidade de afectados.

Durante estes dous meses non se produciron atascos na autovía do Salnés grazas aos dous carrís en cada sentido, que fluidifican a circulación. Os problemas ocorrían ao principio e final deses tramos polos pescozos de botella que se organizan. Exemplo palmario: o tramo entre Sanxenxo e a rotonda de acceso á Lanzada, o que queda da mal chamada Vía Rápida do Salnés, cun único carril por sentido que suma perigo e tráfico lento en canto aumenta a densidade de vehículos. Ao producirse nos aparcadoiros da Lanzada a concentración de miles e miles de coches máis, o caudal de vehículos que retornan desde os areais de San Vicente, a estampa á tardiña en festivos e fins de semana, é unha marea de automóbiles a paso de procesión.

Pregunta: ¿é evitable? Pois si. Polo menos, paliable. Por iso dicía que estamos ante situacións ferintes que eran resolubles cunha priorización dos escasos recursos públicos. Á beira mesmo da citada autovía, observamos dous parques empresariais que presentan un aspecto fantasmagórico. Son exemplos paradigmáticos de erráticas políticas investidoras desde as Administracións que han dispendiado fondos públicos en mastodónticos polígonos que non atraen. ¿Terían estado mellor investidos en completar o desdobramento para mellorar a accesibilidade a emprazamentos turísticos? Paréceme que a resposta é obvia.

O turismo é fundamental no PIB da provincia e da comunidade. A nosa capacidade de reclamo de visitantes é manifestamente superior á atracción de industrias que non teñen interese en radicarse nin no parque empresarial de Barro-Meis cunha ocupación parcial que medio salvará Froiz nin no Nantes que é un predio desértico.

Si os números axudan a tomar decisións, aí van unhas cifras que son concluíntes aínda que cada cal poderá interpretalas segundo cádrelle. O custo de desdobrar os seis quilómetros e pico que restan entre Sanxenxo e A Lanzada era de 29 millóns de euros, segundo o orzamento que manexaba a Consellería de Infraestruturas da Xunta ata que a finais do 2012 decidiu encerralo nun caixón. Non se trataba dun custo desmesurado a tenor dos centos e miles de millóns de euros enterrados na Cidade da Cultura ou a Plisan de Salvaterra por citar algúns dos disparates máis custosos.

O proxecto de desdobramento foi hibernado co recorte de investimentos en obra pública que decidiu aplicar Feijoo entre as medidas de recorte. Pero seguramente hai outra razón: o manifesto fracaso do modelo de adxudicación coa chamada peaxe na sombra que se empregou.

Tanto a Autovía do Salnés como a de Barbanza son gratuítas para quen somos os seus usuarios porque se construíron cun modelo concesional polo que as empresas adxudicatarias (entre elas NGB, agora ABanca) adiantaron o diñeiro do custo das obra máis o mantemento. A cambio a Xunta débelles pagar anualmente, ata 2035, un canon que fluctúa segundo o tráfico. Si circulan menos coches dos previstos, como veu sucedendo, a Administración tamén ten que cubrir con diñeiro público ese déficit.

Probablemente estaremos ante unha cuestión de concepto que antes ou despois deberemos respondernos Administración e cidadáns: si as futuras autovías non se poden construír e logo xestionar con fondos públicos, teremos que asumir que sexan de pagamento.

http://galego.lavozdegalicia.es/noticia/pontevedra/sanxenxo/2015/08/30/concluyen-dos-meses-atascos-evitables/0003_201508P30C12991.htm

Pouco despois das dez e media da mañá de onte, un turismo da marca Mercedes Benz atropelou a dous ciclistas que transitaban pola N-550 ao seu paso polo municipio de Barro. Desde o 112 engadiron que só un deles requiriu asistencia sanitaria, que lle proporcionou o persoal dunha ambulancia do 061, aínda que as lesións que presentaba eran de carácter leve.

Todo parece indicar que o accidente puido deberse a unha distracción ou descoido do condutor, xa que, segundo as fontes consultadas, ambos os ciclistas circulaban correctamente pola beiravía da estrada que comunica as localidades de Pontevedra e Caldas de Reis. A hipótese que se manexa é que realizase un xiro cara á súa dereita sen decatarse do paso dos ciclistas.

Ata o quilómetro 106,5 da N-550, ademais do 061, desprazáronse patrullas da Garda Civil de Tráfico.

http://galego.lavozdegalicia.es/noticia/pontevedra/pontevedra/2015/08/30/turismo-atropella-dos-ciclistas-realizar-giro/0003_201508P30C8992.htm

A falta de seguridade viaria no tramo urbano de San Antoniño é un problema que o goberno de Barro trata de resolver. Onte, o concelleiro de obras e tenente de alcalde, José Sanmartín (PSOE) visitou o cruzamento entre a N-550 e a rúa Areal acompañado co enxeñeiro de camiños, Carlos Basaco, para analizar posibles remedios aos habituais accidentes de tráfico que se producen nesta intersección.

É habitual que os vehículos que circulan pola estrada nacional en dirección Caldas viren á esquerda para desviarse á rúa Areal nun cruzamento no que a visibilidade é reducida por un cambio de rasante que ocasiona numerosas colisións por alcance.

Como solución provisional, o Concello pedirá a Fomento o pintado dunha liña amarela na marxe dereita da calzada para prohibir o aparcadoiro e conceder un espazo aos coches que circulan por esta vía para esquivar aos que esperan, no medio do carril, a poder incorporarse á rúa Areal.

Antes, o Concello debe asegurarse si as normas de tráfico permiten realizar este xiro á esquerda posto que as marcas viarias existentes «non están claras», sinala o socialista Sanmartín.

http://galego.lavozdegalicia.es/noticia/pontevedra/2015/08/27/barro-mejorara-seguridad-vial-cruce-rua-areal/0003_201508P27C6993.htm

Os últimos datos da DXT confírmano: a A-55 é a estrada cos puntos negros máis perigosos de toda a provincia de Pontevedra e na que máis vítimas non mortais se rexistran nun ano, sendo 88 no ano 2013.

Dos 20 tramos perigosos existentes en todo o territorio provincial, 14 sitúanse na autovía. Segundo os datos de hai dous anos, tres son especialmente conflitivos: o punto quilométrico 7,2, con nove accidentes; o quilómetro doce, con doce, e o 27, con nove. Os outros seis viarios que presentan percorridos cunha alta concentración de sinistros son a AP-9, no punto quilométrico 148; a EP-2006, no km 2,8; a EP-4006, no 6,1; a N-120, no 650,8; a N-550, no 110,9, e a VG-20 no punto quilométrico número 12. Neles producíronse un total de 62 accidentes no ano 2013.

A maioría dos sinistros debéronse a unha saída da vía, o que supón 74 dos 106 totais. Foron 29 os causados por colisión, e os tres restantes distribúense entre as causas de atropelo, envorco e outras circunstancias. Vigo e Mos son os dous municipios nos que se concentran os tramos citados, con sete cada un. En terceiro lugar atópase Tui, ao que pertencen tres dos tramos. Os dous últimos corresponden ao Porriño e Barro. Entre eles está o tramo da ponte de Rande, na AP-9. Os sinistros prodúcense sobre todo en tramos descendentes.

Non é de estrañar que a A-55 sexa o viario co maior número de radares fixos da provincia, con seis en total, distribuídos desde o quilómetro cinco ata o 15.

http://diariodepontevedra.galiciae.com/gl/nova/431432/55-estrada-cos-puntos-negros-mais-perigosos-de-pontevedra

As choivas deste ano foron escasas e as reservas de moitos mananciais e ríos da provincia están en mínimos. As precipitacións que caeron estes últimos días non serviron para moito á hora de recuperar os caudais, polo que esta tempada estival os concellos esfórzanse por garantir, na medida do posible, a subministración ás vivendas. Desde que comezou o verán detectáronse problemas de abastecemento en polo menos sete concellos da metade norte da provincia de Pontevedra. Hainos de todo tipo, municipios do interior e tamén algún costeiro. As obras de mellora de redes e construción de alternativas como as realizadas por Acuaes na ría de Pontevedra evitaron que o problema sexa maior, pero as dificultades polas que pasan algúns concellos xa teñen efecto na vida cotiá dos seus veciños. A problemática e as medidas adoptadas son variadas, porque cada caso é distinto, pero nesta lista están Barro, Cotobade, Portas, Ponte Caldelas, Marín, A Estrada e Lalín.

En Marín, o problema da auga é endémico na parroquia de Seixo. A redución do caudal na rede xeral procedente do Lérez ten como consecuencia a perda de presión nas billas dos pisos máis altos en Otero Ulloa e o Camiño Vello. O Concello viuse obrigado a alternar a subministración ás vivendas co abastecemento tamén imprescindible a unha fábrica de refrescos que dá traballo a moitas familias da zona no verán. Está previsto que as dificultades non se repitan o próximo ano, porque xa estará en servizo a rede alternativa de Acuaes, que garantirá unha maior capacidade de subministración a Marín desde Pontevedra. Ese sistema funcionou na outra beira da ría e Sanxenxo e Poio, con ducias de miles de visitantes en xullo e agosto, non han ter problemas.

En Ponte Caldelas, os veciños de Caritel levan semanas sen auga nas súas billas durante a noite. É o único xeito de garantir que si terán servizo durante o día. Neste caso trátase dunha rede veciñal privada.

Pola súa banda, os gobernos locais de Portas, Barro, Cotobade e Lalín emitiron bandos ou solicitado publicamente aos seus veciños que se conteñan no consumo e que non utilicen a auga das redes municipais para regar hortas, xardíns e parques. Nas zonas rurais do interior da provincia os veciños están adoitados á utilización de pozos, polo que poden ter unha marxe de autonomía, máis ou menos amplo, mentres non cheguen as choivas do outono.

http://galego.lavozdegalicia.es/noticia/pontevedra/marin/2015/08/17/ano-escasas-lluvias-dificulta-abastecimiento-siete-concellos/0003_201508P17C1991.htm

Ante a falta de oportunidades laborais na cidade, Luciano Cepeda regresou ao rural no 2011 para vivir do campo 

«A crise cambioume a vida, pero a mellor», sostén un mozo veciño de Barro que se viu obrigado a deixar a estada e o martelo pola parra e a tesoira de podar. Con quince anos dedicados á construción que lle permitiron formar unha familia, Luciano Cepeda viuse, de golpe e por mor da crise, sen traballo. Harto de entregar currículos sen sorte e de «traballar sen cobrar ou por un prato de caldo», decidiu dar un xiro radical á súa vida. Abandonou o cemento e o ruído da cidade, pola terra e a tranquilidade do campo. Desde fai catro anos xestiona un viñedo que lle fai «moi feliz».

Nacido en Valga no ano 1982 no seo dunha familia rural, Luciano Cepeda comezou a traballar como obreiro aos quince anos de idade. Acompañado da súa parella, mudouse a Caldas onde construíron unha vida que no 2010 estivo a punto derrubarse ao perder o seu traballo.

«Tiña que pagar aluguer, luz, auga e había que buscar unha maneira de vivir». Despois de traballar unha tempada na vendima, picoulle a espiral da viticultura e decidiu xogarllo toda a unha carta.

Alentado por un parente, Cepeda decidiu facerse cargo de pequenas plantacións de veciños de Barro, que ao ser maiores xa non podían mantelas, e cedéronllas a Luciano a cambio dunha porcentaxe da produción.

«Eu cando comecei coa viña non sabía nin descorchar unha botella de viño», confesa Luciano, aínda que agora xa é todo un experto no coidado da vide. «Podo, ato, dou sulfato, sego, desneto e vendimo, que é ou único que non gústame do traballo», presume o viticultor que leva un ano asentado en Barro.

Optimismo co cambio

Paseando baixo as parras, Luciano móstrase realmente entusiasmado coa súa nova profesión. Ao mesmo tempo que quita as follas sobrantes ou as uvas pochas da vide, rememora os seus inicios, que non foron fáciles. No primeiro ano asumiu un enorme risco, posto que a colleita se paga a ano vencido. «Sen ingreso ningún, tiven que investir todo o que tiña», admite Cepeda. De feito cando lle comunicou a decisión á súa familia, «dixéronme que estaba tolo», recorda entre risos. Con todo, a situación actual xa é máis desafogada porque «se pasas o primeiro ano, xa pasou todo».

Tanto é así que si mañá mesmo lle chama unha empresa da construción, Luciano teno claro. «Quédome coa viticultura, sen dúbida», sentencia o agricultor e engade «co traballo que me deu chegar aquí, sería tirar con estes catro anos e nunha empresa non sabes canto tempo vas botar», explica.

E é que o negocio vai vento en popa. A súa intención é ampliar a plantación en cinco mil metros cadrados máis, chegando aos trinta mil metros cadrados para a próxima tempada. «Este ano a viña vai dar sobre 25.000 quilos, de aí o 10 % ou 15 % lévao o dono da parra, un pouco máis do 7 % é para gastos, quédame un 40 % que son catorce ou quince mil euros», resume Cepeda.

Admite Luciano Cepeda que «de viño non entendo, só sei diferenciar un branco dun tinto, pero de coidado da viña si que sei».

De feito aprendeu un truco moi útil dun veciño do lugar, «parece un chiste pero non é», advirte antes de ilustralo. «El dicíame, cando teñas ganas de mexar, faino debaixo da parra, mentres, miras cara arriba e vas quitando as follas ou uvas secas», chancea un Luciano que anima aos parados a emprender unha aventura laboral no rural galego.

http://galego.lavozdegalicia.es/noticia/agro/2015/08/17/crisis-bajo-andamio-subio-parra-barro/0003_201508P17C4991.htm