O popular hotel de Meaño acolle mañá un «showroom» cos primeiros deseños creados por esta moza de Barro 

A Quinta dá San Amaro, en Meaño, é o escenario elixido pola deseñadora Luz Prado, natural de Barro, para mostrar a súa primeira colección de moda. Trátase dunha serie de cinco deseños que bautizou co nome de Alegría. Aqueles interesados en asistir á cita só teñen que solicitar unha invitación no Facebook de Divina by Luz. Un centenar de invitados xa confirmaron a súa presenza neste acto, no que tamén se poderán adquirir os deseños. Todos, exclusivos e a prezos alcanzables.

-¿Desde cando se dedica ao mundo da moda?

-Empecei con 18 anos, aínda que só durante un curto espazo de tempo porque o mundo laboral me levou por outros camiños e non continuei coa miña formación. Aínda así a vida quixo que seguise ligada á moda, traballando nunha tenda en Pontevedra. E despois traballei nun grupo empresarial importante en Pontevedra, onde prestaba servizos de corte e confección. Estudei co sistema Susa Suárez, recoñecido e homologado. Pero día a día un séguese formando con desfiles, cursos e talleres. E este ano pretendo seguir cos meus estudos.

-¿Esta é a súa primeira colección ou xa fixera outras?

-Esta é a miña primeira colección persoal. Sempre hei ter clientas, amigas, veciñas… Fanse deseños pero máis adaptados ao que a xente quere e pide.

-Hablenos de Alegría, que é o nome desta colección.

-A colección ten unha alma particular, a do meu sobriño Donovan porque é a alegría da miña vida e chámoa así por el. Máis aló diso, os trazos e as cores que inclúe están baseados na beleza das Fervenzas dá Barosa, aquí en Barro. Ten azuis e brancos, que representan a espuma e as fervenzas, lilas e ocres polo outono. É unha colección sinxela e coa elegancia da natureza.

-¿En que consiste?

-A colección son cinco estilismos. Un mono confeccionado en gasa chiffon, que ten unha caída nun ombro que representa a fervenza e cunha trenza de bambú no talle dianteiro. Hai un vestido azul que está realizado en gasa chiffon, cun cinto en azul satén e un lazo de seda. Outro vestido branco longo, confeccionado en crepe branco que leva casaca en seda. Un vestido curto, confeccionado en crepe branco e coa parte de abaixo en azul satén. Leva lazos nas costas que, con outra capa da colección transfórmase na cola do vestido. Inclúe tamén un conxunto de saia e top lila que trae un voo en gasa chiffon, que saca os lazos doutro vestido e convérteos nunha manga.

-E incluíu tamén unha versión máis infantil.

-Para este showroom creei unha colección Baby Alegría, que é para nenas. Pensei que si Alegría era para unha muller elegante e sofisticada, as nenas tamén poderían ser así. Quero transmitir como se pode ir nacendo e crecendo coa moda.

-¿Xa presentou esta colección noutros espazos?

-Esta colección só a presentei en Barro Fashion e nunha sesión de shooting en Sanxenxo. Agora facemos o showroom porque pensei que o lóxico era achegar a roupa ao público e que poidan adquirila, porque a miña idea é facer roupa accesible. Creo que son prezos accesibles, fíxenos pensando en que o que quixese puidese adquirilos. Son vestidos únicos, non fixen dous iguais. Vestidos pret-a-proter, aínda que non descarto facer máis adiante algo de alta costura.

-¿É difícil facerse un oco no mundo da moda?

-Eu aínda estou a comezar nisto, pero creo que facerse un oco é difícil porque somos moitos. No futuro teño pensando seguir formándome e aprendendo, aínda que xa estou a traballar en máis coleccións por si xorden máis desfiles nos que participar.

luz prado deseñadora que expón na quinta de san amaro

Para César Mosquera, a guerra política do lixo “xa é historia”.  Tras concluír a rolda de xuntanzas cos alcaldes pontevedreses para presentar os planes da Deputación con respecto á compostaxe, o vicepresidente provincial celebrou a “concienciación e o consenso” que notou nos responsables municipais sobre esta cuestión e avanzou que, neste sentido, o proceso iniciado para apostar por este método de xestión do lixo na provincia “é irreversible”.

O último destes encontros iniciais realizouse este mércores no Casal de Ferreirós (Poio) e a el acudiron os concellos de Pontevedra, Barro, Campo Lameiro, Poio, Cotobade, A Lama, Ponte Caldelas e Forcarei. Neles, Mosquera notou un maior coñecemento do asunto que noutras comarcas, algo que é debido, dixo, a toda a información que xerou a planta da Canicouva. “Hai un grande coñecemento do tema e sábese que é preciso buscar unha solución”, afirmou.

O máis decidido parece o alcalde de Barro. Xosé Manuel Fernández Abraldes afirmou que a compostaxe é unha opción de futuro “boa” para os concellos. Servirá, dixo, para facer un aproveitamento sustentable dos residuos, pero tamén “máis rendible”. De feito, afirmou que “a nós interésanos moito” e que coa colaboración dos veciños “será unha das apostas que fagamos xa inmediatamente”, sendo dos primeiros concellos en “ofertar cousas concretas”.

Pola súa banda, o alcalde de Ponte Caldelas, Andrés Díaz asegurou que as sensacións “son boas”, pero recoñeceu que fai falta “ir concretando cousas” e que lles dean aos concellos máis información. Sinalou que o novo modelo da Deputación con microplantas e composteiros domésticos “é máis factible”. Iso si, afirmou que no seu concello “hai pouca educación de reciclaxe” polo que calquera cambio “ten que ir pouco a pouco”.

E “expectante e con esceptismo” mostrouse o alcalde de Cotobade, Jorge Cubela, ao remate do encontro, especialmente pola dispersión poboacional do seu municipio que podería dificultar implantar este modelo de xestión do lixo. En todo caso, avanzou que reclamará que “supoña un aforro para os concellos, que sexa unha nova forma de entender a recollida do lixo coa colaboración veciñal e como vai a ser a forma de financiación do servizo”.

PLANS DA DEPUTACIÓN

César Mosquera desvelou que a Deputación traballa co obxectivo de que a provincia conte con 800 instalacións de composteiros comunais ao final deste mandato. A intención é ir implantando de xeito gradual a compostaxe como tratamento do lixo para obter beneficios medioambientais e económicos, reducindo os custes que pagan os concellos para desfacerse dos residuos que xeran.

O goberno provincial aposta por iniciar o camiño da compostaxe con pequenos composteiros comunitariosaos que leven o seu lixo orgánico grupos de entre 80 e 300 veciños de barrios ou parroquias de zonas rurais ou urbanas da provincia, sempre cunha grande implicación tanto dos concellos como dos cidadáns.

Neste sentido, o vicepresidente indicou que os gobernos locais deben poñer en funcionamento só aqueles composteiros que saiban que van funcionar e para iso “hai que buscar a implicación de asociacións de veciños, mancomunidades de montes ou colectivos que estean concienciados da importancia do proxecto e garantan que o sistema pode funcionar”.

A creación de plantas de compostaxe de medio ou grande tamaño entrarían nunha seguinte fase “só se son necesarias”, afirmou Mosquera. O horizonte ao que se pretende chegar coa proposta dos composteiros comunitarios alcanzaría un máximo de 240.000 persoas en toda a provincia nos vindeiros catro anos.

http://pontevedraviva.com/xeral/22652/alcaldes-comarca-dispostos-sumarse-plan-compostaxe-deputacion/

A Comunidade de Montes financiou o novo instrumento, que substitúe a unha emblemática peza de máis de 200 anos

xoves 17 de Setembro de 2015 | Á. Piñeiro | Barro

Perdecanai, ano 1803. Os fregueses reúnense no atrio da súa igrexa, a de Santa María, para levantar ao seu sitio a nova campá. Foi fundida moi preto de aquí, en Souto dá Saniña, Arcos dá Condesa, no taller de Juan Jerónimo Branco de Rucende.

Suponse que o abade, Ramón Antonio Torrado, coordina a operación ou, polo menos está á corrente dos detalles. O seu nome, xunto aos dos integrantes da Sacra Familia, é a única referencia que hai no instrumento que durante 212 anos guiou aos fregueses nas súas rutinas diarias e cuxa voz se apagou fortuitamente por culpa dunha greta no seu parte superior que veu dando a lata nas tres últimas décadas.

A semana pasada, tras ser testemuña desde un dos puntos máis privilexiados de toda a parroquia de como se desenvolvían dous séculos de historia, dita campá foi xubilada con honras. De novo, un grupo de veciños reuniuse no atrio para cooperar no posible coas tarefas para descolgar o instrumento e colocar á súa substituta. O párroco agora é Ramón Millán Pardavila. O seu nome non aparece gravado na nova peza metálica, pero ademais de cooperar cos veciños accedeu a un dos seus principais desexos: quedarán coa vella campá e esta poderase visitar no interior do templo.

O fundidor desta peza tamén ten un nome distinto. Trátase de José Enrique López Ocampo, da Fundición Ocampo. A pesar diso, seguro que si hai unha similitude no ADN de ambos os artesáns, separados por 200 anos, pois pertencen á mesma familia e incluso manteñen o artesanato na mesma pedanía de Arcos dá Condesa.

A elección da fundición foi unha dos máis determinantes que tomaron os comuneiros neste proceso, que dura xa máis dun ano. O veciño da parroquia e tamén experto en campás Celso García Alonso explicou onte que «a fundición de Ocampo hoxe en día é única. Poderiamos ir a Portugal ou a calquera outro lado, pero a durabilidade, a calidade e, sobre todo, as características sonoras que teñen estas campás son inigualables», apunta. García Alonso, que editou un libro, ‘As campás galegas. Fundicións’, en cooperación coa Deputación, sabe de que fala e está especialmente satisfeito co resultado final deste traballo.

Gerino Calvo Maquieira, o que fose director da Uned en Pontevedra e que agora, desde fai un par de anos, é presidente da Comunidade de Montes de Perdecanai, asente. «Ata nos dixeron en que notas estaba afinada», engade. «Isto de financiar a campá decidírono en asemblea vos comuneiros, e estiveron dá cordo en todo, en especial en conservar a vella campá, a pesar de que nos supuxo máis gasto».

E é que o mero feito de usar o metal da campá vella na fundición para a nova supuxese un aforro de máis de 3.000 euros. A cantidade total do gasto non se atreven a dicila, aínda que matizan que está por baixo dos 10.000 euros.

O investimento valeu a pena, pois o desexo dos habitantes da zona era o de contar cun novo instrumento que se parecese en todo o posible ao anterior. Así, a forma foi copiada ao detalle e tamén se supón que ambas as campás son similares en dimensións e peso. Iso si, non son idénticas, posto que o proceso de elaboración, totalmente artesanal fai imposibles as ‘clonacións’.

Con respecto aos detalles, a nova campá ‘naceu’ (é dicir, foi fundida) o 21 de agosto deste ano, día de San Pío, e pesa aproximadamente 400 quilos, suponse que o mesmo que a peza orixinaria. A fórmula da aliaxe podería ser dun 75 por cento de cobre e un 25 por cento de estaño. Esa é a proporción que os artesáns confesase que utilizan nunha entrevista mantida con Celso García para a elaboración do seu libro. «Aínda que non sei se ou queren dicir», reflexiona o autor, que enseguida conclúe: «bo, ese é un dous moitos segredos que terán para que lles saian unhas pezas tan excepcionais».

Con respecto aos usos, desde logo que as campás non son tan útiles como hai dous séculos, pero a de Perdecanai seguirá tendo traballo. «Aquí tocamos a misa os domingos, repicamos cando hai defunto, cando ou defunto está en terra, cando é ou funeral… Tamén cando hai incendios ou perigos. E non é unha campá menor. Penso que polo emprazamento dá igrexa pódese ouvir en case todas as parroquias do concello», di García Alonso. O encargado desta tarefa será o sancristán, Álvaro Castrelos, que terá ocasión incluso de facer soar o badajo por unha causa inédita: a misa por todos os veciños falecidos nos últimos douscentos anos. é unha das ideas que tiveron para conmemorar a substitución que se produciu no alto do campanario.

http://diariodepontevedra.galiciae.com/gl/nova/440509/perdecanai-da-benvida-sua-nova-campa-e-indulta-vella

Celso García Alonso (izda.) e Gerino Calvo (dcha.) mostran a nova peza. GONZALO GARCÍA

O orzamento do Concello de Barro para o ano 2015 preve uns gastos de 1.913.250,00 euros, que dividido entre 3705 habitantes ( censo 2014 ), dá un gasto de 516,40 euros por persoa.

O orzamento incrementouse en 55.550,00euros ( 2,99% ) con respecto ao ano 2014.

Os gastos de persoal diminuíron en -1.000,00 euros ( -0,20% ) con respecto ao ano 2014.
De media nos concellos de España ( 2014 ) dedícase un 34,92% a gastos de persoal, no concello de Barro dedícase un 25,49% do orzamento 9,43 puntos porcentuais menos que a media nacional.

Os gastos en Investimentos Reais diminuíron en -25.100,00 euros ( -18,93% ) con respecto ao ano 2014.
De media nos concellos de España ( 2014 ) dedícase un 8,24% a gastos en investimentos reais , no concello de Barro dedícase un 5,62% do orzamento 2,63 puntos porcentuais menos que a media nacional.

A parroquia de Perdecanai, en Barro, perdeu o pasado sábado á súa veciña máis veterana. A campá da igrexa. Desde o alto do campanario este querido timbre foi testemuña privilexiada de todos os acontecementos da localidade desde principios do século XIX. É por iso que os fregueses decidiron expola no interior do templo como símbolo da historia local.

Unha greta que afectaba á sonoridade da campá motivou unha xubilación máis que merecida despois de superar os douscentos anos de servizo. Un listón que os comuneiros esperan superar coa nova campá que xa loce no alto da igrexa e que foi encargada á histórica familia de fundidores de Arcos dá Condesa, a familia Ocampo, que xa en 1803 entregou a Perdecanai o obxecto que o sábado deu o seu último tañido.

Aínda que non chegaron a bautizala como ás campás da catedral parisiense de Notre Damme ou o londiniense Big Ben, en Perdecanai senten un gran cariño por esta campá e os veciños teñen prevista unha ampla axenda de actos culturais para o próximo mes dedicada a este bronceado timbre de 400 quilos de peso e un diámetro de 1,90 metros.

O templo acollerá unha conferencia a cargo do experto en campás Celso García, autor do libro «As campás galegas»; o grupo Os Chichisos gravarán os sons desta nova campá para incorporalos ao seu proxecto de biblioteca sonora de Galicia, o músico Adrián Silva Magdaleno dirixirá un concerto de cámara e, finalmente, oficiarase unha misa en honra de todos os veciños falecidos da parroquia desde o ano 1803.

Ademais de acompañar durante os dous últimos séculos eventos veciñais como festas parroquiais, misas ou funerais, esta campá tiña a misión de alertar a todos os veciños sobre calquera tipo de alarma, xa fosen incendios forestais ou ataques de depredadores ao gando. O seu tañido era tan poderoso que se oía en toda a parroquia, chegando incluso a localidades limítrofes como Agudelo ou Barro.

Foi precisamente unha anomalía na súa tañido a que delatou os seus graves problemas de saúde. Unha pequena greta nun dos seus laterais provocoulle unha afonía irreparable que, de non ter sido retirada a tempo, podería acabar rachando a estrutura e provocando a súa caída desde o campanario. Fai trinta anos que se descubriron estes síntomas e crese que poden deberse a unha intervención de mantemento na campá á que se lle inseriron unhas varas de ferro como reforzo e que poderían ter motivado a aparición da fisura. Algo ao que axudou tamén as variacións de temperaturas ás que está exposta.

A decisión de investir nunha nova campá foi tomada por todos os membros da comunidade de montes que preside Gerino Calvo. Un investimento que roldou os 10.000 euros, pero poderían aforrarse 3.000 euros si «chegásemos a entregar a campá para fundir, pero os comuneiros decidimos mantela e expola», matiza o mandatario. «Forma parte da nosa historia», afirma Gerino Calvo, pois esculpido no bronce da vetusta campá aínda pode lerse o ano de fundición da mesma, 1803, e o nome do abade que dirixía a parroquia, Ramón Antonio Torrado. Os comuneiros teñen previsto colocar unha placa na igrexa que recolla algúns datos históricos relacionados con este monumento.

http://galego.lavozdegalicia.es/noticia/pontevedra/2015/09/17/grieta-obliga-sustituir-campana-bicentenaria-iglesia-perdecanai/0003_201509P17C7991.htm