O artista galego Manuel Ruibal -que participou nos anos 80 no grupo Atlántica, onde detalla que tivo liberdade- asevera que “un movemento artístico é como unha ditadura; tes que seguir os seus pasos, si non non contan contigo”.

Aos 17 anos, Ruibal marchou a Madrid desde a súa aldea en Barro. As galiñas, ovellas e vacas copaban os seus debuxos a carboncillo. “Era o que me rodeaba”, explica. Aínda que os animais foron aparecendo de cando en vez na súa expresión creativa, non foi ata agora que han protagonizado un libro enteiro que, precisamente, leva o nome de Fauna e que este artista exmiembro do mítico grupo Atlántica dos 80 presentará mañá no Corte Inglés de Vigo, ás 20.30 horas. Cincocentas unidades deste libro en edición normal e outras 100 en edición exclusiva e numerada puxéronse á venda en España.

Trátase dunha obra moi coidada e de envergadura que serve de antesala a unha exposición que prevé ofrecer en Vigo a mediados do próximo outono.

Manuel Ruibal -quen anos atrás había esparcido as súas esculturas-menhires nos xardíns que rodean o Auditorio de Galicia en Santiago- explica que me gustan moito os animais. Cheguei a ter oito cans na nave onde facía as esculturas. Algúns os levei para casa. Eran cans abandonados polos cazadores. Pero foron morrendo, aínda que algúns duraron 19 anos. Cando morreron, me entristecí moito. Morreron antes que eu; si, antes que eu. O desgusto foi grande, creounos un problema e agora non queremos ter máis animais”.

Para Ruibal, o proceso de creación é pasa por encerrarse en si mesmo. “Son incapaz de crear si alguén máis comigo cando traballo. Non podo remedialo. Traballo sempre só e moito de noite”. Explica que non se reclúe por pudor a que outros vexan a xénese da súa obra senón porque se desconcentraría coa presenza doutras persoas.