Batallán e Simeó, man a man. Había interese por ver este duelo de trompetas e por iso entre o público do concerto de onte no Palacio da Ópera da Coruña atopábanse uns cantos músicos. Era a actuación da Banda Municipal, o primeiro concerto de outono. Como solistas estaban un trompetista nacido en Barro (Pontevedra) que este verán tocou con Sting en Granada («é un tipo encantador») e o ano pasado con Michel Camilo durante un encontro musical en Mondoñedo. E outro trompetista nacido en Vigo, que vive en Valencia e é un habitual en Xapón, onde gravou dous discos.

José Luís Represas (Ponteareas, 1970) dirixiunos xunto coa banda e sostiña antes do concerto que «son xente de primeirísimo nivel, vos Messi e Ronaldo galegos». «Eu son Messi, que son do Barça», chanceaba Esteban Batallán Cons (Barro, 1983), que segue co seu acento galego a pesar dos dez anos que leva en Granada e cita o seu parentesco cun clásico: Luís Emilio Batallán. Ao seu lado, Rubén Simeó Xixón (Vigo, 1992) rexeitaba que teña simpatías polo Madrid. Din que había un certo morbo ante o encontro, «aínda que saben que nos levamos ben». Batallán define ao seu xeito o rol de cada un: «Está claro que o é gasolina, é moi virtuoso tecnicamente, moi espectacular, e eu son diésel, ¡ou turbo diésel!, un trompetista máis relaxado», por ser músico de orquestra. Cada un deu o mellor de si.

-¿Por que a trompeta?

-[Rubén Simeó] Empecei a fixarme no meu pai, que é trompetista e algunhas veces collíalle a trompeta. Estivemos en Vigo ata os 14 anos, que nos mudamos a Valencia, pero agora estou máis por aquí que por alí.

-[Esteban Batallán] En Barro fíxose unha escola de música que iniciou José Bugallo. Meu pai era dunha familia de músicos. Díxome se quería iniciarme, xa probase con dous irmáns, e acabaron mercándome unha trompeta. Ou meu profesor foi alumno do pai de Rubén e tamén foi profesor de Rubén.

-¿Como acabou en Xapón?

-[R.S.] Os xaponeses puxéronse en contacto comigo logo dun certame celebrado en París. Está considerado como o concurso de trompeta máis importante do mundo. Quedei en segundo lugar e Esteban de cuarto. Fun a Xapón sete veces, a Tokio, a Kioto e distintas cidades para recitais con orquestras sinfónicas e bandas. Gravei dous discos que se venderon ben e por iso volvéronme a chamar. No 2008 déronme en Alemaña o Premio Europeo para a Cultura en recoñecemento á carreira concertística.

-Ademais de Granada, ¿por que outros lugares se move?

-[E.B.] Non 2003 estiven en Chicago facendo as probas para trompetista solista. Colaboro con moitas orquestras en España, durante ou ano pasado estiven en Ámsterdam e estou tamén coa Orquestra Sinfónica de Sevilla.

-¿A quen admiran?

-[R. S.] Aí coincidimos: Maurice Andre e Wynton Marsalis. E sempre nos gustou o son de Enrique Rioxa.

-¿E unha obra para tocar?

-[R.S.] O entroido de Venecia é unha obra virtuosa. Vaime moi ben e á xente gústalle moito.

-[E.B.] Unha referencia é a Quinta de Malher, concerto para trompeta e orquestra.