Cando os romanos soltaron, exhaustos, o seu petate, escudo, lanza, espada e casco e miraron ao seu ao redor, deberon de quedar atónitos ao escoitar a orde de sentar os seus reais de xeito permanente no que hoxe é Caldas de Reis. Porque auga, o que se di auga, abunda por todas partes. Rodeábaos coma se fose un inimigo moi superior. Non só as caldas constitúen un exemplo, non só o río que quen desde fai máis dun milenio seguen o Camiño Portugués a Santiago teñen que salvar por preciosa ponte, senón, ademais, o salto da Barosa. ¿Litros? ¿Alguén di litros? Tras as últimas choivas, infinitas toneladas poñen un punto extra á espectacularidade do sitio.
Agora non hai tolo que se atreva a meterse alí coa que está a caer, pero se comprende que no estío somen centos os que cada día se dan cita no lugar, que por outra banda está tan preto da ría de Arousa que tampouco se ve nunca sobrecargado de xente. Aquí non hai desculpas: non está lonxe de nada nin hai que camiñar deixando aos nenos atrás, como sucede por exemplo na próxima Cequeril (parroquia do veciño Cuntis), excelente iniciativa materializada nunha ruta que non resulta moi fácil e que curiosamente foi mellor defendida por este xornal que por algún membro da asociación que a promoveu, cousas dá vida. Non. Aquí A Barosa está a man. Basta seguir a estrada de Caldas a Pontevedra e vese o cruzamento á esquerda. Desvío dun quilómetro e pé a terra, como aqueles romanos, para investigar o sitio. Que ten moito que investigar.
Certo: a maioría do persoal queda aí, onde as augas acaban a súa espectacular caída, pero hai tamén unha ruta sinalizada que anima á subida primeiro, deixando a destra e sinistra muíño tras muíño -os antepasados non eran bobos e aproveitaron o desnivel para moer o gran- e que, unha vez arriba, obriga loxicamente a baixar ao momento de partida tras dúas horas para os moi preparados e tres para pasear sen abafos.
Sumir se lle a iso que algún dos muíños rehabilitados foi convertido en lugar hostaleiro, sen grandes pretensións pero cun aspecto exterior envexable e unha atmosfera interior moi grata, e terase unha idea do parque natural.
Postos a buscarlle a súa cara negativa, hai que citar que o aparcadoiro para coches non é moi grande e quen primeiro chega, primeiro embarca. Os demais deben ir deixándose na beira da estrada. Pero ben pensado, ¿quen necesita un coche para gozar dunha das cataratas máis espectaculares de Galicia?
NOTICIAS DE BARRO 